I SA/Łd 233/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: zmiany wymiaru podatku rolnego za miesiące od stycznia do marca 2017 roku p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie sądowe z ponownego wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 28 marca 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W odpowiedzi skarżący złożył, na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 16 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 15 maja 2018 r. sąd odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 1 czerwca 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Do zażalenia załączył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych od zażalenia. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W rozpoznawanej sprawie rozpoznanie wniosku z 1 czerwca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, jest zbędne, ponieważ postanowieniem z 16 kwietnia 2018 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zwolnienie to obejmuje wszystkie opłaty w tym postępowaniu aż do jego definitywnego zakończenia. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. E.B.