I SA/Łd 813/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata Ł. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi ASpółki z ograniczoną odpowiedzialnością w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: rozliczenia podatku od towarów i usług za sierpień 2010 roku p o s t a n a w i a: przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi Ł. K. kwotę 1.000 (tysiąc) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej.

Postanowieniem z 24 września 2015 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej spółce prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (karta 69 akt sądowych). Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wyznaczyła do prowadzenia sprawy adwokata Ł. K. (karta 81). W dniu 29 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę oraz przyznał i nakazał wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata Ł. K. kwotę 2.400 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pełnomocnik skarżącej spółki złożył wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku, a następnie w dniu 11 marca 2016 r. wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części przez skarżącego (uzupełnienie skargi kasacyjnej – karty 153-154). W dniu 31 stycznia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Na rozprawie spółka była reprezentowana przez adwokat A. S. z substytucji adwokata Ł. K. (karta 157 i 158). W dniu 20 kwietnia 2018 r. adwokat Ł. K. złożył wniosek o wydanie postanowienia w przedmiocie przyznania pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W odniesieniu do adwokatów powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.) i od tego dnia utraciło moc rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). Jednakże na mocy § 22 nowego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Z cytowanego przepisu wynika, że linię wytyczającą granicę czasową między stosowaniem dotychczasowych przepisów, a zastosowaniem obecnie obowiązującego rozporządzenia, wyznacza chwila "zakończenia postępowania w danej instancji". Pojęcie "zakończenie postępowania w danej instancji" oznacza wydanie orzeczenia kończącego postępowanie sprawie w danej instancji, a więc wydanie wyroku (postanowienia co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym) lub innego orzeczenia trwale zamykającego drogę do wydania wyroku (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. akt III CZP 124/06). Rozpoznawana sprawa została wszczęta w dniu 17 czerwca 2015 r. (data wniesienia skargi) i nie została zakończona przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., zatem dotychczas obowiązujące przepisy należało stosować do dnia wydania wyroku przez WSA w Łodzi, tj. do 29 grudnia 2015 r., zaś od tego momentu podstawę przyznania wynagrodzenia winny stanowić przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8. W rozpoznawanej sprawie należność pieniężna będąca przedmiotem zaskarżenia wynosi 16.488 zł, zatem wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi w rozpoznawanej sprawie 1.200 zł (2.400x50%). Mając na uwadze art. 250 § 2 P.p.s.a. oraz zasady wymiaru wynagrodzenia przysługującego adwokatowi, określone w § 4 ww. rozporządzenia, w szczególności nakład pracy i czas konieczny na sporządzenie skarg kasacyjnych, referendarz sądowy postanowił obniżyć tak obliczone wynagrodzenie o około 20% biorąc pod uwagę, że pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia w czterech sprawach, w których sporządził skargi kasacyjne o identycznej treści. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 § 1 i § 2 P.p.s.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., orzekł jak w postanowieniu. mko