I SA/Lu 76/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor sądowy Jakub Polanowski Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku-Białej z dnia 19 grudnia 2025 r. nr 0115-KDIT3.4011.711.2025.3.DP w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie z dnia 15 października 2025 r. nr 0115-KDIT3.4011.711.2025.2.AD; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w Bielsku-Białej na rzecz R. B. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dalej także "organ interpretacyjny, po rozpatrzeniu zażalenia R. B., dalej: "wnioskodawca", "strona", "skarżący", utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 15 października 2025 r., o pozostawieniu wniosku z 22 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że 16 września 2025 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek strony o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Pismem z 26 września 2025 r., wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia wniosku w terminie 7. dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, po czym 9 października 2025 r., wpłynęło pismo wnioskodawcy stanowiące odpowiedź na wezwanie. Postanowieniem z dnia 15 października 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. W zażaleniu na postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie: - art. 14g § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz.111 ze zm.), dalej: "o.p.", poprzez bezzasadne przyjęcie, że mimo wykonania wezwania i uzupełnienia wniosku opis zdarzenia przyszłego nie spełnia wymogów art. 14b § 3 o.p., chociaż wnioskodawca wskazał jednoznaczny tryb korporacyjny czynności, tytuł rozporządzający, termin, elementy aktu notarialnego oraz dalsze konsekwencje gospodarcze; - art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14h o.p., poprzez przerzucenie na wnioskodawcę ciężaru szczegółowej kwalifikacji cywilnoprawnej według zamkniętego katalogu czynności kodeksu spółek handlowych oraz oczekiwanie przesądzenia skuteczności cywilnoprawnej planowanej czynności, podczas gdy w postępowaniu interpretacyjnym organ przyjmuje opis zdarzenia i ocenia wyłącznie skutki podatkowe; - art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., polegające na sformułowaniu i egzekwowaniu wezwania w części żądającej informacji zbędnych do oceny skutków podatkowych, mimo że wnioskodawca wskazał przepis kompetencyjny art. 43 Kodeksu spółek handlowych i tytuł przeniesienia własności na podstawie art. 3531 Kodeksu cywilnego; - art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p., poprzez przyjęcie nadmiernie formalistycznej wykładni art. 14b § 3 o.p. i odmowę ochrony interpretacyjnej pomimo istnienia kompletnego materiału pozwalającego na ocenę stanowiska wnioskodawcy; - art. 14d § 1 o.p. w zw. z art. 139 § 4 o.p. w następstwie wadliwej odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy i sztucznego przerwania biegu terminu przez bezpodstawne przyjęcie niekompletności opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu zażalenia wnioskodawca akcentował, że chybione jest twierdzenie organu interpretacyjnego, by na podstawie uzasadnienia wniosku oraz późniejszego jego uzupełnienia, nie był znany tytuł prawny przeniesienia własności, a sam opis stanu faktycznego jest niewystarczający. Zdaniem wnioskodawcy, odpowiadając na wezwanie organu interpretacyjnego, udzielił mu wyczerpujących odpowiedzi w zakresie, którego żądano, tj. wskazał, że czynność nastąpi w trybie jednomyślnej uchwały wszystkich wspólników na podstawie art. 43 Kodeksu spółek handlowych. Podał, że tytułem rozporządzającym będzie umowa nienazwana przenosząca własność, zawarta w formie aktu notarialnego na podstawie art. 3531 Kodeksu cywilnego. Wyjaśnił, że czynność ma charakter nieodpłatny, ale nie stanowi darowizny. Jej celem jest zmiana tytułu prawnego wykonywania uprawnień do tej samej substancji majątkowej, z poziomu pośredniego poprzez spółkę na poziom bezpośredni współwłasności ułamkowej. Wskazał przybliżony termin dokonania czynności jako dzień 9 grudnia 2025 r. Ujawnił też, że nieruchomość stanowi środek trwały, ujmowany w ewidencji i w pełni zamortyzowany na dzień planowanego wycofania z majątku spółki. Wnioskodawca opisał także dalszy sposób wykorzystywania nieruchomości poprzez kontynuację najmu już przez współwłaścicieli do chwili sprzedaży i zapowiedział wspólne zbycie w częściach równych. Wnioskodawca udzielił też jednoznacznych odpowiedzi, wskazując