I SA/Bd 291/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2023 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr 0401-IEW.7113.8.2023 w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. prowadzi wobec majątku K. W. ("Strona", "Zobowiązany", "Skarżący") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z [...] r. Nr [...], z [...]. Nr [...] i z [...]. Nr [...]. W jego toku zawiadomieniami z 2 i z [...]. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio: ING Banku Ś. S.A. i w Banku PKO SA. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone skarżącemu [...] r. Pismem z [...]., sprecyzowanym pismem z [...]. korzystając z przysługującego prawa do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej do wierzyciela, Zobowiązany wniósł zarzut na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022, poz. 479 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), tj. zastosowanie czynności zajęcia rachunku bankowego bez uprzedniej możliwości dobrowolnego spełniania żądania, w szczególności z pominięciem doręczenia decyzji będącej podstawą zajęcia, a w istocie dokonania zajęcia bez uprzedniego doręczania podstawowych czynności oraz na podstawie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c ww. ustawy, tj. wszczęcia postępowania egzekucyjnego pomimo braku prawomocności decyzji, braku przesłanek uzasadniających podejrzenie niewywiązania się z obowiązku podatkowego, w szczególności poprzez doręczenie korespondencji na adres, pod którym Strona nie odbiera korespondencji, a z pominięciem adresu głównej siedziby jego działalności. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B., postanowieniem z [...]. oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w sentencji niniejszego postanowienia. W złożonym zażaleniu, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Postanowieniu zarzucono naruszenie zasad postępowania podatkowego, o których mowa w art. 121, art. 122, art. 123 i art. 124 w związku z art. 125 oraz art. 33 § 1 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej "O.p."), oraz art. 33 § 2 pkt 2 lit. a), art. 33 § 2 pkt 4 i art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...]. Zobowiązany złożył w Trzecim Urzędzie Skarbowym w B. korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za wrzesień, listopad 2019 roku, styczeń, luty, marzec, kwiecień maj, czerwiec, lipiec 2020 roku oraz zeznań podatkowych PIT-36L za 2019 i 2020 r., w których zadeklarował kwoty podatku podlegające wpłacie do urzędu skarbowego w wysokościach odpowiednio: [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł, [...] zł i [...] zł. Następnie [...] r. wystąpił z wnioskiem o rozłożenie na raty zapłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2019 r. i 2020 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej wg stawki 19% za 2019 i 2020 rok. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. pozostawił powyższy wniosek bez rozpatrzenia. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w trybie fikcji doręczenia, przewidzianej w art. 150 § 4 O.p. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z uwagi na fakt nieuregulowania zobowiązań, upomnieniami z 19 września oraz z [...]. poinformował Stronę o konieczności uiszczenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad 2019 roku, styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec 2020 roku wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2019 - 2020 wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia w łącznej kwocie [...]zł. Jednocześnie Zobowiązany został pouczony, że w przypadku nieuiszczenia należności podatkowych w terminie 7 dni od dnia otrzymania upomnienia, zostanie wszczęta egzekucja administracyjna, natomiast zastosowanie środków egzekucyjnych spowoduje naliczenie kosztów egzekucyjnych. Wobec braku stosownej wpłaty Naczelnik Trzeciego Skarbowego w B., jako wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze: [...]. obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług, 15 i [...] obejmujące należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Następnie działając, jako organ egzekucyjny zawiadomieniami z 2 i z [...] r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiednio w ING Bank Ś. S.A. i Banku PKO S.A. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami o zajęciu doręczone zostały [...] r. Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie warunki formalne uprawniające organ do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skoro bowiem Zobowiązany nie dokonał wpłaty należności wynikającej z deklaracji VAT-7 oraz zeznań rocznych PIT-36L za wskazane wyżej okresy, to koniecznym stało się jej dochodzenie w drodze administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy odpowiadając na zarzut w kwestii braku wymagalności zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad 2019 roku, styczeń, luty, marzec, kwiecień maj, czerwiec, lipiec 2020 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2019 - 2020, z uwagi na doręczanie rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, o którą Zobowiązany występował wnioskiem z [...]