I SA/Lu 47/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 295/20 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Pismem z 1 stycznia 2025 r. strona wniosła skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 295/20. W treści skargi strona wskazała, że wnosi o wzruszenie orzeczeń Sądu wydanych w sprawie I SA/Lu 295/20. Zarządzeniem z 3 lutego 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi – w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi --poprzez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia. Sąd pouczył przy czym stronę, że skarga o wznowienie postępowania musi zawierać wskazanie konkretnego, jednego orzeczenia; nie można uznać za prawidłowe wskazanie w skardze, że dotyczy ona wszystkich orzeczeń wydanych w sprawie. Wezwanie do wykonania zarządzenia zostało doręczone stronie 19 lutego 2025 r. (k. 34). W wyznaczonym terminie, który upływał 26 lutego 2025 r., strona skarżąca nie uzupełniła wskazanego braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż skarżący, pomimo prawidłowego wezwania Sądu, nie usunął jej braków formalnych. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, jak wynika z art. 279 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Na mocy art. 276 zd. 1 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Sąd może wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 49 w zw. z art. 279 p.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w piśmie z 1 stycznia 2025 r. ani w kolejnym piśmie z 26 stycznia 2025 r. (nazwanym "doprecyzowanie podstawy wznowienia postępowania w sprawach o sygn. akt [...] I SA/Lu 295/20") nie wskazał jednoznacznie zaskarżonego orzeczenia. Skarżący w sposób jedynie ogólny stwierdził, że jego skarga o wznowienie, wniesiona w oparciu o podstawę wznowienia określoną w art. 279 § 2 p.p.s.a., dotyczy orzeczeń Sądu wydanych w tej sprawie. Wobec tego, Sąd wezwał go do precyzyjnego oznaczenia zaskarżonego orzeczenia. Sąd pouczył jednocześnie skarżącego, że skarga o wznowienie postępowania musi zawierać wskazanie konkretnego, jednego orzeczenia; nie można bowiem uznać za prawidłowe wskazanie w skardze, że dotyczy ona orzeczeń wydanych w sprawie. Pomimo prawidłowego doręczenia tego wezwania, skarżący – w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 26 lutego 2025 r. – nie uzupełnił wskazanego braku formalnego skargi. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że to skarżącym spoczywa obowiązek, aby precyzyjnie – to jest w sposób niebudzący wątpliwości – oznaczyć zaskarżone skargą o wznowienie orzeczenie Sądu. W sytuacji, w której strona skarżąca wnosząc tę skargę nie doprecyzowuje jednoznacznie zaskarżonego orzeczenia, obowiązkiem Sądu jest umożliwić jej usunięcie tego braku. Sąd czyni to wzywając stronę do uzupełnienia w tym zakresie skargi o wznowienie – w zakreślonym terminie, pouczając, że niewykonanie tego wezwania skutkować będzie odrzuceniem tej skargi. W sprawie niniejszej Sąd bezsprzecznie wezwał stronę do poprawienia opisanego uchybienia formalnego, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. Jednocześnie, mając na uwadze wymagania wynikające z zasady udzielania pomocy stronom występującym bez profesjonalnego pełnomocnika, wyrażonej w art. 6 p.p.s.a., Sąd wytłumaczył dodatkowo stronie skarżącej powody, dla jakich wystosował do niej wezwanie w tym zakresie. Mianowicie skarżącego poinformowano, że "skarga o wznowienie postępowania musi zawierać wskazanie konkretnego, jednego orzeczenia; nie można uznać za prawidłowe wskazanie w skardze, że dotyczy ona wszystkich orzeczeń wydanych w sprawie". Co więcej, jest niekwestionowane, że opisane wyżej wezwanie zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 19 lutego 2025 r., co wynika ze złożonego przez niego podpisu na druku zwrotnego poświadczenia odbioru (k. 34). Z akt sprawy wynika przy tym, że w dniu 20 lutego 2025 r. udostępniono skarżącemu akta niniejszej sprawy w budynku Sądu (k. 33). Jednakże skarżący nie usunął omawianego wyżej braku formalnego skargi w terminie, zakreślonym mu przez Sąd, który to termin upłynął 26 lutego 2025 r. Raz jeszcze należy podkreślić, że obowiązkiem wnoszącego skargę o wznowienie postępowania sądowego jest niebudzące wątpliwości oznaczenie zaskarżonego orzeczenia. To skarżący jest bowiem dysponentem swej skargi i tylko on może w sposób wiążący determinować jej treść. Sąd – w takim wypadku – jest obowiązany otworzyć skarżącemu możliwość uzupełnienia wspomnianego braku w dodatkowym terminie, co w sprawie Sąd uczynił. Wobec tego, że skarżący nie skorzystał z opisanej możliwości uzupełnienia skargi o wznowienie, Sąd obowiązany był tę skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 279 p.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z mocy zaś odesłania zawartego w art. 276 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.