I SA/Sz 95/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Inne z dnia [...] [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z 3 marca 2025 r. znak: [...] określającą "T. R. Z." spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych dotyczącego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za 2024 r. w kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 , 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 t.j. ze zm.; dalej: "O.p."), art. 8 pkt 6 , art. 9 ust. 1, ust. 5 i 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2023.70 t.j. ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), § 1 ust. 6 uchwały Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia 18 października 2022 r.). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ I instancji wymiar zobowiązania podatkowego przedstawił następująco: [...] naczepa; liczba osi od 3; DMCZP od 38 i powyżej ; zawieszenie pneumat.: 1 szt. x [...] zł = [...] zł (za okres 12 miesięcy), gdzie skrót DMCZP oznacza dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów. Organ I instancji wskazał, że w związku z brakiem wywiązania się przez Stronę z obowiązku w zakresie złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych wynikającym z art. 9 ust. 1 i 6 u.p.o.l., mimo wystosowanego do podatnika wezwania z 28 października 2024 r., postanowieniem z 28 stycznia 2025 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2024 r. dla pojazdu [...] W ramach wypowiedzenia się w sprawie Strona wskazała, że nastąpiła zupełna i trwała utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, albowiem środek transportu spłonął podczas wykonywania prac. Organ zaznaczył, że Strona przedstawiła tylko protokół likwidacji środka trwałego z 21 grudnia 2023 r., z którego wynika, że naczepa została pocięta na złom. Pojazd nie został natomiast wyrejestrowany i w oparciu o art. 9 ust. 5 u.p.o.l. organ wywiódł, że Strona zachowała w 2024 r. status podatnika z tytułu tego pojazdu. Rozpoznając sprawę na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przedmiotowy pojazd opodatkował wedle stawki dla pojazdów określonych w § 1 ust 6 uchwały Rady Miasta S. z dnia 18 października 2022r. Nr [...] wynikającej z załącznika nr [...] do uchwały, a obowiązującej dla pojazdów o liczbie osi od 3, DMCZP od 38t, z zawieszeniem pneumatycznym, tj. [...] zł. Kolegium wskazało, że przedmiotem decyzji jest pojazd zarejestrowany. Bezsporna jest również okoliczność, że pojazd ten nie został wyrejestrowany. Kolegium dostrzegło, że w piśmie z 24 lutego 2025 r. Strona powołała się na decyzję Prezydenta Miasta S. 7 lutego 2025 r. znak: [...] dotyczącą odmowy wyrejestrowania pojazdu DAF o nr [...] i nr rej. [...] w związku ze złożonym do organu rejestrującego 13 listopada 2024 r. wnioskiem o wyrejestrowanie tego pojazdu. Jak twierdziła Strona, pojazd o nr [...] spłonął w 2023 r. podczas wykonywania prac spawalniczo-naprawczych naczepy, a okoliczność tę potwierdzała protokołem likwidacji środka trwałego załączonym do pisma opatrzonego datą 7 listopada 2024 r. ze wskazaniem, że złożony został wniosek o wyrejestrowanie pojazdu. W ocenie Kolegium analiza przepisów art. 9 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l. prowadzi do wniosku, że jeśli zarejestrowany pojazd stanowiący własność Strony uległ pożarowi i został pocięty na złom w grudniu 2023 r., to dla wykazania braku statusu podatnika z tytułu przedmiotowego pojazdu Strona winna uruchomić postępowanie o wyrejestrowanie pojazdu przed organem rejestrującym. Tymczasem wniosek o wyrejestrowanie pojazdu Strona złożyła dopiero w listopadzie 2024 r. i nadal nie uzyskała stosownej decyzji. Rację ma zatem organ I instancji, że Strona miała obowiązek złożyć deklarację na podatek od środków transportowych na 2024 r. zgodnie z art. 9 ust.6 u.p.o.l i wpłacić obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania – na rachunek budżetu gminy. Status podatkowy Strony, a zatem i obowiązek podatkowy z tytułu przedmiotowego pojazdu, nie wygasł w okolicznościach wskazywanych przez Stronę. Kolegium nie miało wątpliwości, że norma art. 9 ust. 5 u.o.p.l. wiąże wygaśnięcie obowiązku podatkowego ze ściśle określonymi zdarzeniami, a wśród nich nie ma zdarzenia wywołującego fizyczny brak posiadania pojazdu. Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium w całości skargą wniesioną do tutejszego sądu wnosząc o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji; umorzenie postępowania administracyjnego w całości; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie przepisów i uznanie, iż dopuszczalne jest obciążenie Skarżącej podatkiem od środków transportowych za 2024 r., w sytuacji gdy Strona wykazała, a organ nie zakwestionował, iż pojazd będący przedmiotem opodatkowania uległ zniszczeniu (spłonął), zaś Skarżąca aktualnie nie jest jego właścicielem; 2) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, tj. zasady proporcjonalności, poprzez zastosowanie środka ingerującego w sferę majątkową Skarżącej w sposób nadmierny i nieuzasadniony celem regulacji, polegające na obciążeniu Skarżącej podatkiem od środków transportowych w sytuacji, gdy środek transportu uległ całkowitemu zniszczeniu (spaleniu), a zatem faktycznie przestał istnieć, mimo braku formalnej decyzji o jego wyrejestrowaniu; 3) art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 2 Konstytucji RP, art. 84 Konstytucji RP, art. 217 Konstytucji RP poprzez przyjęcie nadmiernie formalistycznej, niezgodnej z ww. przepisami wykładni przepisów art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. prowadzącej do obciążenia Skarżącej podatkiem od środka transportu, który uległ całkowitemu zniszczeniu (spaleniu), mimo że środek ten faktycznie przestał istnieć, a brak decyzji o jego wyrejestrowaniu ma wyłącznie charakter proceduralny i nie stanowi materialne podstawy do nałożenia daniny publicznej. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca podała argumentację celem ich poparcia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2026.143 t.j.; dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 120 P.p.s.a. Jak bowiem stanowi art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak z kolei wynika z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że w odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zaś Skarżąca – pomimo zawiadomienia przez Sąd o złożeniu tego wniosku i wezwania do ustosunkowania się do niego w ww. terminie - nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Sąd wskazuje, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 P.p.s.a. ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Następnie podkreślić należy, że Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Jak z kolei stanowi przepis art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie było rozstrzygnięcie, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego spraw organy obu instancji uznały Skarżącą podatnikiem podatku od środków transportowych w odniesieniu do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] za 2024 r. określając jej w konsekwencji tego – w wyniku wszczętego z urzędu postępowania z uwagi na brak złożenia przez Skarżącą deklaracji na podatek od środków transportowych wynikającym z art. 9 ust. 1 i 6 u.p.o.l., mimo wystosowanego do niej wezwania z 28 października 2024 r. - wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2024 r. w kwocie[...] zł. Przechodząc zatem do kwestii oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd w pierwszej kolejności przytoczy ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego - od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 u.p.o.l.). Zarejestrowanie środka transportowego oznacza jego rejestrację, z wyjątkiem rejestracji czasowej, w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (art. 9 ust. 4b u.p.o.l.). Z kolei, w przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.). Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, lub z końcem miesiąca, w którym upłynął czas, na który pojazd powierzono (art. 9 ust. 5 u.p.o.l.). Ponadto podmioty, o których mowa w ust. 1, są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 lutego właściwemu organowi podatkowemu, deklaracje na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania, lub siedziby - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności; 3) wpłacać obliczony w deklaracji podatek od środków transportowych - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 9 ust. 6 pkt 1), 2) i 3) u.p.o.l.). Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 u.p.o.l. podatek od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, jest płatny w dwóch ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 lutego i do dnia 15 września każdego roku. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że Skarżąca będąc właścicielem opodatkowanego pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] naczepa; liczba osi od 3; DMCZP od 38 i powyżej; zawieszenie pneumat. (dane zgodne z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców): 1) zarejestrowała go w związku z nabyciem 24 lutego 2010 r.; 2) w odniesieniu do tego pojazdu od 2010 r. składała deklaracje DT-1 wraz z załącznikami DT-1/A pojazdów; 3) nie wyrejestrowała opodatkowanego pojazdu w 2024 r. a wniosek w tym zakresie złożyła 13 listopada 2024 r. Bezspornym pozostaje również podstawa prawna i wysokość stawki podatku, okoliczność zniszczenia/spłonięcia ww. pojazdu w grudniu 2023 r., brak złożenia przez Skarżącą deklaracji na podatek od środków transportowych na 2024 r. pomimo wezwania przez organ do jej złożenia jak i brak zapłaty przez Skarżącą spornego podatku w terminach wynikających z ww. przepisów u.p.o.l. Sąd wskazuje zatem, że w ocenie organów podatkowych o wygaśnięciu obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych decyduje fakt wyrejestrowania pojazdu przez właściciela. Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada, albowiem uległ on zniszczeniu (nie istnieje) czy z niego nie korzysta. Z kolei w ocenie Skarżącej obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu wygasa w przypadku utraty/zniszczenia środka transportu, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie - pomimo braku jego wyrejestrowania jak i braku decyzji organu rejestrującego, o których to okolicznościach stanowi art. 9 ust. 5 u.p.o.l. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, które sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w całości podziela, ustawodawca powiązał powstanie obowiązku podatkowego z własnością pojazdu (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), a nie z realizacją obowiązku rejestracyjnego. Dokonując interpretacji art. 9 u.p.o.l., w punkcie wyjścia należy bowiem porównać relacje między regulacjami ust. 1 i 3, a unormowaniami zawartymi w ust. 4 i 5 tego artykułu. O ile bowiem rozwiązania legislacyjne przyjęte w ust. 1 i 3 w sposób jednoznaczny wiążą ogólnie obowiązek podatkowy z prawem własności środka transportowego, o tyle pozostałe jednostki redakcyjne łączą moment powstania tego obowiązku (ust. 4) oraz moment jego wygaśnięcia (ust. 5) z rejestracją pojazdu i jego wyrejestrowaniem (por. wyrok NSA z 11 lipca 2024 r., III FSK 1156/23). Przepis art. 9 ust. 5 u.p.o.l., jednoznacznie dotyczy wyłącznie momentu ustania obowiązku podatkowego w sytuacji wyrejestrowania środka transportowego, czyli elementu wtórnego względem istnienia (powstania) obowiązku, o którym mowa w art. 9 ust. 1 u.p.o.l. (wyrok NSA z 11 grudnia 2018 r., II FSK 3161/16). Jednak na gruncie art. 9 ust. 1 u.p.o.l. stwierdzenie to dotyczy przeniesienia własności środka transportu i nieprzerejstrowania pojazdu, a nie niezrealizowania obowiązku wyrejestrowania pojazdu w przypadkach, w których przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wiążą wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Z żadnego fragmentu zacytowanych wyżej przepisów nie wynika, że konieczność opłacania podatku od środków transportowych uzależniona jest od użytkowania pojazdu czy też jego fizycznego posiadania. To oznacza, że okoliczność faktycznego niekorzystania z pojazdu, ze względu na jego utratę (spłonięcie) w 2023 r. a następnie zezłomowanie, przez Skarżącą, wcale nie oznacza, że doszło do wygaśnięcia obowiązku podatkowego jak twierdzi Skarżąca. Do tego niezbędne jest bowiem wyrejestrowanie pojazdu lub wydanie decyzji organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Dopóki bowiem sporny pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada czy z niego nie korzysta (por. wyrok NSA z 10 maja 2023 r., II FSK 3302/14). Zatem należy uznać, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wiążą wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych z wyrejestrowaniem pojazdu. Z końcem miesiąca, w którym czynność ta została