., pod niewłaściwy, w jego opinii adres, stwierdził, iż nie mieści się on w pojęciu zdarzenia, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że wymagalność, o której stanowi ww. przepis oznacza taką cechę obowiązku, która pozwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego jego wykonania, a w przypadku odmowy tego wykonania ze strony zobowiązanego, także wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tak rozumianą wymagalność, na gruncie prawa podatkowego, wiązać trzeba z upływem terminu płatności oznaczonego podatku. Odnośnie wymagalności obowiązku, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. wskazuje się, że oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności. Natomiast o braku wymagalności obowiązku decydują takie okoliczności jak: odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Do rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych prowadzi zaś ostateczne rozstrzygnięcie organu podatkowego przychylające się do wniosku strony. Samo złożenie wniosku i doręczenie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wymaganych prawem, nie wchodzi w zakres ochrony przyznanej ww. normą. Dlatego też zgłoszony zarzut braku wymagalności obowiązku, zdaniem organu, jest niezasadny. Na marginesie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, iż zgodnie z wydrukiem z Systemu Rejestracji Centralnej z [...] r., adresem do doręczeń Strony w okresie od [...] r. do [...] r. był adres: 43- 300 B.-B. ul. [...]. Zatem nie można twierdzić, iż postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych było kierowane na niewłaściwy adres. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, iż postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. pozostawiające podanie Strony bez rozpatrzenia, nie nakłada na podatnika żadnego obowiązku, ani nie pozbawia żadnego uprawnienia - nie wywołuje żadnego skutku prawnego w sferze obowiązków podatnika. Z tego też względu nie może stanowić podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą do wystawienia tytułu egzekucyjnego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest fakt nieuregulowania zobowiązania podatkowego wynikającego ze złożonych deklaracji podatkowych. Tym samym, w ocenie organu, niezasadny jest zarzut dotyczący wymagalności obowiązku dopiero z chwilą doręczenia, na właściwy adres decyzji w zakresie ulgi i uzyskaniu przez nią prymatu ostateczności. Dyrektor podkreślił, iż uiszczanie należności podatkowych, nie jest przejawem dobrej woli podatnika, lecz jego konstytucyjnym obowiązkiem. Termin płatności niniejszych zobowiązań upływał w dniach: [...] r., [...] r., [...] r., 25 marca 2020 r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r., [...] r. i [...] r. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, podniesiony zarzut pozbawienia Strony możliwości podjęcia działań w celu dobrowolnego wykonania zobowiązań, jest całkowicie chybiony. Organ dodał także, że konstrukcja podatku od towarów i usług, polega na tym, iż nie jest on zależny od wyników prowadzonej działalności, płacony jest przez nabywcę towaru (usługi), a podatnik (sprzedawca towaru lub usługi) ma jedynie obowiązek odprowadzić go do budżetu Państwa. Niewykonanie tego obowiązku oznaczało więc zatrzymanie pieniędzy należnych budżetowi i kredytowanie prowadzonej działalności ze środków państwowych. Natomiast w przypadku podatku dochodowego od dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej wg stawki 19% w chwili osiągnięcia dochodu na podatniku ciąży obowiązek wpłacania w ciągu roku podatkowego zaliczek na podatek dochodowy i złożenia deklaracji podatkowej za dany rok z wykazaną kwotą podatku do zapłaty. W opisanym przypadku zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa zaś podatnik jest zobowiązany do jego zadeklarowania (tzw. samoobliczenie) i wpłacenia. Uwzględniając powyższe, zdaniem organu odwoławczego, również niezasadnym jest podnoszony zarzut z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że obowiązek wynika ze złożonych deklaracji podatkowych i został prawidłowo określony w tytule wykonawczym. Z kolei w zakresie zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że postępowanie podatkowe jest odmianą postępowania administracyjnego, uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, a w przedmiotowej sprawie organ zobowiązany był do prowadzenia postępowania na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie Ordynacji podatkowej. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę. Zaskarżonemu w całości postanowieniu zarzucił: - naruszenie art. 33 § 1 O.p. mające wpływ na zaskarżoną czynność poprzez błędne skonstatowanie jakoby zajęcie rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nie stanowiło najbardziej dolegliwego środka, w szczególności w perspektywie niemożności regulowania bieżących zobowiązań bez ustalenia aby w przedmiotowej sprawie zachodziła uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję; - naruszenie art. 33 § 2 pkt, a) u.p.e.a. mające wpływ na zaskarżone postanowienie poprzez określenie obowiązku niezgodnie z zaskarżoną i nieprawomocną decyzją wydaną wobec skarżącego; - naruszenie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. mające wpływ na zaskarżoną czynność poprzez nieprawidłowe stwierdzenie, iż czynność została dokonana zgodnie z prawem i zastosowanie czynności zajęcia rachunku bankowego bez uprzedniej możliwości dobrowolnego spełnienia żądania, w szczególności z pominięciem doręczenia decyzji będącej podstawą zajęcia, a w istocie dokonanie zajęcia