I SA/Lu 43/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ż. Spółka Akcyjna w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2022 r. nr SKO.41/3907/EG/2022 w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela postanawia: I. odrzucić skargę. II. zwrócić Ż. Spółka Akcyjna w W. kwotę 100,00 zł /sto złotych/ tytułem uiszczonego w sprawie wpisu.

Ż. Spółka Akcyjna w W. (Spółka) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 listopada 2022 r. oddalające skargę Spółki na bezczynność wierzyciela prezydenta Miasta P. w podejmowaniu czynności W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Jednocześnie organ wskazał, iż mimo wskazania w skardze art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 8 p.p.s.a., skarga Spółki nie jest skargą na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, gdyż jednocześnie Spółka wnosi o uchylenie postanowienia Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Jak bowiem stanowi wskazany przepis, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Zaskarżone do Sądu postanowienie Kolegium z 18 listopada 2022 r. oddalające skargę Spółki na bezczynność wierzyciela zostało wydane w trybie art. 6 § 1a Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm. – "u.p.e.a."), zgodnie z którym na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Jak wynika z postanowienia z 18 listopada 2022 r., Spółka została prawidłowo pouczona o przysługującym jej zażaleniu w 7 –dniowym terminie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że od postanowienia Kolegium z 21 listopada 2022 r., Skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia zażalenia, zgodnie z treścią art. 6 § 1a u.p.e.a. – o czym prawidłowo pouczono. W zakreślonym terminie do wniesienia zażalenia do Kolegium Spółka nadała skargę do tutejszego Sądu, polemizując z treścią postanowienia z 18 listopada 2022 r., odnosząc się do jego treści oraz wprost zwracając się do Sądu o zastosowanie wykładni prokonstytucyjnej art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący nie wyczerpał właściwego, obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu. Niewypełnienie tego warunku wyklucza możliwość dokonywania przez sąd merytorycznej oceny zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących bezczynności organu podatkowego, jak i wniosków w niej zawartych. Sąd podkreśla, iż w sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest zaś skarga na rozstrzygnięcie podjęte przez organ pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono postanowienie wydane w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Zwrotu uiszczonej kwoty wpisu dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.