I SA/Lu 452/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia, poza przytoczeniem treści ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdzeniem, że przymusowe wykonanie kwestionowanego rozstrzygnięcia podatkowego może doprowadzić do sprzedaży nieruchomości podatnika, a więc spowodować nieodwracalne skutki. W istocie skarżący oczekiwał wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z tego powodu, że nie zgadza się z zawartym w niej stanowiskiem organu podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm. - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji , jednak - o czym stanowi § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Ponadto sąd nie jest uprawniony do poszukiwania za skarżącego okoliczności faktycznych, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kontrolowanej decyzji, gdyż to na wnioskującym ciąży obowiązek wiarygodnego wykazania konkretnych faktów, opisujących jego sytuację życiową i materialną, realizujących jedną z przesłanek zastosowania omawianej, szczególnej instytucji unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił konkretnych okoliczności, wyczerpująco opisujących jego aktualną, rzeczywistą sytuację finansową i majątkową, pozwalających sądowi zasadnie przyjąć, że uiszczenie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji wiąże się dla niego z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy miałoby powodować trudne do odwrócenia skutki. Brak wszechstronnego uzasadnienia wniosku w tym zakresie wyklucza wiarygodne ustalenie czy istnieje jakikolwiek związek między egzekucją dotyczącą zaskarżonej decyzji a rzeczywistym położeniem materialnym skarżącego, dodatkowo taki, który realizowałby przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Trzeba przy tym podkreślić, że samo złożenie skargi i sfomułowanie w niej zarzutów wobec kwestionowanej przez podatnika decyzji, nie pozwala jeszcze zastosować art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest złożenie skargi, tylko wykazanie konkretnego i realnego niebezpieczeństwa wyrządzenia podatnikowi znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, czego w niniejszej sprawie skarżący nie uczynił. Nie można również pomijać, że skarżący nie uzyskał prawa pomocy właśnie dlatego, że jedynie wybiórczo przedstawił swoją faktyczną sytuację materialną, w tym finansową. Tym samym nie ma podstaw do zasadnego stwierdzenia, że wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania decyzji objętej skargą. Bez znajomości rzeczywistej kondycji materialnej skarżącego w pełnym zakresie nie sposób bowiem prawidłowo ocenić czy i ewentualnie w jakim stopniu wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się może z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w jego położeniu. Trzeba przy tym zauważyć, że skarżący na potrzeby uzyskania prawa pomocy wykazywał posiadanie gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, zabudowania w postaci: domu o powierzchni [...] m2, chlewni, garażu, domu jednorodzinnego o pow.[...]m2, zabudowaną nieruchomość w B.P. o wartości ok. [...] zł oraz zobowiązania przekraczające [...] zł. Już tylko analiza powyższych informacji, a w szczególności wysokość prywatnoprawnych zadłużeń podatnika (a więc zaciąganych dobrowolnie) prowadzi do wniosku, zgodnie z którym rzeczywista kondycja materialna skarżącego pozwala na wywiązanie się ze zobowiązań o dużo wyższej wysokości niż kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji (wysokość zobowiązania podatkowego określonego w wyniku wznowienia postępowania podatkowego to [...] zł). Jednocześnie należy wyjaśnić skarżącemu, że jego prywatnoprawne zobowiązania nie mogą odsuwać na dalszy plan zobowiązań publicznoprawnych, w tym obowiązku zapłaty podatków. Trzeba też wyraźnie zaznaczyć, że sąd na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji objętej skargą nie jest uprawniony do wypowiadania się w kwestii zasadności stanowiska organu co do wysokości zobowiązania podatkowego. Natomiast sąd stwierdza, że skarżący, poprzestając na ogólnych i niepełnych twierdzeniach o swojej sytuacji materialnej, w konsekwencji nie wykazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego nie znajduje faktycznego i prawnego uzasadnienia oczekiwanie skarżącego, aby zastosować wobec niego wyjątek od reguły, zgodnie z którą decyzja ostateczna organu podatkowego podlega wykonaniu. Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.