bez uprzedniego doręczenia podstawy owych czynności; - naruszenie art. 33 § 2 pkt 6, c) u.p.e.a mające wpływ na zaskarżoną czynność poprzez dokonanie czynności pomimo braku prawomocności decyzji, braku przesłanek uzasadniających podejrzenie niewywiązania się z obowiązku podatkowego, w szczególności pomimo wadliwego doręczenia dokumentacji w przedmiotowej sprawie; - naruszenie art. 121 w zw. z art. 122 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 124 w zw. z art. 125 § 1 mające wpływ na zaskarżone postanowienie poprzez prowadzenie postępowania w sposób niefachowy, nieczytelny dla strony, a przede wszystkim w sposób przewlekły i niegwarantujący pełnego udziału stronie, co wydatnie przyczyniło się do czasu trwania postępowania, a także błąd w ustaleniach faktycznych pozwalający na dokonanie czynności, a także pominięcie faktu nieodwracalności ciężkich skutków dla skarżącego w przypadku utrzymania zajęcia; - naruszenie art. 33 § 1 u.p.e.a. mające wpływ a zaskarżone postanowienie poprzez błędne niezakwalifikowanie złożonego środka jako zarzutów albowiem z treści dokumentu jednoznacznie wynikała intencja, zakres zaskarżenia oraz wnioski podatnika. Skarżący wniósł o: - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność braku przesłanek do zajęcia rachunków, niedających się odwrócić skutków prawnych i faktycznych utrzymania zajęcia, - przeprowadzenie rozprawy administracyjnej pozwalającej na ustalenie aktualnego stanowiska i możliwości zaspokojenia organu, ustalenia sposobu zabezpieczenia dalszego toku postępowania w sposób prawidłowy dla Skarbu Państwa i niedolegliwego dla skarżącego, - prawidłowe doręczenie dokumentacji na jego "Bydgoski adres", - uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.", sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowo administracyjnej jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. oddalające zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Zobowiązany skarży postanowienie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zarzucając naruszenie art. 33 § 1, § 2 pkt a i § 2 pkt 4 oraz § 2 pkt 6 c) ustawy Ordynacja podatkowa a zatem aktu, który nie był stosowany przez organy. Mając na uwadze uzasadnienie skargi oraz istotę sporu Sąd przyjął, że podstawę zarzutów skargi stanowią przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym ma prawo wniesienia zarzutów, stosownie do art. 33-35 u.p.e.a. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia, spełniający podobną rolę jak odwołanie w postępowaniu administracyjnym, posiada jednak pewne odrębności. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego (wyrok NSA z dnia 02 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2175/20). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. obowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Istotne również, iż w ramach postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów, organ nie rozpatruje sprawy pod względem merytorycznym, ani też nie może dokonywać oceny decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty. Organ w postępowaniu wywołanym wniesionymi zarzutami, jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania. Poddając kontroli zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, organ odwoławczy nie naruszył bowiem przepisów prawa w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazuje na określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia (według Strony z nieprawomocnej decyzji – art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.). W ocenie Zobowiązanego organ uchybił również obowiązkowi umożliwienia mu dobrowolnego uiszczenia zobowiązania lub udzielenia innego zabezpieczenia. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organów, iż treść podlegającego egzekucji obowiązku oraz podstawa prawna tego obowiązku zostały wskazane prawidłowo i spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W przypadku zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia należy wyjaśnić, że w tym przypadku bada się, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia. Owo zniekształcenie przedmiotu postępowania egzekucyjnego może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty jego powstania (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1606/21). W niniejszej sprawie nie doszło do tak rozumianego zniekształcenia przedmiotu postępowania egzekucyjnego, które uzasadniałoby uwzględnienie podniesionego przez Stronę zrzutu. W pierwszej kolejności podnieść należy, co zostało wyjaśnione w zaskarżonym postanowieniu, że podstawą wystawienia tytułów wykonawczych był złożone przez Skarżącego korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz zeznań podatkowych PIT-36Lza 2019 i 2010r. a nie decyzja podatkowa, co zostało również jasno wskazane w tytułach wykonawczych. Podane zostało jaka deklaracje bądź zeznanie, za jaki okres stanowiły podstawą prawną obowiązku. Tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących Zobowiązanego, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania. Reasumując, z punktu widzenia wymagań tytułu wykonawczego powołanie dokumentu będącego podstawą prawną obowiązku jest wystraczające i przesądza o poprawności określenia egzekwowanego obowiązku. Organ prawidłowo również wskazał, że skoro Skarżący nie dokonał wpłaty należności wynikającej z