podstawę kompetencyjną w przepisach Kodeksu spółek handlowych oraz tytuł rozporządzający w Kodeksie cywilnym, a także elementy konieczne aktu notarialnego. Przedstawił również projekt aktu notarialnego dotyczącego czynności , jaka ma być podjęta w stosunku do nieruchomości. Przedstawiony przez wnioskodawcę opis, w jego ocenie, w pełni zaspokaja wymóg "wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego" wynikający z art. 14b § 3 o.p. Zdaniem wnioskodawcy, w tak opisanym stanie faktycznym organ interpretacyjny nie może odmawiać wydania interpretacji z tej tylko przyczyny, że nie akceptuje wskazanej przez wnioskodawcę konstrukcji cywilnoprawnej umowy nienazwanej przenoszącej własność nieruchomości zawieranej w wykonaniu uchwały. Wnioskodawca wyraził przekonanie, że postępowanie interpretacyjne, zgodnie z art. 14b § 1 o.p., służy ocenie skutków podatkowych przy założeniu prawdziwości opisu zdarzenia. Nie jest natomiast postępowaniem o stwierdzenie ważności/bezskuteczności czynności w prawie prywatnym, w szczególności organ interpretacyjny nie ustala i nie dowodzi elementów cywilnoprawnych opisanego we wniosku zdarzenia. Żądanie przez organ interpretacyjny kwalifikacji według rzekomo zamkniętego katalogu czynności zawartego w przepisach Kodeksu spółek handlowych oraz uprzedniego przesądzenia skuteczności cywilnoprawnej wykracza poza art. 14b § 1 oraz § 3 o.p. Organ natomiast, zamiast ocenić stanowisko jako prawidłowe lub nie, zgodnie z art. 14c § 1 o.p., oparł się na kontrowersji cywilnoprawnej, której rozstrzyganie nie należy do trybu interpretacyjnego i w efekcie uchylił się od rozstrzygnięcia podatkowego. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2025 r. Dyrektor Krajowej Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji, stwierdzając brak podstaw do uchylenia skarżonego postanowienia. W pierwszej kolejności organ przywołał przepisy prawa normujące procedurę wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, akcentując w szczególności, iż składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna, jak wskazał organ interpretacyjny, zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Niekompletny, nieprecyzyjny, niejednoznaczny, niespójny opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) nie może tym samym stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. W omawianej sprawie wnioskodawca podał, że jest jednym z dwóch wspólników spółki jawnej, w której każdy ze wspólników posiada równe udziały w zyskach oraz majątku i jest uprawniony, a także zobowiązany do prowadzenia spraw spółki. Spółka działa w oparciu o przepisy Kodeksu spółek handlowych, w tym w szczególności art. 43 tego Kodeksu, który reguluje kwestie podejmowania uchwał przez wspólników. Wspólnicy rozliczają przychody uzyskiwane w ramach działalności spółki w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Każdy ze wspólników prowadzi także odrębną jednoosobową działalność gospodarczą. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą od 2018 r. w zakresie wynajmu nieruchomości. Działalność ta była zawieszona od 2020 r., natomiast w lutym 2025 r. została wznowiona i obecnie pozostaje związana również z obrotem lub najmem nieruchomości. Drugi wspólnik jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Spółka w dniu 21 sierpnia 2002 roku nabyła nieruchomość zabudowaną halą magazynowo-biurową, dla której prowadzona jest księga wieczysta o numerze [...] Nabycie zostało sfinansowane częściowo z wygenerowanego zysku spółki, częściowo ze środków pieniężnych wniesionych przez wspólników oraz z kredytu bankowego, który został w całości spłacony. W spółce nie występują straty. Nieruchomość pozostawała w majątku spółki i była wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Wspólnicy mają zamiar wycofać nieruchomość z majątku spółki do ich majątku osobistego. Wycofanie nastąpi jednomyślną uchwałą o wycofaniu nieruchomości z majątku spółki do majątku osobistego wspólników, co znajdzie swoje odzwierciedlenie w akcie notarialnym zatytułowanym "Umowa przeniesienia własności". Uchwała zostanie podjęta na podstawie art. 43 Kodeksu spółek handlowych, natomiast umowa stanowić będzie umowę nienazwaną o tytule "Umowa przeniesienia własności" w rozumieniu art. 3531 Kodeksu cywilnego w formie aktu notarialnego. Strony zgodnie wskażą, że wycofanie nieruchomości następuje, gdyż nie jest ona niezbędna dla dalszego funkcjonowania spółki. Czynność