I SA/Kr 653/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Maja Chodacka WSA Paweł Dąbek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 22 marca 2022 r., nr: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległych odsetek od zaległego podatku od nieruchomości z tytułu rat, których ustawowy termin płatności przypadał od lutego do kwietnia 2021 roku oraz o odmowie umorzenia zaległych odsetek od zaległego podatku od nieruchomości z tytułu rat, których ustawowy termin płatności przypadał od maja do września 2021 roku 1. uchyla w całości zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Z. Sp. z o.o. w B. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z 22 marca 2022 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy O. (dalej: Wójt) z 23 listopada 2021 r., nr [...], orzekającą o umorzeniu postępowania podatkowego w sprawie umorzenia Z. Sp. z o.o. w B. (dalej: Spółka) zaległych odsetek od zaległego podatku od nieruchomości z tytułu rat, których termin płatności przypada od lutego do kwietnia 2021 r. oraz o odmowie umorzenia zaległych odsetek od zaległego podatku od nieruchomości z tytułu rat, których ustawowy termin płatności przypada od maja do września 2021 r. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z 23 września 2021 r. Spółka zwróciła się do Wójta o umorzenie zaległych odsetek od zaległego podatku od nieruchomości z tytułu rat, których ustawowy termin płatności przypada od lutego do września 2021 r., w ramach pomocy de minimis. Wniosek został uzasadniony trudną sytuacją finansową. Ogłoszona w marcu 2020 r. pandemia COVID-19 negatywnie wpłynęła na płynność finansową Spółki oraz jej wyniki finansowe. Spółka zbliża się do granicy straty kwalifikowanej oraz posiada zadłużenia, dlatego zapłata zaległości podatkowej może spowodować, że Spółka nie będzie w stanie zaspokoić własnych potrzeb materialnych, co według niej wiąże się z ważnym interesem podatnika. Dodatkowo, zbliżające się miesiące jesienno-zimowe są dla Spółki miesiącami trudnymi ze względu na sezonowość prowadzonej działalności, co w obecnej sytuacji będzie skutkowało jeszcze większymi trudnościami finansowymi (ruch zwiedzających turystów w tym okresie maleje). Wójt decyzją z 23 listopada 2021 r. orzekł o odmowie umorzenia Spółce zaległych odsetek od nieruchomości za okres od maja do września 2021 r. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że przepis art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p.) umożliwia zastosowanie ulgi przez organ, przy czym nie precyzuje okoliczności, które obligowałyby organ do uwzględnienia wniosku podatnika, a zwrot "może" oznacza, że decyzja zawsze zapada w ramach uznania organu. Instytucja uznania administracyjnego wyraża się natomiast w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Zgromadzone do sprawy dokumenty, potwierdzają trudną sytuację finansową Spółki. Wójt przeanalizował bilans zysków i strat Spółki w badanym okresie, gdzie nastąpił spadek obrotów o ok. 87% w porównaniu do 2019 r. Uznał jednak, że istotne znaczenia ma to, że Spółka w okresie od maja do września (okres, który obejmuje przedmiotowy wniosek) wygenerowała zysk. Dodatkowo sprawozdania finansowe pokazują, że kwota kosztów przewyższająca kwotę przychodów skutkowała ujemnym wynikiem finansowym już w 2019 r., gdyż strata wyniosła 74.712,14 zł pomimo, iż przychody z działalności parkingowej były znacznie wyższe od kosztów (przychody: 1.373.896,64 zł oraz koszty: 467.685,22 zł). Wójt podkreślił, że Spółka prowadząc działalność gospodarczą, ponosi ryzyko z nią związane, a zdarzenia takie jak m.in. spadek przychodów, czy też ponoszenie znacznych kosztów nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia przyznanie ulgi. Zamknięcie parkingu, małe wpływy do budżetu Spółki po ponownym jego otwarciu, jak również zanikający aż do wiosny ruch turystów, nie są zdaniem Wójta argumentami przemawiającymi za przyznaniem ulgi. Zgodnie z KRS przedmiot działalności Spółki został określony szeroko, zatem oparcie jej funkcjonowania głównie na przychodach sezonowych, uzyskiwanych z poboru opłaty parkingowej, jest efektem podjętych przez zarząd Spółki decyzji na gruncie zarządzania jej majątkiem i środkami finansowymi. Nie można przerzucać konsekwencji działania podmiotu, czyli ekonomicznego ryzyka działalności Spółki, na samorząd lokalny i jego mieszkańców. Interes publiczny przejawia się w dbałości o interes gminy, rozumiany jako konieczność zapewnienia jej dochodów m.in. w celu zaspokajania potrzeb jej mieszkańców. W interesie publicznym leży, aby obywatele stosowali się do przepisów prawa i uiszczali zobowiązania. Dalej Wójt wskazał na udzielone Spółce dwukrotnie umorzenie zaległości podatkowych na łączną kwotę 121.997 zł. Spółka, mimo trudnej sytuacji finansowej, nie może traktować instytucji umorzenia jako sposobu na regulowanie podatku. Sytuacja taka jest nie do pogodzenia z poczuciem sprawiedliwości społecznej oraz niesprawiedliwa w stosunku do innych podatników regulujących swoje zobowiązania, niejednokrotnie mimo poważnych problemów finansowych. Nadto Wójt ustalił, że Spółka, jest przedsiębiorstwem zagrożonym w rozumieniu przepisów prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis, a mianowicie pkt 7 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis oraz pkt 9-11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.Urz.UE 