deklaracji VAT-7 oraz zeznań rocznych PIT-36L za wskazane w nich okresy to zasadnym było jej dochodzenie w drodze administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się natomiast do argumentacji Strony w kwestii braku prawomocności decyzji i doręczenie jej na nieprawidłowy adres to należy wyjaśnić, że okoliczności te zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dla niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma, iż nie została wydana żadna decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Wniosek Skarżącego o udzielenie takiej ulgi został pozostawiony bez rozpatrzenia. Odnosząc się do drugiego z zarzutów bardzo ogólnie sformułowanego: braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a -c u.p.e.a.) zauważyć należy, że podstawowym warunkiem jego skuteczności jest istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 13 października 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 614/21). Natomiast o braku wymagalności obowiązku decydują między innymi takie okoliczności, jak odroczenie terminu wykonania obowiązku czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych (art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b u.p.e.a.). W niniejszej sprawie tytuły wykonawcze, jak już wyżej wyjaśniono, zostały wystawione na podstawie deklaracji VAT-7 i zeznań rocznych PIT-36L. Strona w żaden sposób nie wyraziła woli choćby podjęcia dobrowolnej spłaty należności z niej wynikających. Natomiast złożony przez Skarżącego wniosek o udzielenie ulgi został pozostawiony bez rozpatrzenia z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. W konsekwencji nie wydano również decyzji przyznającej ulgę, która stanowiłaby podstawę zawieszenia prowadzonego postępowania. Uwzględniając powyższe, zarzut naruszenia przez organy art. 33 § 2 pkt 4 oraz pkt 6 lit. c) u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku niezgodnie z decyzją i uniemożliwienie Zobowiązanemu dobrowolnej spłaty należności okazał się bezzasadny. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 121 § 1, art. 122, O.p., Sąd stwierdza, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, lecz na mocy art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a."). Niemniej jednak zasady wyrażone w we wskazanych przepisach Ordynacji podatkowej posiadają swoje odpowiedniki w art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. W ocenie Sądu, w odniesieniu do postępowania poddanego sądowej kontroli w niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej dochował zasad przewidzianych w ww. przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć przy tym należy, że uzasadnienie podniesionych przez Skarżącego zarzutów postępowania nie odnosiło się wprost do postępowania egzekucyjnego a miało na celu zakwestionowanie prawidłowości czynności poczynionych w postępowaniu wszczętym przez Stronę wnioskiem o udzielenie ulgi w spłacie należności. Tymczasem postępowanie to jest postępowaniem uregulowanym przepisami O.p., przewidującym stosowne środki zaskarżenia względem wydawanych rozstrzygnięć. Jest to postępowanie całkowicie odrębne od postępowania egzekucyjnego, które prowadzone jest na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podnoszenie kwestii spornych, podlegających ocenie w innym trybie nie może skutkować merytorycznym odnoszeniem się do nich w postępowaniu, którego nie są przedmiotem, gdyż naruszyłoby to w sposób oczywisty zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia. Końcowo już Sąd chciałby podkreślić, że Skarżący, poza nawiązaniem do wcześniej sformułowanych zarzutów i odwołaniem do treści zasad ogólnych postepowania, nie podał żadnych konkretnych argumentów w kontekście naruszenia tych zasad. Trudno zatem konkretnie odnieść się do tak postawionego zarzutu, tym bardziej, że - jak Sąd wcześniej wskazał - zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Sąd z urzędu naruszeń w tym zakresie nie stwierdził. Nie można bowiem zapominać, że na tym etapie mamy do czynienia z egzekucją wymagalnego i ostatecznie ukształtowanego obowiązku podatkowego, a zarzuty dotyczyły dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dalszego jego prowadzenia. Wyjątkowo też zasady ogólne mogą stanowić samodzielną skuteczną podstawę zarzutu, co w tej sprawie jednak nie mogło mieć miejsca z uwagi na treść zaskarżonego postanowienia. Zasady jako dyrektywy interpretacyjne przepisów szczegółowych muszą być z nimi powiązane, aby zarzut ich naruszenia odniósł zamierzony skutek. Brak takiego powiązania czyni skargę w tym zakresie chybioną, poza przypadkami naruszenia przepisów szczegółowych, które konkretyzują daną zasadę. Wreszcie podnieść należy, że zaskarżone postanowienie w sposób spójny, konkretny i szczegółowy prezentuje motywy podjętego rozstrzygnięcia. Owszem organ I instancji zbiorczo przedstawił argumentację dotyczącą dwóch pierwszych zgłoszonych prze stronę zarzutów, niemniej nie budzi wątpliwości, iż takowa została przedstawiona. Natomiast organ odwoławczy, przedstawił stosowną argumentację przemawiającą za oddaleniem każdego z zarzutów z osobna. Nie budzi wątpliwości, iż zaskarżone rozstrzygnięcia w uzasadnieniu zawierało argumenty przemawiające za podstawą podjęcia takiego rozstrzygnięcia a organ uprawniony był do rozstrzygnięcia na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.