I SA/Lu 4/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie Sędzia WSA Marcin Małek (sprawozdawca) Sędzia WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi L. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2025 r., znak: SKO.41/4844/P/2024 w przedmiocie podatku od środków transportowych za miesiące styczeń - czerwiec 2024 r. oddala skargę.

Decyzją z 26 listopada 2024 r. znak: PE-TS-I.3124.2.571.2024 Prezydent Miasta Lublina określił w stosunku do L. Ś. (podatnik, skarżący, strona) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za miesiące styczeń – czerwiec 2024 r. w łącznej kwocie 2.676,00 zł, z tego: - za pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie 1.134,00 zł, - za pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie 840,00 zł, - za pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w kwocie 702,00 zł. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych wygasa zgodnie z art. 9 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 ze zm. - dalej: "u.p.o.l.") w sytuacji przeniesienia własności środka transportowego lub jego wyrejestrowania. Oznacza to, że dopóki właściciel pojazdu nie dopełni formalności związanych ze zbyciem pojazdu lub nie złoży wniosku o jego wyrejestrowanie, czego konsekwencją będzie wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, dopóty będzie na nim ciążył obowiązek podatkowy. Dlatego też, jeżeli przedmiotowe pojazdy zostały zlikwidowane, dopiero wydanie decyzji o wyrejestrowaniu skutkuje wygaśnięciem obowiązku podatkowego. W toku postępowania podatkowego organ ustalił, że podatnik dokonał zgłoszenia zbycia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 4 sierpnia 1999 r. jednak nie doszło do sfinalizowania przeniesienia własności wskazanego środka transportu. Dlatego też na podatniku ciąży ustalony decyzja obowiązek podatkowy. Natomiast obwieszczeniem z 3 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Lublina zawiadomił o wygaśnięciu z mocy prawa z dniem 10 czerwca 2024 r, decyzji o rejestracji pojazdów, których numery rejestracyjne wskazano w załączniku do obwieszczenia. W ww. załączniku został wskazane pojazdy o numerach rejestracyjnych – [...], [...], [...]. Z związku z powyższym, decyzja o rejestracji pojazdów o wskazanych numerach rejestracyjnych wygasła z mocy prawa z dniem 10 czerwca 2024 r. To zaś oznaczam, że wygasł obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych. Jednakże w pozostałej części roku 2024 podatnik pozostawał właścicielem tych pojazdów. Od wskazanej decyzji podatnik wniósł odwołanie podnosząc, że organ wydał rozstrzygnięcie na podstawie fałszywej przesłanki z uwagi na brak wygaszenia decyzji o rejestracji pojazdów. Skarżący posiadał 6 pojazdów, pozostawione 3 pojazdy wygaszono decyzją z 2024 r. Wniósł o oddalenie wszystkich roszczeń i zobowiązanie urzędu do zwrotu wyegzekwowanych pieniędzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z 5 grudnia 2025 r., nr SKO.41/4844/P/2024 utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wyjaśniło, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy wygasa natomiast z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l.). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek, (art. 11 u.p.o.l.). Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że podatnik dokonał zgłoszenia zbycia pojazdu marki Jelcz nr rejestracyjny [...] w dniu 4 sierpnia 1999 r. Jednak z zebranego materiału dowodowego wynika, że nie doszło do sfinalizowania przeniesienia własności przedmiotowego środka transportu, co potwierdza załączony do pisma Urzędu Gminy [...] protokół przesłuchania strony. W związku z powyższym Kolegium w pełni popiera stanowisko organu pierwszej instancji i akcentuje, że o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, czy z niego nie korzysta. Podatnik nie przedstawił natomiast żadnych dowodów świadczących o tym, by naliczony podatek został oparty na nieprawdziwych ustaleniach. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych. W tej sytuacji słusznie przyjęto, że na stronie z tytułu ww. pojazdów, ciążył obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych do momentu wygaszenia decyzji o rejestracji pojazdów o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...]