I SA/Kr 983/24

Sygn. akt I SA/Kr 983/24. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław wiśniewski sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. spraw ze skarg G. K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 7 października 2024 r., nr SKO.Pod./4140/428/2024 i nr SKO.Pod./4140/429/2024, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku leśnego na 2019 i 2020r.; skargi oddala.

Decyzjami z dnia 21 stycznia 2019 r., znak FP.3122.N4/1893L.2019 i z dnia 23 stycznia 2020 r., znak FP.3122.N4/1893L.2020 Wójt Gminy Skrzyszów ustalił skarżącemu G. K. wymiar podatku leśnego na 2019 i 2020 rok. Wnioskiem z dnia 14 czerwca 2024 r. skarżący wystąpił o stwierdzenie nadpłaty w podatku leśnym za lata 2019-2020. Do wniosku dołączona została korekta informacji o lasach, w której do opodatkowania zgłoszone zostały lasy o pow. 2,37 ha. W załączniku do tej informacji do opodatkowania wskazano nieruchomość ozn. jako dz. nr [...] o pow. 1,10 ha i dz. nr [...] o pow. 1,27 ha obj. księgą wieczystą [...], jako formę władania podając własność/posiadanie samoistne. Obie te działki zostały również wykazane jako zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku leśnym. Postanowieniami z dnia 4 lipca 2024 r., nr FP.3122.4.1893.2019 i nr FP.3122.4.1893.2020 Wójt Gminy Skrzyszów orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w/w podatku. Postanowienia te zostały utrzymane w mocy postanowieniami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 7 października 2024 r., sygn. akt SKO.Pod./4140/428/2024 i SKO.Pod./4140/429/2024. Wedle organu odwoławczego, który podzielił stanowisko organu I instancji, podatnik kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej, nie może formułować wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Przysługują mu jedynie środki prawne w postaci zainicjowania postępowania odwoławczego lub trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznych. Dopiero skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej lub jej zmiana, może spowodować powstanie po stronie organu podatkowego obowiązku określenia nadpłaty, która powinna być zwrócona z urzędu. Przeciwna wykładnia art. 75 § 1 i 2 o.p. doprowadziłaby do tego, że instytucja stwierdzenia nadpłaty mogłaby być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji ustalających, a nawet decyzji wymiarowych. Na postanowienia te podatnik złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie: 1) art. 21 § 5 o.p. poprzez zignorowanie niniejszego przepisu i jego błędną interpretację, 2) art. 72 i 73 o.p. z uwagi na brak stwierdzenia wysokości nadpłaty podatku, 3) art. 75 § 2 i 3 o.p. poprzez błędną interpretację niniejszego przepisu, 4) art. 208 § o.p. poprzez jego niezastosowanie w odniesieniu do decyzji ustalającej podatek leśny, 5) art. 274a §1 i §2 w związku z art. 3 pkt 5 o.p. poprzez błędną wykładnię niniejszego przepisu lub nawet jego niezastosowanie oraz odstąpienie od czynności prawnych, 6) art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym poprzez błędną wykładnię niniejszego przepisu lub nawet jego niezastosowanie oraz odstąpienie od czynności. W uzasadnieniu podkreślono, że jeżeli organ podatkowy uzależniał dokonanie zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku leśnym winien wezwać (art. 155 §1 o.p.) do złożenia Informacji o lasach IL-1 lub żądać złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyn ich niezłożenia na podstawie art. 274a §1 w zw. z art. 3 pkt 5 o.p. w stosownym czasie. Organ podatkowy tym samym nie wypełnił swoich podstawowych obowiązków wynikających wprost z treści przepisów. Natomiast kluczowym dla niniejszej sprawy przepisem jest art. 6 ust. 6, który mówi, że obowiązek składania informacji o lasach oraz deklaracji na podatek leśny, o którym mowa w ust. 2 i 5 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów ustawy, a ponieważ strona chce skorzystać ze zwolnienia, oraz chce odzyskać powstałą nadpłatę w skutek dokonywania zapłaty podatku w wysokości większej od należnej zasadnym było złożenie korekty Informacji o lasach IL-1. Podkreślono także iż w zakresie innych okresów podatnik uzyskał zwolnienie podatkowe. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skargi nie są uzasadnione.. Przedmiotem zaskarżenia były postanowienia wydane na podstawie art. 165a § 1 o.p. tj. o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, ocenie podlegało, czy przepis ten zastosowano prawidłowo, a nie czy skarżącemu przysługuje zwolnienie podatkowe wpływające na wysokość podatku. Innymi słowy w kontrolowanym postępowaniu nie podlegało kontroli to, czy stronie przysługuje prawo stwierdzenia nadpłaty, ale czy takie postępowanie o stwierdzenie nadpłaty można prowadzić. W tym zakresie zasadnie organy oceniły, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja podatkowa o ustaleniu wymiaru podatku leśnego na 2019 i 2020 rok, wydana w oparciu o art. 21 § 1 pkt 2 o.p., to wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty podatku wynikającego z ostatecznej decyzji organu podatkowego nie może nastąpić (art. 165a § 1 o.p.). Podatnik, kwestionujący kwotę podatku wynikającą z decyzji ustalającej, m.in. z uwagi na okoliczność nieuwzględnienia przysługującego mu zwolnienia opartego o przesłanki przedmiotowe, a tak było w kontrolowanej sprawie, nie może formułować wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Przysługują mu jedynie środki prawne w postaci zainicjowania postępowania odwoławczego lub trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznych. Dopiero skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ustalającej lub jej zmiana, może spowodować powstanie po stronie organu podatkowego obowiązku określenia nadpłaty, która powinna być zwrócona z urzędu. Uprawniona jest ocena że odmienna wykładnia art. 75 § 1 i 2 o.p. doprowadziłaby do tego, że instytucja stwierdzenia nadpłaty mogłaby być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji ustalających, a nawet decyzji wymiarowych. Zatem bezskuteczne jest złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, w sytuacji gdy kwota zobowiązania wynika z decyzji podatkowej, o której mowa w art. 21 § 1 pkt 2 o.p. Wniosek nie wszczyna postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, a organ podatkowy zobligowany jest do zastosowania art. 165a o.p. Podatnik może uzyskać zwrot podatku określonego w takiej decyzji jedynie wówczas, gdy doprowadzi do jej uchylenia lub zmiany w drodze odwołania lub jednego z trybów nadzwyczajnych, a organy podatkowe nie są upoważnione do wcześniejszego prowadzenia postępowania w przedmiocie nadpłaty, które podatnik próbuje zainicjować poprzez sformułowanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty (por. wyrok NSA z 12.07.2023 r., III FSK 403/23). Z tego też względu podniesione w skargach zarzuty dotyczące uchybień przy wydawaniu decyzji ostatecznej nie mogły być uwzględnione. Wobec powyższego skargi oddalono na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.