I SA/Łd 214/14

Dnia 29 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaległości za 2012 rok postanawia: przyznać i nakazać wypłatę z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz doradcy podatkowego L. M. kwoty 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu plus należny podatek od towarów i usług liczony od tej kwoty.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz odsetek od zaległości za 2012 r. Z zachowaniem ustawowego terminu skarżący wniósł o sporządzenie uzasadnienia i jego doręczenie wraz z odpisem wyroku, a następnie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z 11 lipca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie doradcy podatkowego, w pozostałym zaś zakresie postępowanie umorzył. W dniu 25 sierpnia 2014 r. pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej i wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Kwestię wysokości wynagrodzenia doradcy podatkowego z urzędu, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, reguluje § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153; zwane dalej "rozporządzeniem"). Ust. 1 pkt 1 powołanego przepisu określa stawki minimalne w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, uzależniając ich wysokość od przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi nie była należność pieniężna w związku z powyższym należało odwołać się do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu, w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Zagadnienie wynagrodzenia za przedmiotową opinię prawną normuje § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, zrównując w zakresie wysokości koszty należne za jej sporządzenie z kosztami za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. W obu przypadkach koszty te stanowią 75% stawki minimalnej, jeżeli nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy w drugiej instancji i nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna w przedmiotowej sprawie wynosi 240 złotych, a zatem koszty należne pełnomocnikowi to 180 złotych. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) w związku z § 3 ust. 2 pkt 2 i w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia orzekł, jak w sentencji. E.B.