zostanie zrealizowana w ten sposób, że własność nieruchomości zostanie nieodpłatnie przeniesiona ze spółki na jej wspólników w częściach odpowiadających ich udziałowi w zyskach. Wycofanie nieruchomości będzie miało charakter nieodpłatny, nie będzie wiązało się z wypłatą zysków na rzecz wspólników, zmniejszeniem udziałów kapitałowych w spółce, wystąpieniem któregokolwiek ze wspólników ani z likwidacją spółki. Wycofanie nie nastąpi w celu uregulowania jakichkolwiek zobowiązań wobec wspólników, nie będzie też miało wpływu na bieżące prawa korporacyjne wspólników w spółce. Każdy ze wspólników pozostanie współwłaścicielem nieruchomości w częściach ułamkowych odpowiadających równym udziałom. Czynność ta nie będzie stanowiła umowy darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, ponieważ nie prowadzi do uszczuplenia majątku jednego wspólnika ani do wzbogacenia drugiego. Zmianie ulegnie jedynie tytuł prawny, na podstawie którego wspólnicy będą uprawnieni do nieruchomości. Przed zawarciem umowy wspólnicy uczestniczyli w prawie własności pośrednio, poprzez równe udziały w kapitale i zyskach spółki, będącej właścicielem nieruchomości, zaś po zawarciu umowy staną się współwłaścicielami ułamkowymi nieruchomości w równych częściach. Po wycofaniu nieruchomość nie jest już wykorzystywana przez spółkę w działalności gospodarczej. Od marca 2025 r. nieruchomość została oddana w najem spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, w której wspólnicy spółki jawnej są jedynymi wspólnikami i członkami zarządu, co oznacza istnienie powiązań gospodarczych, majątkowych i osobowych między tymi podmiotami. Nieruchomość jest obecnie przedmiotem umowy najmu zawartej z tą spółką kapitałową. Docelowo wspólnicy planują sprzedaż nieruchomości, przy czym do czasu jej zbycia nieruchomość będzie nadal wynajmowana. Po przeniesieniu nieruchomości do majątków osobistych wspólników mogą wystąpić różne dalsze zdarzenia gospodarcze, w tym w szczególności odpłatne zbycie (sprzedaż) nieruchomości przez wspólników jako osoby fizyczne. Wnioskodawca przewiduje także możliwość, że w przypadku dokonania sprzedaży, środki uzyskane z transakcji zostaną przeznaczone na realizację własnych celów mieszkaniowych, przy czym wydatkowanie to nastąpiłoby w terminie 5. lat od dnia zbycia. Mając na uwadze przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny organ interpretacyjny wezwaniem z 26 września 2025 r. zwrócił się o uzupełnienie i doprecyzowanie opisu tła faktycznego sprawy poprzez odpowiedź na postawione pytania. W odpowiedzi na to wezwanie wnioskodawca obszernie odniósł się do wszystkich poszczególnych zapytań organu interpretacyjnego, składając szczegółowe wyjaśnienia, które organ przytoczył w treści postanowienia. Organ interpretacyjny wyraził ocenę, że stanowisko wnioskodawcy pomimo wykonania wezwania i uzupełnienia wniosku, nie spełnia wymogów art. 14b § 3 o.p. Zdaniem organu, odpowiedź na wezwanie, choć jest szczegółowa i odnosi się do wszystkich pytań, nie wyjaśnia jednak okoliczności zdarzenia przyszłego, których dotyczy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Na podstawie uzupełnienia znana jest bowiem tylko forma prawna, w jakiej ma zostać podjęta decyzja o przekazaniu nieruchomości składników majątku na rzecz wspólników (uchwała spółki jawnej). Wiadomo wyłącznie, które tytuły są wykluczone, tj.: - nie będzie wiązało się z wypłatą zysku na rzecz wspólników, - nie będzie wiązało się zmniejszeniem udziałów wspólników w spółce, - nie będzie wiązało się wystąpieniem któregokolwiek ze wspólników ani z likwidacją spółki, - nie będzie wiązało się ze zwrotem wkładów, - nie nastąpi w celu uregulowania jakiegokolwiek zobowiązania wobec wspólników, - nie będzie miało wpływu na bieżące prawa korporacyjne wspólników w spółce, - każdy ze wspólników pozostanie współwłaścicielem nieruchomości w częściach ułamkowych nieruchomości w równych częściach, - czynność nie nastąpi w żadnym trybie przewidzianym w Kodeksie spółek handlowych ani w umowie spółki, - zastosowanie do niego będą miały przepisy Kodeksu cywilnego, - będzie to nieodpłatna umowa nienazwana, zawarta w oparciu o zasadę swobody umów, o której mowa w art. 3531 Kodeksu cywilnego, - nie będzie to umowa darowizny, - nie będzie zniesienia współwłasności. W ocenie organu interpretacyjnego w odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca nie wskazał natomiast charakteru prawnego czynności, której