. Nadto Kolegium wskazało, że z przepisów u.p.ol. nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. Niewykazanie zbycia pojazdu oraz jego niewyrejestrowanie, niezależnie od okoliczności niedopełnienia tego obowiązku, rzutują na utrzymanie przez stronę statusu podatnika podatku od środków transportowych. Dopóki właściciel pojazdu nie złoży wniosku o jego wyrejestrowanie, czego konsekwencją będzie wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, dopóty będzie na nim ciążył obowiązek podatkowy. Dopiero wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu będzie skutkowało z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania, wygaśnięciem obowiązku podatkowego. Na wygaśnięcie obowiązku podatkowego nie ma wpływu wycofanie pojazdu z eksploatacji, zniszczenie, zutylizowanie, a nawet kradzież. Niewyrejestrowanie przez właściciela środka transportowego i jego dalsze funkcjonowanie w ewidencji prowadzonej przez starostę, jako właściciela rodzi domniemanie, że nadal pozostaje on podatnikiem podatku od środków transportowych. Zatem kwestia co w ciągu wielu lat stało się z pojazdami jest bez znaczenia dla ustalenia obowiązku strony w zakresie podatku od środków transportowych, jeżeli nie zostało ustalone, że utracił on ich własność. Skoro podatnik w rzeczywistości nie utracił własności pojazdów przez przeniesienie własności, ani też pojazdy nie zostały wyrejestrowane, to obciąża go obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Podatnik na decyzję Kolegium złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W jej uzasadnieniu wskazał, że w 2013 r. otrzymał wezwanie, że podatkiem od środków transportowych jest objętych 6 jego pojazdów, a następnie dostał decyzję podatkową określającą wysokość podatku za 2013 r., którym objęto 3 pojazdy. Jego zdaniem wygaszenie obowiązku podatkowego powinno dotyczyć 6 pojazdów. Wskazał także, że w połowie 2024 r. wygaszono ten obowiązek. Końcowo wskazał, że nie może odpowiadać swoim majątkiem za nadużycia i nieuczciwość urzędników. W związku z tym wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem przywołanych zasad Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór dotyczy tego, czy skarżący zobowiązany jest do zapłaty podatku od środków transportowych za okres od stycznia do czerwca 2024 r. (pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...] - Jelcz SW 680, [...] - Przyczepa Autosan [...] oraz [...] - Star 200, w sytuacji gdy jak twierdzi skarżący pojazdy te nie istnieją od 14 lat, gdyż "zostały zlikwidowane". Rozważania zacząć należy od przywołania adekwatnych przepisów prawa, w brzmieniu obowiązującym w 2024 r. Zgodnie z art. 8 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony i poniżej 12 ton; 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton; 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton; 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton; 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego; 7) autobusy. Podatnikami podatku od środków transportowych są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami środków transportowych, o których mowa w art. 8 u.p.o.l., (art. 9 ust. 1 zd. 1 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje natomiast od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Analizowany obowiązek podatkowy wygasa natomiast na skutek zaistnienia następujących okoliczności: a) zbycia pojazdu (stosownie do art. 9 ust. 3 u.p.o.l., w przypadku zmiany właściciela zarejestrowanego środka transportowego obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu jedynie do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności), b) wyrejestrowania pojazdu (z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu - art. 9 ust. 5 u.p.o.l.). Zgodnie z art. 9 ust. 6 u.p.o.l. podmioty, o których mowa w ust. 1 tego artykułu, są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy. Jeżeli natomiast obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 11 ust. 3 u.p.o.l.). Z akta sprawy wynika natomiast niezbicie, że przedmiotowe pojazdy zostały zarejestrowane na stałe na rzecz skarżącego. Decyzje o rejestracji tych pojazdów uległy zaś wygaśnięciu - z mocy prawa - z dniem 10 czerwca 2024 r. na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz.U. poz. 1394 ze zm.). Wygaśnięcie z mocy prawa decyzji o rejestracji pojazdów o wskazanych numerach rejestracyjnych oznacza, że z dniem 30 czerwca 2024 r, za te pojazdy wygasł obowiązek podatkowy z tytułu podatku od środków transportowych. Co prawda skarżący dokonał zgłoszenia zbycia pojazdu marki Jelcz nr rejestracyjny [...] w dniu 4 sierpnia 1999 r. Jednak z zebranego materiału dowodowego wynika, że nie doszło do sfinalizowania przeniesienia własności przedmiotowego środka transportu, co potwierdza załączony do pisma Urzędu Gminy [...] z 2 września 2010 r. protokół przesłuchania osoby mającej być nabywca pojazdu. Mając zatem na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz ustalony stan sprawy, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w okresie od stycznia do końca czerwca 2024 r. podatnikiem podatku od środków transportowych od przedmiotowych pojazdów był skarżący, albowiem: 1) pojazd podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych na podstawie art. 8 u.p.o.l.), 2) skarżący był ich właścicielem (art. 9 ust. 1 zd. 1 u.p.o.l.), 3) pojazdy zostały wyrejestrowane w dniu 10 czerwca 2024 r., a zatem obowiązek podatkowy wygasł dopiero z końcem czerwca 2024 r. Jednocześnie podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym okolicznościami, z