I SA/Lu 713/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 września 2023 r. nr 0601-IEE.7192.143.2023.4 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia 20 września 2023 r. (nr 0601-IEE.7192.143.2023.4), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2023 r. w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. Powyższe postanowienie zostało doręczone B. B. w dniu 2 października 2023 r. wraz z pouczeniem o możliwości złożenia do organu zażalenia - w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Na postanowienie z dnia 20 września 2023 r., B. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, na brak wykorzystania przez stronę trybu instancyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zatem wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie orzekające o sprostowaniu omyłki pisarskiej w wydanym przez siebie postanowieniu. Stosownie do treści art. 113 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 261 zwanej dalej k.p.a.) w związku z art. 17 § 1b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie. W myśl art. 17b § 1b u.p.e.a., do zażaleń na postanowienia wydane w pierwszej instancji przez organy sprawujące nadzór w rozumieniu przepisów art. 23 albo Szefa Krajowej Administracji Skarbowej stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 k.p.a., z tym że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Skoro zatem w sprawie ma zastosowanie art. 127 § 3 k.p.a. to wniesienie skargi należało poprzedzić wniesieniem zażalenia na zaskarżone postanowienie, o czym strona była prawidłowo pouczona. Tymczasem skarżąca, zamiast zastosować się do pouczenia, wniosła od razu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co oznacza, że nie wyczerpała ona środków zaskarżenia. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Wniesiona skarga podlega więc odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.