I SA/Kr 710/23

|Sygn. akt I SA/Kr 710/23 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Inga Gołowska, Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Trojnar, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 12 września 2023 roku, sprawy ze skargi T.N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 31 maja 2023 roku nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie jako organ egzekucyjny prowadzi egzekucję do majątku zobowiązanego T. N. na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 9 czerwca 2005 r. wystawionych na zaległości z tytułu składek na łączną kwotę należności głównej 9 482 zł. Odpisy ww. tytułów wykonawczych doręczono pełnoletniemu domownikowi w dniu 20 czerwca 2005 r. Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniami z 16 lutego 2023 r. zajął świadczenie emerytalne zobowiązanego. Zawiadomienia doręczono zobowiązanemu 20 lutego 2023 r. na ręce dorosłego domownika. Zobowiązany w piśmie z 27 lutego 2023 r. wniósł skargę na czynność egzekucyjną. tj. ww. zajęcie świadczenia emerytalnego. Zaskarżonej czynności egzekucyjnej zarzucił dokonanie jej "z naruszeniem art. 56 § 1 pkt 1, tj. dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy". W uzasadnieniu pisma skarżący podał, że egzekucja prowadzona w stosunku do należności stwierdzonych tytułami wykonawczymi była prowadzona w latach 2005-2008 i została, zdaniem strony, zakończona wyegzekwowaniem całej wierzytelności. Podał, że jeżeli z jakiś nieznanych mu powodów ZUS nie wyegzekwował wówczas wszystkich należności, to uległy one przedawnieniu, gdyż termin przedawnienia nie został ani przerwany, ani zawieszony. Zobowiązany zarzucił także brak doręczenia upomnienia przed wszczęciem egzekucji, podając, że w dniu 15 lipca 2022 r. doręczono mu jedynie odpis zawiadomienia o zajęciu świadczenia emerytalnego. Organ egzekucyjny postanowieniem z 8 marca 2023 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z 31 maja 2023 r. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji. W uzasadnieniu DIAS w Krakowie zacytował przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), dalej "u.p.e.a.", dotyczące skargi na czynność egzekucyjna tj. art. 54 §1 i §2 u.p.e.a. i podał, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ II instancji po przeprowadzeniu analizy akt sprawy stwierdził, że zaskarżona czynność stanowi w myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. czynność egzekucyjną, tj. stanowi działanie organu egzekucyjnego zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a dochodzona w postępowaniu egzekucyjnym należność podlega zgodnie z art. 2 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej. Środkiem egzekucyjnym zastosowanym w sprawie, jest egzekucja ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego (art. 79 § 1 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny zajął to świadczenie, by doprowadzić do wykonania wskazanego w treści tytułów wykonawczych obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Zawiadomienia o zajęciu zostały sporządzone na właściwym druku według obowiązującego wzoru z zamieszczonymi w nim niezbędnymi informacjami. Zawiadomienia zawierały wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 u.p.e.a. i zostały prawidłowo doręczone zobowiązanemu oraz organowi rentowemu. Zatem wymogi formalne określone dla zawiadomienia o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego wskazane w art. 79 § 1 u.p.e.a. zostały spełnione. W ocenie organu II instancji czynności egzekucyjne będące przedmiotem badania zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującą procedurą. DIAS podał także, że zobowiązany wnosząc skargę, wskazał na: wcześniejsze wyegzekwowanie należności, przedawnienie należności, brak doręczenia upomnienia. Organ zaznaczył, że wskazane kwestie nie mogły być przedmiotem rozpoznania w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a.. Okoliczności te stanowią podstawę do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z art. 33 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070). DIAS podał, że skarga wniesiona w trybie art. 54 u.p.e.a. może obejmować tylko te kwestie, wobec których nie przewidziano innej, odrębnej procedury. W związku z tym w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty z art. 33 u.p.e.a., np. przedawnienie obowiązku. DIAS podał, że organ I instancji przedstawił jednak wyjaśnienia w tym zakresie. W konsekwencji organ II instancji nie stwierdził naruszenia przepisów u.p.e.a. regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych. W skardze skierowanej do WSA w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy: - ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. art. 54 § 1 pkt 1, - ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, tj. art. 24 ust.4 w związku z: - ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8 i 12, - u.p.e.a., tj. art 6 § 1, - Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., tj. art. 2 oraz art. 7, polegające na błędnym przyjęciu, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w czerwcu 2005 r. oraz aktywne prowadzenie postępowania egzekucyjnego do czerwca 2006 r., a następnie brak jakichkolwiek czynności w ramach postępowania egzekucyjnego przez niemal 17 lat, nie powoduje obowiązku wszczęcia postępowania na nowo, a więc dokonane jakiekolwiek czynności podjęte w ramach takiego postępowania są dokonane z naruszeniem ustawy, a także błędnym przyjęciu egzekwowanych należności za nieprzedawnione. W związku z tym skarżący wniósł o: uchylenie postanowień obu instancji oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez ZUS, a także zwrot kosztów postępowania i wstrzymanie czynności dokonywanych w ramach przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, tj. wstrzymanie potrąceń dokonywanych ze świadczenia emerytalnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi. Odpowiadając na skargę, DIAS w Krakowie wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia o prawidłowości dokonanej w sprawie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącego. