I SA/Lu 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska - Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek w zakresie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 maja 2018 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 maja 2018 r.

Zaskarżonym zarządzeniem referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 252 § 2 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) – "P.p.s.a". W uzasadnieniu wskazano, że wezwaniem z dnia 6 kwietnia 2018 r. zobowiązano stronę do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie, podpisanie i nadesłanie załączonego do wezwania obowiązującego dla tych celów formularza, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2018 r. Termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął z dniem 2 maja 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu nie został złożony. Z tych względów, zgodnie z określonym w zarządzeniu rygorem, wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Skarżący złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia. Zarzucił, że referendarz sądowy pominął, iż złożył on pismo wyjaśniające w sprawie, w którym wyraźnie opisał sytuację złego stanu zdrowia. W jego ocenie są to okoliczności istotne, które bezpodstawnie zostały prze referendarza pominięte w ramach wydanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzanie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Jaka wynika z akt sprawy, skarżący został wezwany do wypełnienia i złożenia do Sądu w terminie 7 dni formularza PPF, pod rygorem pozostawienia jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem został doręczony formularz PPF celem jego wypełnienia i odesłania we wskazanym terminie (k. 15 i 16 akt sprawy). Bezspornym jest, że skarżący nie wypełnił nałożonego na niego zobowiązania i nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. Tymczasem postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy ma charakter formalny, czego jednym z przejawów jest obowiązek zastosowania formularza. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wbrew stanowisku skarżącego, złożenie w terminie na dokonanie czynności opisanej w wystosowanym zarządzeniu pisma procesowego, w którym odnosi się on do swojej sytuacji zdrowotnej, nie zastępuje wykonania obowiązku nałożonego przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 252 § 2 P.p.s.a). Stosowny formularz został skarżącemu doręczony, a jego obowiązkiem było jego wypełnienie, podpisanie i odesłanie. Dopiero wówczas wniosek mógł otrzymać prawidłowy bieg, a okoliczności - mające charakter strice merytoryczny – rozpoznane. W tych warunkach zarządzenie referendarza sądowego odpowiada prawu, co uzasadnia utrzymanie tego rozstrzygnięcia w mocy na podstawie art. 260 § 1 i 3 w związku z art. 257 P.p.s.a.