I SA/Łd 589/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2007 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 500,- (pięćset) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną [ ...] r. pod pozycją [...].

Zarządzeniem z 8 maja 2014 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez: złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wezwania do uiszczenia powyższych braków zostały doręczone 15 maja 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji – k. 21–22). W wyznaczonym przez sąd terminie strona wniosła wpis, natomiast nie nadesłała odpisu z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej "P.p.s.a.") każde pismo strony (m.in. skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli zatem skargę do sądu wnosi spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (posiadająca osobowość prawną), skarga ta powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania tego podmiotu ujawnionym w Krajowym Rejestrze Sądowym. Ciężar wykazania, że osoba, która podpisała skargę, była do tego umocowana, spoczywa na stronie skarżącej. Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. art. 49 § 1 P.p.s.a. Nieuzupełnienie wspomnianego braku skutkuje zaś odrzuceniem skargi przez sąd. Artykuł 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi bowiem, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. W rozpoznawanej sprawie, wbrew prawidłowemu i precyzyjnie sformułowanemu wezwaniu, strona skarżąca nie przedłożyła odpisu KRS, potwierdzającego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej reprezentowania przed sądem. Ponieważ nałożony na stronę skarżącą obowiązek nie został wykonany, sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu sąd wydał w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ak