I SA/Lu 686/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A"w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dotacji oświatowej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić zmiany postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...].

Organ, mocą postanowienia z dnia [...], odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Po przekazaniu skargi sądowi, strona skarżąca domagała się nadal wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zasadniczo z tego powodu, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje brak możliwości regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji zagrozi funkcjonowaniu uczelni. Wobec tego, w ocenie strony skarżącej, zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, których brzmienie przytoczyła (k.29 akt sądowych). Zdaniem sądu, wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak to zostało wyjaśnione w sprawie sygn. akt II FSK 2563/11, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. sprawa sygn. akt I GZ 316/10). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. sprawa sygn. akt I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (powołane wyżej orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego powołania się na ustawowe przesłanki zastosowania tej instytucji, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie sygn. akt II OSK 768/12, LEX 1145639). Także w sprawie sygn. akt II GSK 1799/11 Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że dla wykazania zaistnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. Innymi słowy, wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (por. postanowienie sygn. akt I FSK 983/08, LEX 468877). Rozpoznawany wniosek nie czyni zadość ww. wymogom. Strona skarżąca poprzestała bowiem na ogólnych stwierdzeniach, pomijając całkowicie obowiązek przedstawienia faktów, które w pełni obrazowałyby jej aktualną sytuację finansową i majątkową. Nie wystarczy przytoczenie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach bardzo ogólna argumentacja przedstawiona u podstaw wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która nie została poparta udokumentowaniem pełnej sytuacji majątkowej strony skarżącej, przede wszystkim odnośnie poziomu uzyskiwanych przychodów, wysokości i przeznaczenia ponoszonych kosztów w prowadzonej działalności, jest niewystarczająca dla stwierdzenia, że rzeczywiście zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia strony skarżącej powinny być bowiem skonkretyzowane i poparte aktualnymi dokumentami źródłowymi, dotyczącymi jej sytuacji finansowej, majątkowej (by wymienić dla przykładu: wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje podatkowe, wykaz majątku ruchomego i nieruchomego itp.). To na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast sąd nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z urzędu w celu poszukiwania okoliczności, mających uzasadnić zastosowanie tej szczególnej instytucji ani też domniemywać okoliczności, które mogłyby przemawiać za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku w tej kwestii (por. też postanowienie sygn. akt II GSK 49/11, LEX 742913). Co więcej, trzeba zauważyć, że strona skarżąca nie uzyskała prawa pomocy między innymi ze względu na wartość aktywów obrotowych, wysokość środków zgromadzonych na rachunku bankowym. W tym stanie sprawy nie sposób zasadnie przyjąć, że strona skarżąca wykazała istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro strona skarżąca nie udokumentowała konkretnie swojej aktualnej sytuacji majątkowej, finansowej, nie przedstawiła sposobu dysponowania posiadanym majątkiem i środkami finansowymi, to w następstwie nie sposób przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji przez zapłatę kwoty rzędu 62.800 zł faktycznie realizuje przesłanki sformułowane przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie przy braku wykazania tych przesłanek przez stronę skarżącą, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby pozbawione podstawy prawnej, a tym samym dowolne. W tej sytuacji, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 w zw. z § 4 p.p.s.a., należało odmówić zmiany postanowienia organu z dnia 13 lipca 2016 r. i podzielić zapatrywanie organu w omawianej kwestii.