I SA/Łd 430/18

Dnia 11 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zwolnienia z opłaty z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W. M. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r., którą Kolegium utrzymało w mocy własną decyzję z [...]r. stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] r. znak: [...] o zwolnieniu Przedsiębiorstwa "A." z siedzibą w P. z opłaty za użytkowanie wieczyste ½ części nieruchomości położonej w P. przy ul. A. 116. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, wskazując iż ww. decyzją z [...] r. Przedsiębiorstwo A. zostało zwolnione z ½ opłaty za użytkowanie wieczyste, tj. kwoty 3.142,31 zł rocznie. Oznacza to, że skarżący będzie musiał oddać całą kwotę opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste z 23 lat, która wynosić będzie 72 273,13 zł. Z uwagi na fakt, że jest to jego jedyna działalność, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poważne zagrożenie i prawdopodobnie będzie musiał ograniczyć zatrudnienie, bądź zaciągnąć kredyt. Dodał, że sytuacja finansowa prowadzonej działalności jest słaba, w związku z czym ww. kwota jest bardzo wysoka. Konieczność jej uregulowania może spowodować zakończenie działalności przedsiębiorstwa, które prowadzi od 1990 r., a która stanowi jedyne źródło utrzymania mojego i mojej rodziny. W ocenie skarżącego konieczność zapłaty owej kwoty narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenie skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie (por. w szczególności postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/04). Podkreślić należy przy tym, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wykonania decyzji. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi, a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05). Rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych strony skarżącej. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Obawy skarżącego, co do zaburzenia płynności finansowej prowadzonej przezeń działalności gospodarczej, jakkolwiek możliwe do spełnienia, nie mogą wywrzeć zamierzonego skutku bowiem ich zaistnienie nie zostało w żaden sposób uprawdopodobnione. Nie można zatem ocenić, czy rzeczywiście skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi pozwalającymi ponieść ewentualny ciężar spornej opłaty, i że ewentualna zapłata owej kwoty może narazić go na utratę płynności finansowej, której konsekwencją może być konieczność redukcji zatrudnienia lub zaprzestanie prowadzenia działalności. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.