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga T. N. nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przez czynności takie należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.), a więc również czynność zmierzającą do zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci egzekucji ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego, wyszczególnioną w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. Jak słusznie podkreślił organ II instancji, w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a skargę można wnieść w odniesieniu do konkretnej czynności i to wyłącznie do czynności o charakterze wykonawczym (faktycznie podejmowanej w toku egzekucji). W orzecznictwie wskazuje się, że kognicja organów nadzoru w przypadku złożenia skargi w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do zdziałanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne, podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora. Ponadto skarga taka przysługuje także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014r., sygn. akt II FSK 1255/13). W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, prowadzące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarga ta nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. (por. wyroki NSA z dnia: 6 grudnia 2013r., sygn. akt II FSK 2988/11, z dnia 14 sierpnia 2019r., sygn. akt II FSK 2966/17). Wskazać również należy, że stosownie do art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W razie złożenia wniosku przez wierzyciela, ustawowym obowiązkiem organu egzekucyjnego jest wszczęcie i prowadzenie egzekucji na podstawie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego, upoważnia i zobowiązuje organ egzekucyjny, zgodnie z art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a., do stosowania środków egzekucyjnych, przewidzianych w ustawie, prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Katalog środków egzekucyjnych, stosowanych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczących należności pieniężnych, zawiera art. 1a pkt 12 lit. a. u.p.e.a. Jednym z tych środków jest egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, a zasady prowadzenia tego rodzaju egzekucji uregulowane są w art. 79 u.p.e.a. W kontekście powyższego podać również należy, że stosownie do art. 79 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, zwanych dalej "świadczeniami", przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń, zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Ponadto, zgodnie z art. 79 § 2 u.p.e.a. zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu - stosownie do art. 79 § 4 u.p.e.a. - organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób. Dodatkowo wzywa organ rentowy, aby w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości oraz składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenia o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń. Okoliczności badanej sprawy wskazują, że termin do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną został zachowany. Słusznie zauważa Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, że zarówno w skardze na czynność egzekucyjną, w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, jak i w skardze do Sądu, skarżący nie podniósł żadnych okoliczności, które w jego ocenie, stanowią o wadliwości dokonanego zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego. Natomiast zarzuca nieistnienie obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Jak już wyżej podkreślano, skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia, np. zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub innych środków zaskarżenia. Kwestia nieistnienia obowiązku nie może być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną. Rację ma zatem organ II instancji twierdząc, że dopuszczenie możliwości złożenia w trybie art. 54 u.p.e.a. zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a., oznaczałoby w praktyce umożliwienie ich rozpatrzenia po upływie 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Skargę wnosi się bowiem w dłuższym, 14-dniowym terminie od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). Prawidłowo zatem postąpiły organy obu instancji - nie rozważając argumentów, które mogą być kwestionowane innym trybem, przewidzianym w przepisach prawa - oceniając natomiast, czy dokonana czynność egzekucyjna jest zgodna z przepisami art. 79 u.p.e.a., regulującymi egzekucję ze świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Jak wynika z akt kontrolowanej sprawy, organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego skarżącego. W ocenie Sądu, zajęcie to zostało dokonane prawidłowo i skutecznie. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że na gruncie badanej sprawy, w toku prowadzonego postępowania, organ egzekucyjny zastosował, zgodnie z art. 7 u.p.e.a., jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucję ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego, a także renty socjalnej. Zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego, dokonano zgodnie z art. 79 § 1 i 4 u.p.e.a., poprzez przesłanie do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Krakowie, zawiadomień z dnia 16 lutego 2023r. o zajęciu tej części, przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie została wyegzekwowana w postępowaniu zainicjowanym skutecznie jeszcze w 2005r., na pokrycie egzekwowanych zaległości składkowych. Jednocześnie organ egzekucyjny, wezwał organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. O zajęciu świadczenia poinformowano zobowiązanego w dniu 20 lutego 2023r., W świetle powyższego, poddając analizie poprawność zakwestionowanej czynności w kontekście cytowanych wyżej przepisów, wskazać trzeba, że powyższe zawiadomienie sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym z powołaniem podstawy prawnej i pouczeniem. Do zajęcia wierzytelności ze świadczenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego wykorzystano obowiązujący druk "Zawiadomienie o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej", który odpowiada wzorowi, ustalonemu dla tego rodzaju druku w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów, stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2018r. poz. 1804). Biorąc pod uwagę powyższe, dokonując zaskarżonej czynności, organy nie naruszyły przepisów prawa, regulujących kwestie zastosowania tego środka egzekucyjnego. Sąd wskazuje jednocześnie, że pozostałe argumenty, zawarte w skardze nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną, wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż przedmiotem takiego postępowania jest wyłącznie prawidłowość zakwestionowanej konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu takim nie orzeka się natomiast o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Nie ocenia się też prawidłowości aktu, stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015r., sygn. akt II FSK 290/13). Odnosząc się do zarzutów skarżącego, sformułowanych w skardze, opartych na ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, Sąd wskazuje, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. W swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu, a postanowienie spełnia wymogi stawiane przez art. 124 k.p.a. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, prawidłowo utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.