I SA/Kr 785/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Bogusław Wolas (spr.) Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2020 r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata: 2014, 2015, 2016, 2017 i 2018 - skargi oddala -

Decyzja z dnia 17 października 2018 r. Prezydent Miasta K. określił Przedsiębiorstwu [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2014 r. na kwotę [...]zł, za rok 2015 na kwotę [...]zł , za rok 2016 na kwotę [...]zł, za rok 2017 na kwotę [...]zł., a za rok 2018 na kwotę [...]zł Organ I instancji ustalił, że Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. dokonała istotnego zaniżenia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości. Mając na uwadze treść art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 t.j.) organ podatkowy uznał, iż Spółka jako użytkownik wieczysty dziełek oznaczonych numerem [...] oraz [...] położonych w obrębie [...] jednostka ewidencyjna [...] jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W dalszej kolejności organ podatkowy ustalił, iż przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowią "grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą" o czym stanowi art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. "Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków – powierzchnia użytkowa, dla budowli – wartość." (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, stanowiącymi podstawę wymiaru podatków, organ podatkowy dowiódł, że działka o numerze [...], o powierzchni 3824,00 m2 i o numerze [...] o powierzchni 6767,00 m2 w obrębie [...] jednostka ewidencyjna [...] sklasyfikowane są jako Tereny przemysłowe (Ba) i zabudowane dwoma budynkami sklasyfikowanymi jako "inne niemieszkalne". Wobec faktu, że Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. jest przedsiębiorcą, a budynki posadowione na działkach nie pełnią funkcji budynków mieszkalnych, organ podatkowy uznał, że winny być one opodatkowane stawką najwyższą przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W złożonych deklaracjach podatnik wykazał do opodatkowania również wartość budowli wynoszącą [...] zł oraz 114,40 m2 powierzchni użytkowej budynków. Organ podatkowy wskazaną wartość budowli uznał za wiarygodną, gdyż znajdowała ona potwierdzenie w doręczonym przez Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. "Zestawieniu wartości nieruchomości i innych składników w zakładzie P.B. Techbud w K. przy ul. [...]" zgodnie z którym drogi i place wyceniono na kwotę [...]zł. Wątpliwości organu podatkowego wzbudziła natomiast wskazana powierzchnia użytkowa budynków, która w ocenie Prezydenta Miasta K., znacznie odbiegała od stanu faktycznego. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Prezydent Miasta K. ustalił, iż na działkach posadowiony jest budynek biurowy i dwa obiekty budowlane "hala produkcyjna nr [...]" i "hala produkcyjna nr [...]", które podatnik pominął w opodatkowaniu dowodząc, że nie są one trwale związane z gruntem i są rozbieralne, zatem nie mogą zostać uznane za budynki w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższe, pracownicy organu podatkowego dokonali w dniu 17 sierpnia 2018 r. oględzin przedmiotowych obiektów budowlanych. Jak ustalono, obiekty te posiadają pełne przegrody budowlane i dach, a umocowane są do podłoża za pomocą słupów nośnych stanowiących element konstrukcji obiektów, mocowanych do fundamentów miejscowych z betonu za pomocą śrub kotwiących. Ponadto, obiekt budowlany "magazyn – wiata mała" ma krótsze boki wykonane z cegły, z których jedna stanowi część budynku biurowego. Wzdłuż dwóch pozostałych ścian poukładane zostały pustaki, mające tworzyć warstwę dociepleniową. Obydwa obiekty są odporne na czynniki atmosferyczne jak np. wiatr lub deszcz. Organ podatkowy wskazał, iż stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez budynek rozumie się obiekt budowalny, który łącznie spełnia następujące warunki: . jest trwale związany z gruntem, . jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych . posiada fundamenty i dach. W opinii organu podatkowego wspomniane obiekty budowlane spełniają wszystkie wskazane wyżej warunki. Niewątpliwie są wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, obydwa obiekty posiadają dach i fundamenty w postaci stóp fundamentowych oraz są trwale związane z gruntem. Biorąc pod uwagę rozmiary spornych obiektów budowlanych, aby nastąpiło ich przeniesienie w inne miejsce niezbędne byłoby uprzednie przygotowanie