elementem ma być świadczenie w postaci przekazania nieruchomości, ani jej podstawy prawnej, tj. oparcia w przepisach Kodeksu spółek handlowych. Organ uznał wyjaśnienia strony za niejasne i niespójne, co jego zdaniem skutkuje tym, że z opisu zdarzenia - zarówno we wniosku jak i jego uzupełnieniu - nie wynika tytuł prawny dla przekazania udziałów w nieruchomości przez spółkę. Tymczasem, spółka jawna, jako osobowa spółka prawa handlowego, działa w określonych ramach prawnych. Nie może przekazywać wspólnikom majątku jakimkolwiek tytułem, ale wyłącznie tytułami przewidzianymi w ustawie - Kodeks spółek handlowych i umowie spółki, zawartej na podstawie przepisów tej ustawy. Organ odwołując się do art. 8 § 1 Kodeksu spółek handlowych oraz art. 3531 i art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego, wskazał na różnice między przedmiotową umową a umową darowizny i wyraził przekonanie, że przedstawiony opis zdarzenia budzi istotne wątpliwości dotyczące charakteru prawnego nieodpłatnego wycofania udziału w nieruchomości na rzecz wnioskodawcy - tytułu prawnego tej czynności, jej skuteczności prawnej. Tym samym organ interpretacyjny nie zgodził się z wnioskodawcą, że tytuł prawny został wskazany wprost i jednoznacznie Dla oceny skutków takiego przeniesienia własności nieruchomości konieczne było wyjaśnienie wątpliwości, jaki będzie tytuł prawny dla realizacji świadczenia, jakie relacje prawne między podatnikiem a spółką mają być źródłem omawianego świadczenia i ustalenie tych okoliczności faktycznych sprawy było konieczne, żeby ocenić skutki takiego przeniesienia własności nieruchomości. W ocenie organu interpretacyjnego, ponieważ wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, pomimo wezwania wnioskodawcy do jego uzupełnienia, pozbawiony był i nadal jest waloru kompletności, to organ działając jako organ pierwszej instancji nie mógł rzetelnie wypowiedzieć się w tej materii. Skutki podatkowe czynności prawnej, w jakiej uczestniczy podatnik, zależą bowiem od charakteru prawnego tej czynności, w związku z czym organ interpretacyjny nie mógł ocenić skutków podatkowych uzyskania określonego składnika majątku, jeśli nie wiedział, nie miał pewności, jakim tyłem prawnym podatnik uzyska ten składnik. Samo wskazanie, że przekazanie środków nastąpi na podstawie uchwały zgromadzenia wspólników stanowi jedynie informację o procesowej formule i podstawie takiej czynności (przekazania środków), a nie wyjaśnienie charakteru prawnego planowanej czynności, do czego wnioskodawca został wezwany przez organ interpretacyjny. Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej nie mógł ocenić skutków podatkowych uzyskania określonego składnika majątku jeśli nie wiedział/nie miał pewności, jakim tytułem podatnik uzyskał ten składnik. Uchwały zgromadzenia wspólników względem kapitałów spółki zgodnie z systematyką Kodeksu spółek handlowych mają charakter kauzalny, nie ma swobody (dowolności) w dysponowaniu nimi, skoro są to podstawy a zarazem zabezpieczenie funkcjonowania spółki. Organ interpretacyjny uważa z tego powodu, że słusznie oczekiwał na wskazanie mu causy działania spółki, a nie jedynie formę takiego działania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnioskodawca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucił naruszenie: 1.przepisów postępowania: - art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.", poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. w sposób sprzeczny z doświadczeniem życiowym oraz wnioskami wypływającymi z materiału dowodowego, polegający na uznaniu, że skarżący nie spełnia przesłanek uprawniających do wydania przez organ administracyjny interpretacji podatkowej zgodnie z wnioskiem skarżącego, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego materiału dowodowego wskazuje, że skarżący wykonał wezwanie organu interpretacyjnego i uzupełnił wniosek o wydanie interpretacji o jednoznaczny tryb korporacyjny czynności, tytuł rozporządzający, termin, elementy aktu notarialnego oraz dalsze konsekwencje gospodarcze czynności, jaką miało być nieodpłatne przeniesienie przez spółkę własności nieruchomości na wspólników w częściach ułamkowych i skutków podatkowych tejże czynności, co oznaczało, że skarżący przedstawił do dyspozycji organu administracyjnego kompletny materiał pozwalający na właściwą ocenę jego stanowiska; - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez, jego niezastosowanie, a w konsekwencji złamanie zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej i odmówienie skarżącemu wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy skarżący spełnił wszystkie przesłanki umożliwiające otrzymanie interpretacji indywidualnej, nadto, przerzucenie na wnioskodawcę ciężaru szczegółowej kwalifikacji cywilnoprawnej według zamkniętego katalogu czynności Kodeksu spółek handlowych oraz oczekiwanie przesądzenia skuteczności cywilnoprawnej planowanej czynności, w sytuacji gdy w postępowaniu interpretacyjnym organ przyjmuje opis zdarzenia i ocenia wyłącznie skutki podatkowe; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 14g § 1 o.