I SA/Kr 733/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta z dnia 5 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków – Nowa Huta (dalej: NUS, organ) postanowieniem z dnia 5 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M. K. (dalej: Skarżąca) jako zobowiązanej. Jako podstawę prawną postanowienia NUS wskazał art. 57 § 1 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). W uzasadnieniu ww. postanowienia organ wskazał, że wierzyciel wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania. Zawarł też stosowne pouczenie, że od postanowienia o podjęciu nie przysługuje zażalenie. Powyższe postanowienie zostało doręczono Skarżącej dnia 1 października 2025 r. Następnie Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie datowane na 10 października 2025 r. pismo "wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z dn. 5/09/2025r 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 (...)". Przekazując ww. pismo Skarżącej do Sądu NUS wskazał m.in., że w tytule pisma powołano sygnaturę postanowienia w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego, dlatego pismo zakwalifikował jako skargę na to postanowienie. Wniósł o odrzucenie skargi, ze względu na niewykorzystanie przez Skarżącą przysługujących jej środków zaskarżenia w toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sąd stwierdza, że jak słusznie wskazał organ, pismo Skarżącej z dnia 10 października 2025 r. ewidentnie było skierowane na zakwestionowanie postanowienia NUS z dnia 5 września 2025 r. nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 o podjęciu na wniosek wierzyciela zawieszonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącej, dlatego też zostało potraktowane przez Sąd jako skarga na ww. akt. W treści pisma z dnia 10 października 2025 r. Skarżąca kontestowała dążenie wierzyciela do skutecznego przeprowadzenia egzekucji i podjęcie przez organ postępowania na wniosek wierzyciela. Kolejno należy przypomnieć, że badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd jest zobligowany do zbadania, czy skarga może być rozpoznana, to jest czy nie zachodzi jeden z przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: P.p.s.a.). Podkreślić trzeba, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, zaś jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3-5 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wyliczone enumeratywnie kategorie aktów administracyjnych, względnie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, przez organy administracji publicznej. W szczególności kognicją sądów administracyjnych jest objęta, w myśl art. 3 § 2 pkt 1–9 P.p.s.a., kontrola legalności indywidualnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej, podejmowanych w sformalizowanym postępowaniu administracyjnym jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Postanowienia organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego wówczas, gdy były wydane w postępowaniu administracyjnym i służy na nie zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), jeżeli są to postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że zaskarżone postanowienie NUS z dnia 22 sierpnia 2025 r. nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 P.p.s.a. Zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w treści jego uzasadnienia, adresatowi postanowienia (Skarżącej) nie przysługiwało prawo wniesienia od ww. postanowienia zażalenia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, ani do żadnego innego organu. Do podjęcia postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie obligowała organ treść art. 57 § 1 u.p.e.a., który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego po ustaniu przyczyny zawieszenia i zawiadomienia o tym zobowiązanego. Przepisy u.p.e.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, czemu wyraz dał także organ egzekucyjny, który w zaskarżonym postanowieniu z dnia 5 września 2025 r. zawarł pouczenie, że na to postanowienie nie przysługuje zażalenie. Natomiast wskazanie w piśmie przekazującym, że Skarżąca nie wniosła w terminie przysługującego jej zażalenia, Sąd uznaje za omyłkę organu. Stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej: 1) do czynności wierzyciela podejmowanych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie niniejszej ustawy, 2) w postępowaniu egzekucyjnym - przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio. W myśl zaś art. 17 § 1 u.p.e.a., o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Z kolei zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: K.p.a.), zażalenie na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie jedynie wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Jest to rozwiązanie procesowe odmienne niż w przypadku odwołania, które przysługuje od decyzji wydanych w I instancji. Skoro zatem przepisy prawa nie przewidują możliwości składania zażalenia na postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, to wobec treści art. 3 P.p.s.a. również złożenie skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie należało uznać za niedopuszczalne. Podsumowując należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie, jako postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, niezaskarżalne zażaleniem, nie kończące postępowania i nie rozstrzygające sprawy co do istoty, nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a., zatem skarga na nie jest niedopuszczalna, ponieważ taka sprawa nie może być rozpoznana przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.