I SA/Lu 412/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 14 grudnia 2016 r. p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2016 r.

Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. Pismem z dnia 16 stycznia 2017 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w wymaganym terminie tj. do 20 grudnia 2016 r. wpłacił opłatę kancelaryjną za sporządzenie uzasadnienia wyroku, co w jego przekonaniu w dostateczny sposób wyrażało wolę aby sąd sporządził uzasadnienie wyroku. Ponadto w poleceniu przelewu opłaty kancelaryjnej strona wyraźnie zaznaczyła, że chodzi o sporządzenie uzasadnienia przedmiotowego wyroku. Skarżący nadmienił, że oddzielnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w ślad za dokonaną opłatą nie złożył gdyż skręcił nogę i nie miał możliwości poruszania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia tej przesłanki (brak winy) jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Natomiast pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do: postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Najogólniej rzecz ujmując, brak winy jest warunkiem sine qua non zasadności wniosku o przywrócenie terminu i polega na dołożeniu szczególnej oraz należytej staranności przy dokonywaniu czynności, do której strona jest zobowiązana i można o nim mówić jedynie wówczas, gdy przeszkody powstałej w jego dochowaniu nie można było przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie zawinienia, bądź też jego braku, sąd bierze pod uwagę czynnik obiektywny, rozpatrując czy strona dołożyła staranności, jakiej wymagać można od osoby dbającej w sposób należyty o swój interes prawny, czy też - przeciwnie - wykazała się niedbalstwem (zob. wyrok w sprawie II FZ 477/12, LEX nr 1333338). Bezspornym przy tym jest, że uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. We wniosku o przywrócenie terminu strona skarżąca powołuje się na niedyspozycję związaną ze skręceniem nogi, która uniemożliwiała jej terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W kontekście powyższego, należy wskazać stronie skarżącej, że w ocenie Sądu, nawet przewlekła niedyspozycja (choroba) nie jest potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu. Niekoniecznie bowiem musi wykluczać możliwość dokonania czynności procesowych przez stronę. Ponadto, jak podkreśla się w orzecznictwie nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu nie było zawinione. W ocenie Sądu strona skarżąca, poza oświadczeniem obrazującym trudności jakie niesie za sobą skręcenie nogi nie wykazała, że w analizowanej sprawie problemy zdrowotne wykluczyły (obiektywnie), możliwość poprowadzenia swojej sprawy. Sama niezdolność złożenia wniosku o uzasadnienie wywołana niedyspozycją zdrowotną nie oznacza jeszcze niezdolności do poprowadzenia swoich spraw w sposób należyty, czy to własnym działaniem, a w przypadku trudności z poruszaniem przy pomocy innych osób. Zdaniem Sądu, strona nie uprawdopodobniła, że dołożyła wszelkich starań przy prowadzeniu swoich spraw, a pomimo to nie mogła ani sama, ani przy pomocy osób trzecich dokonać czynności w terminie. Podsumowując, skoro strona nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności, to jej wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku nie może być uwzględniony na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.