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, iż mimo wykonania wezwania i uzupełnienia wniosku opis zdarzenia przyszłego nie spełnia wymogów art. 14b § 3 o.p., chociaż wnioskodawca wskazał jednoznaczny tryb korporacyjny czynności, tytuł rozporządzający, termin, elementy aktu notarialnego oraz dalsze konsekwencje gospodarcze; - art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14h o.p., poprzez przerzucenie na wnioskodawcę ciężaru szczegółowej kwalifikacji cywilnoprawnej według zamkniętego katalogu czynności kodeksu spółek handlowych oraz oczekiwanie od wnioskodawcy przesądzenia skuteczności cywilnoprawnej planowanej czynności, podczas gdy w postępowaniu interpretacyjnym organ przyjmuje opis zdarzenia i ocenia wyłącznie skutki podatkowe; - art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., polegające na sformułowaniu i egzekwowaniu wezwania w części żądającej informacji zbędnych do oceny skutków podatkowych, mimo że wnioskodawca wskazał przepis kompetencyjny art. 43 Kodeksu spółek handlowych i tytuł przeniesienia własności na podstawie art. 3531 Kodeksu cywilnego; - art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p., poprzez przyjęcie nadmiernie formalistycznej wykładni art. 14b § 3 o.p. i odmowę ochrony interpretacyjnej pomimo istnienia kompletnego materiału pozwalającego na ocenę stanowiska wnioskodawcy; - art. 14d § 1 w zw. z art. 139 § 4 o.p. w następstwie wadliwej odmowy merytorycznego rozpoznania sprawy i sztucznego przerwania biegu terminu do wydania rozstrzygnięcia przez bezpodstawne przyjęcie niekompletności opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę. Zdaniem skarżącego opis stanu faktycznego zawarty we wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiał charakter środka trwałego, stopień amortyzacji, relację najmu, planowaną datę czynności, sposób dalszego wykorzystania nieruchomości, plan sprzedaży, mechanizm działania współwłaścicieli oraz podział wynagrodzenia. Te elementy, zdaniem skarżącego, pozwalały na pełną analizę w zakresie ewentualnego przychodu z nieodpłatnych świadczeń, ocenę odpłatności czynności wycofania oraz weryfikację przesłanek zwolnienia mieszkaniowego. W związku z powyższym, brak merytorycznej oceny nie wynikał z niepełnego materiału sprawy, lecz z błędnej kwalifikacji formalnej dokonanej przez organ interpretacyjny. Organ ten bowiem, zamiast ocenić stanowisko jako prawidłowe lub nie, zgodnie z art. 14c § 1 o.p., oparł odmowe wydania interpretacji na kontrowersji cywilnoprawnej, której rozstrzyganie nie należy do trybu interpretacyjnego i w efekcie uchylił się od rozstrzygnięcia podatkowego. W tych okolicznościach zastosowanie art. 14g § 1 o.p. było całkowicie bezpodstawne w związku z czym, postanowienie z dnia 15 października 2025 r. należało uchylić, a sprawę przekazać do ponownego merytorycznego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga jest zasadna. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.),- dalej: "p.p.s.a." Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tzn. czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. Może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ interpretacyjny właściwie zastosował przepisy art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. i co za tym idzie, czy trafnie pozostawiły bez rozpoznania wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Organ interpretacyjny pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania, bowiem doszedł do przekonania, że w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku, skarżący nie usunął braków wniosku dotyczących wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a zatem wniosek nie został skutecznie uzupełniony, co uniemożliwiło wydanie interpretacji indywidualnej w żądanym zakresie. Zdaniem