I SA/Lu 215/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej - w zakresie zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie z dnia 26 maja 2017 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 maja 2017 r.

W dniu 2 czerwca 2017 r. do tutejszego Sądu wpłynęło pismo datowane na 26 maja 2017 r. Pismo to w swej treści stanowiło zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Referendarza sądowego z dnia 13 kwietnia 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy. Skarżący w piśmie tym wyraził dezaprobatę w stosunku do postanowienia WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu i brak jest przy tym innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Postanowienie, które zażalił J. H. wydawane zostało na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 260 tej ustawy rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). (...)Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Aktualne brzmienie art. 260 wskazuje, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Oznacza to, że zażalenie na postanowienie sądu z dnia 11 maja 2017 r. jest niedopuszczalne i należy je odrzucić na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 p.p.s.a.