jakimi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego. Sądy akcentują, że z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, aby konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona była od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. W związku z tym okoliczności takie, jak niewykorzystywanie pojazdu, brak badań technicznych, zły stan techniczny pojazdu, jego fizyczna likwidacja czy brak możliwości korzystania z niego nie oznaczają, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dlatego dopóki dany pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, w myśl art. 9 ust. 1 u.p.o.I., nawet jeśli z pojazdu tego właściciel faktycznie nie korzysta. Obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniony od faktycznego korzystania z pojazdu czy od poruszania się nim po drogach publicznych (zob. przykładowo jedynie wyroki NSA z: 21 kwietnia 2017 r., II FSK 690/15; 23 października 2018 r., II FSK 1053/18 i II FSK 1054/18; 24 stycznia 2019 r., II FSK 2812/18; 24 kwietnia 2023 r., III FSK 1964/21). Jednocześnie nie ulega wątpliwości Sądu, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów nawiązujących do przepisów prawa, które mogłyby uzasadniać przyjęcie, że wskazane pojazdy nie podlegały opodatkowaniu. Zauważyć przy tym należy, że skarżący w gruncie rzeczy u podstaw prezentowanego stanowiska pomija obowiązujący stan prawny w zakresie przesłanek powodujących powstanie obowiązku zapłaty podatku od środków transportowych. Sumując jeszcze raz należy wyjaśnić stronie, że powstanie i ustanie obowiązku podatkowego nie zależy od stanu pojazdu i korzystania z niego. Istotne znaczenie dla opodatkowania rozważanym podatkiem ma bowiem wyłącznie okoliczność czy pojazd jest zarejestrowany i czy nie została wydana przez organ rejestrujący decyzja o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Jednocześnie trzeba zauważyć, że wyrejestrowanie pojazdu, jak i czasowe wycofanie go z ruchu, dokonywane jest poprzez wydanie decyzji przez organ rejestrujący, na wniosek właściciela pojazdu (art. 79 ust. 1 i art. 78a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym; dalej p.r.d.). Dopóki więc, na wniosek właściciela, pojazd nie zostanie wyrejestrowany, dopóty ciąży na nim jako na podatniku, obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych, stosownie do art. 9 ust. 1 i ust. 4 u.p.o.l. (zob. wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., II FSK 3301/14). Jak już wskazano z prawidłowych ustaleń organu wprost wynika, że decyzja o rejestracji pojazdów wygasła z mocy prawa dopiero z dniem 10 czerwca 2024 r. Z tą datą też (a zasadniczo z końcem czerwca 2024 r.) wygasł obowiązek podatkowy z tytułu środków transportowych za wskazane pojazdy. Odnośnie zaś twierdzeń strony o likwidacji pojazdów wskazać trzeba, że złomowanie pojazdów powinno nastąpić poprzez przekazanie pojazdów do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2016 r. poz. 803 ze zm.) albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie. W celu wyrejestrowania pojazdu, właściciel pojazdu zobowiązany był złożyć wniosek o wyrejestrowanie pojazdu w organie rejestrującym właściwym ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, czego bez wątpliwości w sprawie wskazanych pojazdów nie dokonano. Do wniosku właściciel winien dołączyć zaświadczenie o demontażu pojazdu, o którym mowa w ustawie o recyklingu pojazdów, lub równoważny dokument wydany w innym państwie, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oraz tablice (tablicę) rejestracyjne. Tym samym przekazanie pojazdu do zakładu zajmującego się skupem złomu, który nie ma uprawnień do prowadzenia stacji demontażu lub prowadzenia punktu zbierania pojazdów lub samodzielny jego demontaż nie mogło wywołać skutków prawnych w postaci wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 1 p.r.d., jak również nie zaistniały przesłanki do wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 w związku z ust. 5 p.r.d. (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2020 r., II FSK 3226/19). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje to, że pojazdy objęte opodatkowaniem były zarejestrowane, nie wydano też decyzji o czasowym wycofaniu ich z ruchu. Istniały zatem podstawy faktyczne i prawne do określenia skarżącemu jako właścicielowi tych pojazdów (spełniających cechy przedmiotu opodatkowania podatkiem od środków transportowych, co nie jest w sprawie kwestionowane) zobowiązania w podatku od środków transportowych za miesiące od stycznia do czerwca 2024 r., w których to podatek ten nie został zadeklarowany i zapłacony. Skoro zaś skarżący naruszyła art. 9 ust. 6 u.p.o.l. poprzez niezłożenie deklaracji podatkowej i nieuregulowanie należnego podatku od środków transportowych, uprawnieniem organu było wydanie decyzji, w której określono wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej). Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.