organu interpretacyjnego, przedstawiony przez skarżącego opis zdarzenia budzi istotne wątpliwości dotyczące charakteru prawnego nieodpłatnego wycofania udziału w nieruchomości na rzecz skarżącego, tzn. tytułu prawnego tej czynności i jej skuteczności prawnej. Skarżący pozostaje na stanowisku, że opisał, na czym ma polegać planowana czynność, a jej tytuł prawny został wskazany wprost i jednoznacznie. Jest to umowa nienazwana przenosząca własność, dokonana w zgodzie z treścią art. art. 3531 Kodeksu cywilnego – akt rozporządzający, zawierana w wykonaniu jednomyślnej uchwały wspólników, zgodnie z treścią z art. 43 Kodeksu spółek handlowych. Zaznaczyć wobec tego należy, że wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć, jak to wynika z treści art. 14b § 2 o.p., zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną, jak to wynika z treści art. 14c § 1 i § 2 o.p., dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej stanowiska wnioskodawcy, wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym. Zgodnie z treścią art. 14h o.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 169 § 1-2 i 4. Art. 169 § 1 o.p. przewiduje zaś, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7. dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Natomiast, jak wynika z paragrafu 4., organ podatkowy wydaje postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, na które przysługuje zażalenie. W judykaturze wyrażony został pogląd, że wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny musi więc być opisany w sposób konkretny i jednoznaczny (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1803/13). Postępowanie w sprawach z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zasadniczo różni się od postępowania podatkowego. W szczególności organ interpretacyjny nie jest zobowiązany do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 122 o.p. nie ma zatem w tym zakresie zastosowania, co wprost wynika z art. 14h. Wzywa natomiast wnioskodawcę do uszczegółowienia bądź wyjaśnienia stanu faktycznego w sytuacji, gdy podany stan faktyczny uniemożliwia odpowiedź na pytanie zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (por. np. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II FSK 3537/15). Stosownie do art. 14h o.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się natomiast odpowiednio m.in. przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 165a oraz art. 169 § 1- 2 i 4 o.p., a nadto przepisy rozdziału 6 działu IV tej ustawy. Wymaganie wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego realizuje się poprzez podanie wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może zatem żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe, czy też błędne. Podkreślić należy, że elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu do uzupełnienia wniosku, wyjaśniając, dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu podatkowego w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalanego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że dążąc do wyjaśnienia wątpliwości co do opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia przyszłego, organ interpretacyjny wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku formułując szereg konkretnych pytań i zwracając się o wyjaśnienie rozumienia określonych sformułowań, a także o wskazanie czym umowa przeniesienia własności nieruchomości przewidziana przez skarżącego różnić się będzie od umowy darowizny, formułując w tym zakresie konkretne pytania oraz o podanie sposobu wykorzystywania nieruchomości po przeniesieniu jej do majątków osobistych wspólników, w tym także zakresie formułując konkretne pytania. Organ interpretacyjny wezwał również wnioskodawcę do innego niż zawarte we wniosku sformułowania pytań i w związku z tym także nowego sformułowania własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego. Organ interpretacyjny kierując do skarżącego wskazane wezwanie uzasadniał je koniecznością wyjaśnienia charakteru umowy nieodpłatnego przeniesienia własności, która, jak akcentował skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie będzie umową darowizny, a która jak z kolei zaznaczył organ, spowoduje nieodpłatne przysporzenie po stronie wspólników kosztem majątku spółki. Skarżący w terminie uzupełniając wniosek odpowiedział na wszystkie pytania wystosowane przez organ interpretacyjny. Przedstawił również projekt aktu notarialnego, jaki