dokonana, obowiązek podatkowy przestanie spoczywać na właścicielu pojazdu. Z tych też powodów na wygaśnięcie obowiązku podatkowego nie ma wpływu zniszczenie pojazdu, jego zutylizowanie czy też kradzież. Podatnicy, choć w praktyce mogą faktycznie z ww. powodów pojazdu nie używać, to z prawnego punktu widzenia zobowiązani są do składania deklaracji na podatek od środków transportowych i jego opłacania. Rozkradzenie pojazdu czy też przekazanie na złom stanowią przesłankę jego wyrejestrowania. Oznacza to, że dopóki właściciel pojazdu nie złoży wniosku o jego wyrejestrowanie, czego konsekwencją będzie wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu, dopóty będzie na nim ciążył obowiązek podatkowy. Dopiero wydanie decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu będzie skutkowało z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania, wygaśnięciem obowiązku podatkowego (R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl [w:] R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 9). Sąd wskazuje ponadto, że zasady rejestracji i wyrejestrowywania pojazdów określone są w ustawie z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2024.1251 t.j. ze zm.; dalej: "u.r.d."), do którego de facto ustawodawca podatkowy odsyła w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 9 ust. 4b). Dlatego też dopiero wydanie przez właściwy organ administracji publicznej decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu w oparciu o powyższe okoliczności spowoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano jego wyrejestrowania, nastąpi wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Przy czym samo złożenie wniosku (zawiadomienia) do właściwego organu np. o spłonięciu i zezłomowaniu pojazdu, czy też jego kradzieży nie powoduje wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Istotny jest moment wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu. Wyrejestrowanie pojazdu jako odwrotność czynności zarejestrowania wywołuje jednoznacznie określony przez ustawodawcę skutek w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego. Czynność wyrejestrowania pojazdu ma także charakter porządkowy, tworząc podstawę dla ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji likwidacji (zniszczenia) pojazdu (R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl [w:] R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021, art. 9). Słusznie zatem uznały organy podatkowe, że de facto w kwestii obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest bowiem uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania, obowiązek ten wygasa dopiero z chwilą wyrejestrowania pojazdu. Sąd podkreśla, że bez znaczenia dla istnienia obowiązku podatkowego w powyższym zakresie będzie zatem fakt zutylizowania pojazdu, jego spłonięcia, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a właściwy organ nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 maja 2018 r., I SA/Gl 1223/17). Mając na uwadze powyższe za bezzasadne Sąd uznał zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 5 u.p.o.l. jak i przepisów Konstytucji RP, tj. art. 31 ust. 33 Konstytucji RP, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji RP - Organy działały w rozpoznawanej sprawie na podstawie i w granicach prawa. Sąd podkreśla przy tym, że Skarżąca – zgodnie z powyższymi rozważaniami - nie była pozbawiona prawa do zmiany statusu podatnika podatku od środków transportowych w odniesieniu do ww. pojazdu o nr rej. [...] w związku ze wskazywaną utratą tego pojazdu przez na skutek jego spłonięcia w 2023 r. Skarżąca uprawiona była do niezwłocznego złożenia wniosku o wyrejestrowanie tego pojazdu po jego utracie – czego jednak nie uczyniła składając wniosek w tym zakresie dopiero po wezwaniu przez Organ (pismem z 28 października 2024 r.) do przedłożenia deklaracji na podatek od środków transportowych DT-1 wraz z załącznikami DT-1/A na rok 2024 r. dotyczącej pojazdu [...] W związku z powyższym Sąd nie stwierdzając również naruszenia ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego również w pozostałym zakresie w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jak i umorzenia postępowania podatkowego wobec Skarżącej, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).