I SA/Łd 394/24

Dnia 30 stycznia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Tomasz Furmanek, , po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr 1001-IEE.7192.117.2024.2.MOK w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził niedopuszczalność zażalenia S. N. z dnia 26 lutego 2024 r. na postanowienie z dnia 6 lutego 2024 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim pozostawił bez rozpatrzenia wniesione przez stronę pismo z dnia 6 grudnia 2023 r. zatytułowane "Skarga na postanowienie z 17 listopada 2023 r.". Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w wyniku ustaleń poczynionych przez organ, zgodnie z którymi postanowieniem z dnia 17 listopada 2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim oddalił jako nieuzasadnioną skargę B. N. na czynność egzekucyjną, która polegała na zajęciu zawiadomieniem z dnia 4 października 2023 r. jej świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone stronie, za pośrednictwem operatora pocztowego dnia 4 grudnia 2023 r. W dniu 6 grudnia 2023 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, S. N. wniósł do Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim pismo zatytułowane: "Skarga na postanowienie z 17 listopada 2023 r.". Powołał w nim numer postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 listopada 2023 r. (nr 1017-SEE.7113.1.1567.2023.2 UNP 1001-23-100801.) i wniósł o jego uchylenie, uchylenie czynność egzekucyjnej w całości oraz o zwrot pieniędzy "w całości wraz z odsetkami karnymi liczonymi od rzeczywistej inflacji." Uzasadniając swoje żądanie, S. N. wskazał, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa oraz, że nie zawiera żadnej treści merytorycznej i do niczego się nie odnosi. Zarzucił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim, że we wskazanym postanowieniu "przytoczył jakieś przepisy bez powiązania ze sprawą i oczekuje, że to uzasadnia dokonywanie kradzieży, którą nazwał egzekucją (...) nie przedstawił żadnego wyroku, który stwierdzałby istnienie długu, a tym bardziej żadnego prawomocnego wyroku.". Nadto S. N. podniósł, iż organ egzekucyjny nie odniósł się do żadnego "z naszych" twierdzeń, co jest zarzutem formalnoprawnym odnoszącym się do prawidłowości działania organu. W jego ocenie, cała sprawa trwa już ponad 15 lat, a mogła być załatwiona w 5 minut. Tak długie prowadzenie spraw, zdaniem S. N., skutkuje tym, że nie może on prowadzić działalności gospodarczej, wobec czego swoje straty wycenia na 900 bilionów CHF i dodatkowo żąda "drugie tyle zadośćuczynienia". Pismem z dnia 5 stycznia 2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim wezwał S. N. do złożenia, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania B. N. w niniejszym postępowaniu, pod rygorem pozostawienia jego pisma bez rozpatrzenia. Powyższe wezwanie zostało skierowane do S. N. dnia 5 stycznia 2024 r. za pośrednictwem aplikacji ePUAP. Ponieważ termin wskazany w wezwaniu upłynął bezskutecznie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r. pozostawił pismo S. N. z dnia 6 grudnia 2023 r. bez rozpatrzenia. S. N. nie zgodził się z treścią powyższego rozstrzygnięcia i złożył na nie zażalenie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2024 r. stwierdził niedopuszczalność powyższego zażalenia. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego S. N. odebrał dnia 29 kwietnia 2024 r., a ponieważ nie zgodził się z jego treścią, dnia 28 maja 2024 r. złożył na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wskazał, że żąda "bezzwłocznego zaprzestania kradzieży i bezzwłocznego zwrotu wszystkich skradzionych pieniędzy wraz z odsetkami karnymi.". Według S. N. urząd potraktował jego zażalenie jak podanie, co "jest prawnie niedopuszczalne". Podniósł także, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie odnosi się do jego zażalenia. W ocenie S. N., urzędy unikają rozpatrzenia jego zażalenia, co czyni zażalenie "rozpatrzonym w całości pozytywnie i jest w tym momencie prawomocne.". Zarówno Naczelnikowi Urzędu Skarbowemu w Piotrkowie Trybunalskim, jak i Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zarzucił, że "sobie kradną i to bez żadnych rozstrzygnięć sądowych, stalinowcy dalej kradną. W stalinowskim państwie złodziej sam rozstrzyga, czy słusznie ukradł.". W dalszej części skargi S. N. podniósł, że wraz z B. N. domaga się kolejnych 9 bilionów CHF odszkodowania i zadośćuczynienia od każdej osoby biorącej udział w przestępstwie wspólnie i solidarnie, w tym od Skarbu Państwa. Również za poprzednią kradzież domagają się odszkodowania w wysokości 900 bilionów CHF i zadośćuczynienia od każdej osoby biorącej udział w przestępstwie wspólnie i solidarnie w tym od Skarbu Państwa. Następnego dnia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wpłynęło, za pośrednictwem platformy ePUAP, pismo o tożsamej treści co powyżej opisana skarga, wniesione przez B. N. (do pisma nie załączono pełnomocnictwa dla B. N. do reprezentowania S. N.). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska i podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga, jako bezzasadna, nie zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 – dalej jako: "p.u.s.a."), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji niniejszą skargę sąd ocenił, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności nie są uzasadnione zarzuty podniesione w skardze, a to oznacza, że skarga podlega oddaleniu. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonych okolicznościach faktyczno-prawnych zasadnie organ II instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2024 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia S. N. z dnia 26 lutego 2024 r. na postanowienie z dnia 6 lutego 2024 r., którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim pozostawił bez rozpatrzenia wniesione przez stronę pismo z dnia 6 grudnia 2023 r. zatytułowane "Skarga na postanowienie z 17 listopada 2023 r.". Sąd pragnie wskazać, iż organ odwoławczy prawidłowo wskazał, iż postępowanie odwoławcze składa się z trzech faz - fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania postanowienia. W fazie wstępnej, organ II instancji ma obowiązek zbadać z urzędu, czy nie zachodzą powody, które wykluczają możliwość załatwienia sprawy, co do istoty, tj. rozpatrzenie zażalenia. Organ odwoławczy ocenia, czy zażalenie jest dopuszczalne, w tym czy istnieje podstawa prawna zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji i czy zostało wniesione w ustawowym terminie. W przypadku ujawnienia którejkolwiek ze wskazanych okoliczności, organ wydaje postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia lub uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia to taka sytuacja, w której obowiązujące prawo nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania odwoławczego. Może ona wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności zażalenia zalicza się przypadki, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przez osobę, która nie jest stroną w sprawie, jak i osobę, która nie jest następcą prawnym strony w postępowaniu. Natomiast niedopuszczalność zażalenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Po przeprowadzeniu pozytywnej weryfikacji złożonego środka zaskarżenia w zakresie niedopuszczalności zażalenia lub uchybienia terminu do jego wniesienia, organ odwoławczy jest uprawniony do zakończenia postępowania odwoławczego jednym z dopuszczonych przepisami prawa rozstrzygnięć. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim prowadzi wobec matki S. N. – B. N., postępowanie egzekucyjne. W rozpatrywanej sprawie, S. N. złożył do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim pismo z dnia 8 grudnia 2023 r. zatytułowane "Skarga na postanowienie z 17 listopada 2023 r.". W związku z wątpliwościami co do tego, w jakim charakterze występuje S. N. w postępowaniu dotyczącym wskazanego pisma, organ egzekucyjny wezwał go (pismo z dnia 5 stycznia 2024 r.) do przedłożenia, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa upoważniającego do występowania w imieniu B. N., pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia. Ponieważ wyznaczony termin upłynął bezskutecznie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 r. pozostawił bez rozpatrzenia pismo S. N. z dnia 8 grudnia 2023 r. na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. Zgodnie z dyspozycją przywołanej regulacji prawnej, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Na wydane postanowienie stronie służy zażalenie, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 144 § 1 K.p.a.). Żaden przepis Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewiduje, aby na postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpoznania przysługiwało zażalenie. Mając na uwadze wskazaną powyżej argumentację, sąd doszedł do przekonania, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim w postanowieniu z dnia 6 lutego 2024 r. zasadnie zamieścił pouczenie, że S. N. nie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na to postanowienie, co zostało potwierdzone przez organ II instancji treścią zaskarżonego postanowienia. Sąd w pełni podziela, i uznaje za właściwe, stanowisko Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, iż wniesione przez S. N. zażalenie z dnia 26 lutego 2024 r. było niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, tj. z uwagi na brak prawnych możliwości zaskarżenia postanowienia o pozostawieniu podania bez rozpoznania. Wniesienie bowiem zażalenia na postanowienie, w stosunku do którego przepisy nie przewidują takiej możliwości, nakłada na organ obowiązek stwierdzenia jego niedopuszczalności (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 23.03.2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1468/16 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 12.09.2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1291/17 – orzeczenia te, podobnie jak wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu, są dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). To z kolei oznacza, że organ odwoławczy nie mógł przystąpić do merytorycznej oceny przedstawionej przez S. N. argumentacji. Sąd pragnie wskazać, że organ dodatkowo poinformował, iż na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 17 listopada 2023 r. (w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu zawiadomieniem z dnia 4 października 2023 r. nr 1017-SEE.7110.82485296.l.AMA świadczenia B. N. z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej) zażalenie złożyła sama zobowiązana. Postanowienie organu egzekucyjnego zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 11 marca 2024 r. Na rozstrzygnięcie organu odwoławczego dnia 23 kwietnia 2024 r., zarówno zobowiązana, jak i S. N., złożyli skargi (tożsamej treści), które zostały przekazane przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Mając na uwadze wskazaną powyżej argumentację, sąd uznał, iż organ prawidłowo ustalił fakty mające znaczenie prawne dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzuty podnoszone w skardze okazały się bezpodstawne. Fakt, że wynik rozstrzygnięcia nie satysfakcjonuje strony nie oznacza, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa czy podstawowych zasad postępowania. Z uwagi na powyższe, sąd, zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. ds