ma być podstawą przeniesienia własności nieruchomości ze spółki do wspólników. W ocenie Sądu odpowiedzi wnioskodawcy na pytania organu interpretacyjnego mieszczą się w ramach poprawności logicznej i pozostają w granicach treściowych wyznaczonych treścią pytań. Organ interpretacyjny uznał odpowiedzi skarżącego za niewystarczające, dążył bowiem w istocie do tego, by skarżący wskazał jaka konkretnie umowa, spośród katalogu umów unormowanych w Kodeksie cywilnym lub Kodeksie spółek handlowych, stanowić będzie podstawę przeniesienia własności nieruchomości ze spółki na wspólników. Co więcej, sformułował w stosunku do skarżącego żądanie innego niż we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sformułowania pytań i innego niż we wniosku sformułowania własnej oceny prawnej. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę treść art. 169 § 1 oraz art. 14b § 3 o.p., nie można odmówić organowi uprawnienia do żądania od wnioskodawcy złożenia wyjaśnień w odniesieniu do opisu stanu faktycznego, czy zdarzenia przyszłego oraz własnej oceny prawnej, poprzez wystosowanie odpowiednich pytań, na które wnioskodawca obowiązany jest odpowiedzieć. Jednakże wynikające ze wskazanych przepisów uprawnienie organu interpretacyjnego i odpowiadający mu obowiązek wnioskodawcy nie uzasadnia pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdy wnioskodawca odpowiedział na wszystkie skierowane do niego pytania, formułując odpowiedzi merytorycznie w granicach sformułowanych pytań i zgodnie z zasadami logiki. W przepisach Ordynacji podatkowej, w ocenie Sądu, brak jest również podstaw do żądania przez organ interpretacyjny od wnioskodawcy sformułowania innych niż zawarte we wniosku pytań i sformułowania innej niż we wniosku oceny prawnej. Zwłaszcza, że zdaniem Sądu pytania odnosiły się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego i dotyczyły zastosowania przepisów prawa podatkowego. Skarżący pytał bowiem, po pierwsze, czy wspólnicy spółki jawnej prowadzący działalność gospodarczą i rozliczający się ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, w przypadku nieodpłatnego wycofania nieruchomości z majątku spółki do swoich majątków osobistych na podstawie umowy nienazwanej w formie aktu notarialnego, niebędącej darowizną, są zobowiązani do zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w wysokości 10% w momencie tego wycofania? Po drugie, czy w przypadku gdy po wycofaniu nieruchomości z majątku spółki jawnej do majątków osobistych wspólników dojdzie do jej odpłatnego zbycia przez wspólników jako osoby fizyczne, powstanie u nich obowiązek zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne w wysokości 10% zgodnie z art. 12 ust. 10 pkt 5 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym? Po trzecie wnioskodawca pytał, czy w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości, wycofanej uprzednio z majątku spółki jawnej do majątku osobistego wspólnika, jeżeli zbycie nastąpi przez wspólnika jako osobę fizyczną, a środki uzyskane ze sprzedaży tej nieruchomości zostaną przeznaczone na własne cele mieszkaniowe w terminie 5 lat od jej zbycia, wspólnik będzie uprawniony do skorzystania ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy tym, co raz jeszcze trzeba podkreślić, skarżący przedstawił projekt aktu notarialnego, jaki ma być zastosowany do przeniesienia własności nieruchomości. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się naruszenia przytoczonych wyżej art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p., a także art. 121 § 1 o.p. określającego zasadę zaufania do organów podatkowych, który to przepis zgodnie z art. 14h o.p. ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym. Skarżący powołuje w skardze przepisy procesowe k.p.a., które, co oczywiste w świetle art. 2 § 1 pkt 1 o.p. oraz art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mają zastosowania w sprawie, zgodnie z art. 344 o.p. od 1 stycznia 1998 r. Sąd wziął jednak pod uwagę treść tych zarzutów i intencje skarżącego pod kątem adekwatnych przepisów Ordynacji podatkowej, która ma zastosowanie w tej sprawie. Rozpoznając ponownie wniosek o wydanie interpretacji, organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną ocenę prawną. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzoną kwotę 597 zł stanowił wpis od skargi 100 zł, opłata stwierdzająca udzielenie pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym 480 zł.