I SA/Lu 148/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na opinię Naczelnika Urzędu Skarbowego o stosowaniu preferencji z dnia 27 stycznia 2026 r. nr 0671-SPZ-4.4100.663.2023.50 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić C. I. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną z tytułu wpisu od skargi.

W dniu 4 marca 2026 r. skarżąca wniosła skargę do Sądu na opinię Naczelnika Urzędu Skarbowego o stosowaniu preferencji z 27 stycznia 2026 r., nr 0671-SPZ-4.4100.663.2023.50, w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie bądź ewentualnie o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem zaskarżona opinia o stosowaniu preferencji nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 o.p., i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI o.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Takie przepisem szczególnym wprowadzającym możliwość kontroli sądowej w odniesieniu do innych aktów i czynności niż wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. jest art. 26b ust. 4 zd. 1. ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 278, ze zm.; dalej: ustawa CIT). Stanowi on expressis verbis: "Na odmowę wydania opinii o stosowaniu preferencji przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego". Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że wolą ustawodawcy było objęcie kontrolą sądowoadministracyjną odmowy wydania opinii o stosowaniu preferencji oraz brak możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego opinii o stosowaniu preferencji. Potwierdza to jednoznacznie przywołana wyżej treść art. 26b ust. 4 zd. 1. ustawy CIT. Podkreślenia wymaga, że gdyby zamiarem prawodawcy było wprowadzenie przepisu przewidującego sądową kontrolę zarówno opinii o stosowaniu preferencji, jak i odmowy wydania tej opinii, to uczyniłby to w sposób wyraźny, tak jak przykładowo – w odniesieniu do: opinii zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczającej, opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy jej wydania oraz opinii, o której mowa w art. 119zzl § 1 o.p. i odmowy wydania tej opinii (zob. powołany wyżej art. 3 § 2 pkt 4a i 4b p.p.s.a.). Błędne pouczenie w treści zaskarżonej opinii o stosowaniu preferencji o możliwości wniesienia skargi na tę opinię do sądu administracyjnego nie może tworzyć dla strony prawa do złożenia skargi. W związku z tym Sąd obowiązany był wniesioną skargę odrzucić jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie z urzędu całości uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.