I SA/Lu 109/17

POSTANOWIENE Lublin, dnia 9 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. w przedmiocie zwrotu części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, skarżąca E. C., wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta L. w całości i umorzenie postępowania, złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – dalej p.p.s.a.). Uzasadniając swój wniosek skarżąca wskazała jedynie, że skarżona decyzja niesie niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – zgodnie z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Dokonując oceny wniosku skarżącej na wstępie podkreślić należy, że według przytoczonego wyżej przepisu zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji; ustawa daje jednak sądowi możliwość podjęcia takiego rozstrzygnięcia, w razie zaistnienia w rozpatrywanej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie odwołują się w żaden sposób do merytorycznej zasadności działań podjętych w toku postępowania administracyjnego, co uzasadnia przyjęcie stanowiska, że wstrzymanie wykonania decyzji trzeba rozpatrywać w kategoriach wyjątku od zasady przewidzianej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a w związku z tym wykładni § 3 powołanego przepisu należy dokonywać ściśle (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2012 r. I FZ 101/12, SIP Lex nr 1331455). Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, SIP Lex nr 281811). Uprawdopodobnienie istnienia zagrożenia niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków obciąża wnioskodawcę, jako wywodzącego z danej czynności skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie skarżąca w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uprawdopodobniła istnienia w sprawie niniejszej żadnej ze wskazanych w przepisie przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. Zwrot części dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem jest zobowiązaniem o charakterze pieniężnym, zatem nie sposób przyjąć, że spełnienie określonego decyzją zobowiązania polegającego na zwrocie określonej sumy pieniężnej spowoduje niemożliwość zwrotu spełnionego świadczenia, bowiem świadczenie to jest ze swojej natury odwracalne. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku należy wskazać, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że w jego konkretnej sytuacji na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 9 września 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1247/15 LEX nr 1806007). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił wniosek w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.