I SA/Lu 15/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 października 2022 r., Nr SKO.41/1970/P/2022 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 28 listopada 2022 r. (data pisma) B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 26 października 2022 r., na mocy której uchylona została decyzja z 17 marca 2022 r. wydana przez B. B. dotycząca ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2018 r. solidarnie K. L. i P. L.. Kolegium umorzyło także postępowanie administracyjne pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wynika z kolei z art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, skarga została wniesiona przez Burmistrza, który działał w sprawie jako organ podatkowy pierwszej instancji. Ustalenia zatem wymaga, czy Burmistrz posiada legitymację skargową i czy może kwestionować w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzję SKO, mocą której uchylono jego własne rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu, dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony – uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków. Kontrola instancyjna służy ocenie legalności podjętych rozstrzygnięć i eliminacji z obrotu prawnego (w sposób ostateczny) tych z nich, które są dotknięte wadliwością. Zdaniem Sądu, B. B. jako organ podatkowy pierwszej instancji orzekający w sprawie zakończonej ostateczną decyzją SKO, która została przez niego zaskarżona, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem. Sprawa przed sądem administracyjnym toczyłaby się bowiem pomiędzy dwoma organami administracji, co jest oczywiście sprzeczne z powyżej przywołanymi przepisami. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.