I SA/Kr 773/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 29 maja 2017 r. Nr: [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych

W zażaleniu z dnia 20 lutego 2018 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2018 r. skarżący C. D., działający przez adw. A. B., zawarł wniosek o zwolnienie go od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności od wpisu sądowego od zażalenia ze względu na ciężką sytuację materialną. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W niniejszej sprawie na mocy postanowienia Starszego Referendarza Sądowego WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2017 r. skarżącemu C. D. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł, która to kwota została przez stronę uiszczona w dniu 22 grudnia 2017 r. Orzeczenie to są prawomocne, gdyż nie wniesiono od nich sprzeciwu. Jak wynika z akt sprawy, przyznane prawo pomocy nie zostało skarżącemu cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Powyższe oznacza, iż aktualnie na skarżącym nie ciąży obowiązek uiszczania kosztów sądowych. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie C. D. korzysta ze zwolnienia od kosztów sądowych ponad opłaconą już kwotę 100 zł, zatem przysługujące mu uprawnienie nie może być przyznane ponownie, co czyni postępowanie w tej kwestii zbędnym. W konsekwencji orzekający działając na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.