I SA/Lu 1314/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od środków transportowych za 2010 r. p o s t a n a w i a przyznać K. M. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

W toku postępowania K. M. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując, że nie jest w stanie uiścić tego rodzaju wydatków ze względu na brak środków finansowych. Z wniosku, jak też odpowiedzi udzielonej w związku z wezwaniem go do podania dodatkowych danych wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z renty w wysokości 673,13 zł. Nie wykonuje żadnej pracy zarobkowej, ani nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie posiada również żadnego majątku, oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Dodał, iż z uwagi na brak środków nie spłaca zaciągniętej pożyczki w wysokości 5.000 zł. Ponadto wskazał, że w 2013 r. uległ wypadkowi w wyniku którego złamał szyjkę kości udowej. W chwili obecnej nie ma środków na zakup niezbędnych lekarstw. Przed rozpoznaniem tego wniosku skarżący ponownie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, powtarzając argumentacje zawartą w pierwszym wniosku. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że obydwa złożone dotychczas wnioski o przyznanie prawa pomocy należy traktować jako jedno żądanie. Kolejny wniosek strony został bowiem złożony przed rozpoznaniem przez Sąd pierwszego, a tożsamy ich zakres oraz argumentacja zawarta w obydwu wnioskach nie pozwala na ich odrębne rozpatrzenie. Przechodząc zaś do oceny tego wniosku wskazać należy, że w myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym - czyli w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika - następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mają zatem na uwadze zarówno stan faktyczny, jak i przytoczone regulacje prawne stwierdzono, że skarżący wykazał, iż w jego przypadku zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku w całości. Uwzględniając bowiem sytuację finansową skarżącego, a w szczególności deklarowaną wysokość dochodu oraz stan posiadanego majątku stwierdzić należy, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania. W świetle oświadczenia skarżącego, utrzymuje się on bowiem jedynie z renty, której wysokość z pewnością nie może wystarczyć na pokrycie zarówno kosztów sądowych, jak i wszystkich wydatków związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych, w postaci zakupu żywności, ubrań i środków czystości. Dodatkowo należy mieć na uwadze zły stan zdrowia skarżącego, który niewątpliwie generuje dodatkowe koszty, chociażby na zakup lekarstw. Konkludując, przywołane wyżej okoliczności, a przede wszystkim wysokość dochodu strony oraz fakt, że jej stan zdrowia w dostateczny sposób uprawdopodabnia tezę o konieczności zakupu niezbędnych lekarstw, pozwalają przyjąć, że zarówno konieczność poniesienia kosztów sądowych (nawet w stosunkowo niewielkiej wysokości) jak i opłacenie usług fachowego pełnomocnika mogłyby okazać się zbyt dużym wydatkiem dla strony. Stąd też uznano, że złożony wniosek jest zasadny w całości. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Z tych względów orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 245 § 1 i 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.