podłoża. Trudno bowiem wyobrazić sobie, aby hale te zostały posadowione na gruncie bez uprzedniego przygotowania elementów konstrukcyjnych, których zadaniem będzie przenoszenie obciążeń wytwarzanych przez sporne obiekty na grunt. Organ podkreślił, iż nie bez znaczenia pozostaje w niniejszej sprawie dla kwestii trwałości związania z gruntem rzeczonych obiektów budowlanych również fakt, iż sporne obiekty budowlane istnieją w tym samym miejscu co najmniej od lat 90 – tych. W związku z powyższym, w ocenie organu podatkowego, przedmiotowe obiekty budowlane należy uznać za budynki, które winny być opodatkowane zgodnie z powierzchnią użytkową. W odwołaniach od powyższych decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego tj.: 1. art. 1 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie istniejących na nieruchomości obiektów budowlanych do budynków stale związanych z gruntem, 2. art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości zaistniałych w niniejszej sprawie na niekorzyść podatnika, w szczególności wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji obiektów budowlanych istniejących na nieruchomości, 3. art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji na skutek czego nie jest możliwe poznanie faktów przyjętej przez organ argumentacji faktycznej i prawnej, a tym samym nie jest możliwe poznanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, 4. art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa poprzez, przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający określoną w tym przepisie zasadę przekonywania. Pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 8 kwietnia 2019 r. wydanymi za poszczególne lata od 2014 do 2018 utrzymało w mocy decyzje organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych, podkreślono, że w przedmiotowej sprawie kwestią sporną pozostaje przede wszystkim to, czy hale stanowiące własność Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. są budowlami jak chce tego Spółka, czy budynkami jak wywodzi organ podatkowy I instancji. Jak zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ustalenia te są kluczowe dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż dla budynków jest nią ich powierzchnia użytkowa, natomiast dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest nią wartość budowli obliczona jako podstawa amortyzacji w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W ocenie Kolegium w sprawie brak jest wątpliwości co do tego, że sporne hale produkcyjne są wyodrębnione z przestrzeni za pomocą ścian, a także to, że posiadają dach. Hale mają konstrukcję szkieletową, a przytwierdzone za pomocą połączeń śrubowych do stóp fundamentowych słupy stanowią wsparcie dla dachu oraz części ścian hali. Zdaniem organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom odwołującej się Spółki, hale te posiadają również fundamenty w postaci stóp fundamentowych, na których wsparty został szkielet, do którego przytwierdzone są w części ściany oraz dach. Co więcej, Kolegium stanęło na stanowisku, iż nie można zaakceptować twierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzi jedynie doraźne związanie obiektu z gruntem, nienoszące cech trwałości. Okoliczność, że obiekt jest przestawny nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem. Zdaniem Kolegium nie jest możliwe odłączenie spornej hali od gruntu bez istotnej jej zmiany. Odłączenie zatem ww. hal od gruntu spowodowałoby pozostanie fundamentu, uszkodzenie i pozostanie podwaliny betonowej. W konsekwencji, Kolegium uznało za słuszne stanowisko organu I instancji, przyjmujące, że hale są trwale związane z gruntem, posiadają fundament w postaci stóp fundamentowych i dach oraz są wyodrębnione z przestrzeni za pomocą przegród, a skoro tak to w świetle art. 1a stawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych, jak i art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, spełniają wszystkie ustawowe wymogi do zakwalifikowania ich jako budynki. Kolegium rozpoznało również pozostałe podniesione w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. zarzuty, które uznało za bezzasadne i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 kwietnia 2019 r. pełnomocnik Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.: 1. art. 1 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie istniejących na nieruchomości obiektów budowlanych do budynków stale związanych z gruntem, 2. art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa poprzez rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości zaistniałych w niniejszej sprawie na niekorzyść podatnika, w szczególności wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji obiektów budowlanych istniejących na nieruchomości, 3. art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji na skutek czego nie jest możliwe poznanie faktów przyjętej przez organ argumentacji faktycznej i prawnej, a tym samym nie jest możliwe poznanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, 4. art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa poprzez, przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający określoną w tym przepisie zasadę przekonywania. Skarżąca Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca Spółka wniosła również o wstrzymanie przez organ wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź, w przypadku braku uprzedniego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie są uzasadnione. Zarzuty podniesione w skardze przez pełnomocnika skarżącej Spółki są bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie, a co więcej stanowią one w istocie powielenie zarzutów, które zostały podniesione przez Spółkę w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji. Odwołując się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie istniejących na nieruchomości obiektów budowlanych do budynków stale związanych z gruntem, Sąd w całości podziela ustalenia dokonane tak przez organ I instancji jak i organ odwoławczy. Przypomnieć trzeba, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Aby uznać więc dany obiekt budowalny za budynek, musi on spełniać kumulatywnie wszystkie wymogi przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Definicja pojęcia "budynek" zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych tożsama jest z definicją "budynku" przewidzianą w art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Aby uznać dany obiekt budowlany za budynek w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych musi on w pierwszej kolejności być trwale związany z gruntem. W doktrynie wskazuje się, iż cecha trwałego związania z gruntem wymaga ustalenia w toku prowadzonego postępowania podatkowego charakteru powiązania konkretnego obiektu budowlanego z gruntem. Chodzi bowiem o takie związanie, które ma charakter trwały. Jedynie obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, może być uznany za budynek w ujęciu podatkowym. Ustawodawca podatkowy nie określa, na czym polega trwałe związanie budynku z gruntem. W orzecznictwie sądów administracyjnych cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu budowlanego na tyle trwale, aby zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce (wyroki NSA: z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, LEX nr 573565; z dnia 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, LEX nr 953055; z dnia 29 kwietnia 2011 r., II OSK 773/10, LEX nr 1081893). Na takim stanowisku stanął również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. VII SA/Wa 1075/17 w którym stwierdzono, iż "cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dane urządzenie jest przestawne nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ono trwale związane z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody." W wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. II OSK 1233/09 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł z kolei, iż "obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać prefabrykowany lub murowany fundament, albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych. Należy przez to rozumieć mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma zatem istotnego znaczenia.". Podobny pogląd został wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 września 2010 r., sygn. II OSK 1361/09. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w wyroku z dnia 15 marca 2006 r., sygn. I SA/Bd 26/06 stanął na stanowisku, że za trwale związany z gruntem budynek można uznać tylko taki, który spełnia dwa warunki: nie można go od gruntu oderwać bez jego uszkodzenia, nie jest obiektem wzniesionym do tzw. przemijającego użytku. Stanowisko to odwołuje się do pojmowania trwałego związku budynku z gruntem funkcjonującego w prawie cywilnym. Budynek trwale związany z gruntem jest najczęściej jego częścią składową w rozumieniu art. 48 k.c. Częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego (art. 47 § 2 k.c.). Nie jest częścią składową budynek połączony z gruntem tylko do przemijającego użytku. W tym ujęciu budynki niezwiązane trwale z gruntem w sensie fizycznym (fundamenty) i wzniesione do przemijającego użytku nie odpowiadają definicji budynku z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W efekcie różnego rodzaju garaże blaszaki, domy letniskowe bez fundamentów, wiaty, budynki wzniesione na podstawie okresowego pozwolenia na budowę, szopy, domki kempingowe, działkowe itp. obiekty nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budynki. (Dowgier Rafał i in., Podatki i opłaty lokalne. Komentarz Opublikowano: WKP 2020) Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszy sprawy, stwierdzić należy, iż sporne hale posiadają cechę trwałego związania z gruntem. W ocenie Sądu, nie jest możliwe odłączenie hali od gruntu bez spowodowania istotnej ich zmiany. Odłączenie hal od gruntu doprowadziło by do pozostania fundamentu, uszkodzenia i pozostania podwaliny betonowej, nie jest więc możliwe oderwanie ich od gruntu bez ich uszkodzenia. Co więcej, nie można spornych hal uznać za obiekty wzniesione jedynie dla tzw. przemijającego użytku, skoro są istnieją one i są eksploatowane od lat 90 – tych. Istotną okolicznością przemawiającą za trwałym związaniem hali z gruntem jest również fakt, iż jedna z hal ma krótsze boki wykonane z cegły, z których jedna stanowi część budynku biurowego. Wzdłuż dwóch pozostałych ścian poukładane zostały pustaki mające tworzyć warstwę dociepleniową. Obydwa obiekty są odporne na czynniki atmosferyczne. Wskazać również należy, iż biorąc pod uwagę rozmiary spornych obiektów budowlanych ("hala duża" stanowi obiekt budowlany o długości 126 m, szerokości 12,1 m i wysokości 5,8 m, zaś "hala mała" stanowi obiekt budowlany o długości 30 m, szerokości 12,4 m i wysokości 5,8 m) oczywistym jest, że aby nastąpiło ich przeniesienie w inne miejsce niezbędne byłoby uprzednie przygotowanie podłoża. Nie jest możliwe swobodne przeniesienie czy przesunięcie hal bez ich uszkodzenia. Odwołując się z kolei do stanowiska skarżącej Spółki, zgodnie z którym nie jest możliwe uznanie spornych hal za trwale związane z gruntem, z uwagi na fakt, iż cały układ montażowy wykorzystany do realizacji omawianych obiektów budowalnych jest rozbieralny i może zostać wykorzystany do montażu nowych obiektów w tym samym lub innym miejscu, przypomnieć należy przywołane wyżej stanowisko judykatury, które Sąd w całości podziela, zgodnie z którym okoliczność, że obiekt jest przestawny nie oznacza, że nie jest on trwale związany z gruntem. Cechą budynku w rozumieniu art. 1a pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest również wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych. Wydzielenie budynku z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych tworzy w budynku przestrzeń zamkniętą, będąc jednocześnie osłoną przed szkodliwym działaniem czynników klimatycznych, zabezpieczeniem przed wejściem niepowołanych osób oraz takimi czynnikami zewnętrznymi jak hałas czy zapach. Kolejną cechę, którą musi posiadać obiekt budowlany, aby mógł zostać zakwalifikowany jako budynek jest posiadanie fundamentu i dachu. Fundament jest elementem konstrukcyjnym, którego zadaniem jest przenoszenie obciążeń na grunt. Może być on wykonany z różnych materiałów budowlanych. Parametry fundamentu oraz głębokość jego posadowienia w gruncie zależą od wielkości przenoszonych obciążeń, które z kolei zależą od wielkości i rodzaju konstrukcji (wyrok NSA z dnia 25 marca 2011 r., II OSK 547/10, LEX nr 1080353). (Gliniecki Andrzej (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III Opublikowano: WK 2016) Sąd podziela ustalenia dokonane tak przez organ podatkowy I instancji jak i organ odwoławczy, zgodnie z którymi w niniejszej sprawie brak jest wątpliwości co do tego, że sporne hale produkcyjne są wyodrębnione z przestrzeni za pomocą ścian, a także to, że posiadają dach. Hale mają konstrukcję szkieletową, a przytwierdzone za pomocą połączeń śrubowych do stóp fundamentowych słupy stanowią wsparcie dla dachu oraz części ścian hali. Hale te posiadają również fundamenty w postaci stóp fundamentowych, na których wsparty został szkielet, do którego przytwierdzone są w częściowo ściany oraz dach. