I SA/Łd 145/18

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Tomasz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wyłączenia gruntu rolnego z podatku rolnego p o s t a n a w i a: odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

J. R. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. w sprawie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wyłączenia gruntu rolnego z podatku rolnego. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na formularzu PPF skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest rolnikiem. W 2017 r. poniósł klęskę żywiołową. Nie ma źródła dochodu. Mieszka samotnie. Skarżący stoi na stanowisku, że decyzja w sprawie podatku rolnego jest niewłaściwa ponieważ jego ziemia jest skażona i nie może prowadzić produkcji rolnej. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Posiada dom o powierzchni 100 m2 o wartości około 40.000 zł oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 21 ha. Twierdzi, że grunt o powierzchni 20 ha jest skażony i niewykorzystywany do produkcji rolnej od ponad 20 lat. Skarżący oświadczył, że posiada zobowiązania z tytułu pożyczek w wysokości 14.000 zł, których nie spłaca. Miesięczne koszty utrzymania wynoszą 170 zł, w tym: prąd - 90 zł, telefon - 30 zł, gaz – 50 zł. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z 20 lutego 2018 r. wpis sądowy od skargi został określony w wysokości 100 zł. Ponieważ oświadczenie zawarte we wniosku okazało się niewystarczające referendarz sądowy wezwał skarżącego do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. W dniu 9 kwietnia 2018 r. do akt sprawy wpłynęła odpowiedź, w której skarżący przedstawił gównie okoliczności mające świadczyć o skażeniu gleby w gospodarstwie rolnym. Ponadto skarżący oświadczył, że nie pobiera renty ani emerytury. Nie posiada rachunku bankowego, ponieważ nic nie sprzedaje. Ciąży na nim dług w wysokości 14.000 zł z tytułu pożyczek zaciągniętych na obsianie pola, których nie spłaca. Oświadczył też, że występował do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskami o dopłaty. W 2016 i 2017 skarżący zgłosił, że na 6 ha prowadzi uprawy, a 1 ha zajmują łąki. Wyjaśnił też, że "Dopłaty to zabierali za dług, w 2017 otrzymał to, co komornikowi nie wolno zająć." Do wniosku załączono zaświadczenie Wójta Gminy O. z 5 kwietnia 2018 r. o wielkości i dochodowości posiadanego gospodarstwa rolnego, z którego wynika, że gospodarstwo skarżącego ma powierzchnię 21,14 ha, w tym użytki rolne zajmują 20,99 ha co stanowi na 27,1015 ha przeliczeniowych. Z zaświadczenia wynika, że przeciętny dochód z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego wynosił w roku 2016 – 2.577 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 P.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza przedstawione przez skarżącego twierdzenia, iż nie posiada źródła utrzymania oraz że 20 ha z gospodarstwa obejmującego 21 ha, to grunty skażone, niewykorzystywane do produkcji rolnej od 20 lat, budzi wątpliwości. W aktach sprawy znajduje się kopia protokołu z kontroli przeprowadzonej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Ł. w dniu 3 lipca 2017 r., z którego wynika, że pole skarżącego było obsiane gorczycą i prosem. Z oświadczenia skarżącego zawartego w ww. protokole wynika, że rok wcześniej uprawiał owies. Informacje te przeczą twierdzeniu skarżącego, iż nie prowadzi produkcji rolnej i że gospodarstwo, które posiada to w przeważającej większości bezwartościowe nieużytki, których nie uprawia od wielu lat. Niezgodne z treścią wniosku są również informacje zawarte w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w której skarżący oświadczył, że we wnioskach o przyznanie dopłat, z którymi występował do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w latach 2016 -2017 deklarował, że uprawia 6 ha, natomiast 1ha zajmuje łąka. Wobec powyższego referendarz nie dał wiary oświadczeniu skarżącego, iż właściwe całe gospodarstwo jest skażone i nie jest użytkowane rolniczo od ponad 20 lat. Z zaświadczenia o wielkości i dochodowości gospodarstwa wynika, że przeciętny dochód z 1 ha przeliczeniowego gospodarstwa rolnego w roku 2016 wynosił 2.577 zł. Przyjmując, że skarżący prowadził uprawy jedynie na 6 ha, tj. na takim obszarze jaki zgłosił we wnioskach o wypłatę dopłat, to skarżący uzyskał dochód w wysokości 15.462 zł (6 ha x2.577 zł). Oznacza to, że przeciętny miesięczny dochód skarżącego wyniósł 1.288 zł. Biorąc zaś pod uwagę, że miesięczne wydatki skarżącego nie przekraczają 200 zł, należało uznać, że skarżący posiada środki finansowe opłacenie wpisu od skargi w wysokości 100 zł i ustanowienie pełnomocnika. Wyjaśnić należy, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym skarżący może występować samodzielnie. Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., odmówił uwzględnienia wniosku. Ake.