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, iż sporne hale spełniają wszystkie przewidziane przez ustawę wymogi, pozwalające na zakwalifikowanie obiektu budowalnego jako budynku, w tym również spełniają, kwestionowaną przez stronę skarżącą, cechę trwałego związania z gruntem. Tym samym, zarzut obrazy art. 1 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. – o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne zakwalifikowanie istniejących na nieruchomości obiektów budowlanych do budynków stale związanych z gruntem uznać trzeba za niezasadny. Odnosząc się natomiast do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, uznać należy, że również nie zasługują one na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki organ odwoławczy nie dopuścił się obrazy art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Zauważyć jednak trzeba, że w niniejszej sprawie nie zachodziły wątpliwości, o których mowa w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. I SA/Gd 1064/16 zwrócił uwagę, że zasada in dubio pro tributario może być wykorzystana dopiero wtedy, gdy wykładnia przepisu prawa z zastosowaniem jej wszelkich aspektów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. Nie oznacza natomiast obowiązku przyjęcia przez organy podatkowe punktu widzenia podatnika. Nie można się zatem zgodzić ze skarżącą Spółką, iż organ dokonał rozstrzygnięcia wątpliwości co do prawidłowej kwalifikacji obiektów budowalnych istniejących na nieruchomości na niekorzyść podatnika, bowiem takie wątpliwości w ogóle w sprawie nie zachodziły. Zakwalifikowanie spornych hal do kategorii budynków w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zostało poprzedzone przeprowadzeniem wszechstronnego postępowania dowodowego, zostało poparte poglądami prezentowanymi w doktrynie i orzecznictwie, dzięki czemu wszelkie wątpliwości w tej kwestii zostały rozwiane, bez konieczności odwoływania się do wyrażonej w art. 2a ustawie - ordynacja podatkowa zasady in dubio pro tributario. Nie ma również racji skarżąca Spółka twierdząc, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ustawy – ordynacja podatkowa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Stwierdzić należy, iż organ odwoławczy uczynił zadość wymogom ww. przepisu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jest w pełni kompleksowe, uporządkowane i usystematyzowane, w sposób klarowny, jednoznaczny i przekonujący wskazuje ustalony stan faktyczny, jak również zawiera obszerne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczonymi przepisami prawa, co daje skuteczną możliwość zapoznania się z procesem rozumowania organu. Ostatnim z podniesionych w skardze zarzutów był zarzut naruszenia przez organ art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – ordynacja podatkowa. Przepis ten stanowi, iż organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Przekonywanie, o którym mowa w komentowanym przepisie, to wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ podatkowy kieruje się przy załatwianiu sprawy. Przekonywanie odbywa się w toku całego postępowania przez realizację zasady informowania przewidzianej w art. 121 § 2, w tym także przez zapoznanie strony z zebranym materiałem (art. 200 § 1). Instytucją procesową, która ma zapewnić realizację zasady przekonywania jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie wyjaśni dostatecznie podstawy prawnej decyzji. (Babiarz Stefan i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI Opublikowano: WKP 2019) Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż nie można zgodzić się ze skarżącą Spółką, że w niniejszej sprawie doszło do obrazy przepisu art. 124 ustawy ordynacja podatkowa. Jak Sąd wyjaśnił wyżej, organ odwoławczy należycie i wyczerpująco wyjaśnił stronie jakie okoliczności faktyczne i prawne wziął pod uwagę w toku załatwienia sprawy oraz odniósł się do argumentów podnoszonych przez stronę. Fakt, iż organ przyjął odmienne stanowisko, niż to które było ferowane przez skarżącą Spółkę, nie oznacza, iż w sprawie dopuszczono się naruszenia podniesionych w skardze przepisów prawa procesowego. Łącząc do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia skargi na analogiczne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego o numerach [...] [...], [...], [...] oraz [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2014, 2015, 2016, 2017 i 2018, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wziął pod uwagę, że pozostają one ze sobą w związku zarówno podmiotowym ja i przedmiotowym. Tożsama jak także podstawa prawna jak też zarzuty podnoszone w skargach. Spełnione zostały zatem przesłanki z art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na zasadzie art. 151 powyższej ustawy skargi oddalono.