2004 C 244/02 z 1 października 2004 r.), bowiem ma trudności o charakterze nieprzejściowym, wskazującym na prawdopodobieństwo doprowadzenia do likwidacji, co wyklucza udzielenie przedsiębiorcy pomocy de minimis. Jednocześnie Wójt umorzył postępowanie podatkowe w przedmiocie odsetek od zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za okres od lutego do kwietnia 2021 r., gdyż zaległość ta nie istniała, gdyż została przez Spółkę uregulowana. Po rozpoznaniu odwołania Kolegium decyzją z 22 marca 2022 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium w całości podtrzymało wszystkie ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przytaczając je w treści własnej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że Spółka jest właścicielem oraz posiadaczem nieruchomości, zaś zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 O.p. organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest między innymi Wójt. Podkreślono przy tym, że to Gmina O. jest wspólnikiem Spółki, nie zaś organ o którym mowa w art. 132 § 1 O.p. tj. Wójt. Pojęcia "gmina" i "organ podatkowy" nie są zamienne. Udzielanie ulg podatkowych podlega wyłącznej kompetencji Wójta, zatem powołanie się na przepisy art. 132 § 2 pkt 3 i § 3 O.p., zgodnie z którymi decyzja Wójta ma naruszać właściwość rzeczową, jest bezzasadne. Za zasadny uznano natomiast zarzut odwołania dotyczący powołania się przez Wójta na nieobowiązujący w chwili wydania zaskarżonej decyzji przepis dotyczący pomocy de minimis, jednocześnie uznano, że okoliczność ta nie miała wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Spółka w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 207 i art. 222 w związku z art. 235 O.p. poprzez nierozpoznanie istoty odwołania strony, - art. 247 § 1 pkt 1 oraz 247 § 1 pkt 2 O.p. względnie naruszenie przepisów postępowania, a to art. 233 § 1 pkt 2 lit b) O.p. poprzez nie uchylenie decyzji Wójta i przekazania sprawy wg właściwości, - art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 235 O.p. poprzez faktyczny brak uzasadnienia prawnego (merytorycznego). Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, bez odniesienia się do zarzutów w niej zawartych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w związku ze szczególnymi rozwiązaniami związanymi z epidemią COVID - 19. W związku z tym, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeśli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (por. art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 1090). Najdalej idący zarzut zawarty w skardze, sprowadzał się do wykazania, że Wójt nie miał kompetencji do orzekania w przedmiocie wniosku o zastosowanie ulgi, gdyż właścicielem Spółki jest Gmina w której Wójt jest organem wykonawczym. Ponadto Wójt z ramienia Gminy pełni rolę zgromadzenia wspólników. Nawet jednak przy przyjęciu, że faktycznie byłby to powód do wyłączenia Wójta od orzekania w przedmiotowej sprawie, nie jest to przesłanka nieważności decyzji o której mowa w art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Przepis ten dotyczy bowiem naruszenia właściwości rzeczowej lub miejscowej organu podatkowego. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Wójt był właściwy zarówno rzeczowo, jak i miejscowo do rozpoznania wniosku Spółki. W grę mogłoby zatem jedynie wchodzić wyłączenie Wójta, jako właściwego organu do rozpoznania wniosku. Wydanie decyzji przez organ podlegający wyłączeniu, nie stanowi jednak przesłanki nieważności, lecz przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 O.p. Sąd nie dopatrzył się jednak powodów, które uzasadniałyby konieczność wyłączenia Wójta, jako organu podatkowego. Spółka upatrywała podstawy wyłączenia uregulowanej w art. 132 § 2 pkt 3 O.p., który stanowi, że wójt podlega wyłączeniu w sprawach dotyczących osób pozostających z nim w takim stosunku prawnym, że może to mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W realiach rozpatrywanej sprawy Spółka została powołana uchwałą Rady Gminy z 23 września 2015 r., nr [...], w celu realizacji zadania zbiorowego zaspokajania potrzeb mieszkańców, a na podstawie uchwały Rady Gminy O. z 9 grudnia 2015 r., nr [...], powierzono Spółce obowiązkowe zadanie własne - budowy Szkoły w P. i oczyszczalni ścieków oraz utrzymanie dzierżawionego parkingu. Wójt jako organ wykonawczy Gminy reprezentuje jej interesy w Spółce. Skoro jest to spółka komunalna, Wójt reprezentuje w niej interesy Gminy, czyli pośrednio niniejsza sprawa dotyczy majątku tej jednostki samorządu terytorialnego. Odpowiadając na pytanie, czy organ wykonawczy gminy, będący zarazem organem podatkowym, może orzekać w sprawach dotyczących gminy, w tym nawet jak w rozpoznawanej sprawie, gdy jedynie pośrednio dotyczy to spraw majątkowych tej jednostki samorządu terytorialnego, w pierwszej kolejności przypomnieć należy o uchylonym już art. 27a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - dalej: k.p.a.). Przepis ten stanowił, że organy gminy podlegają wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina. Przepis ten uchylony został z dniem 6 grudnia 1995 r. Wprawdzie niniejsza sprawa nie jest prowadzona w oparciu o przepisy k.p.a., pamiętać jednak należy, że w czasie obowiązywania tego przepisu sprawy dotyczące postępowań podatkowych, prowadzone były w oparciu o przepisy k.p.a. Uchylony przepis dotyczył zatem również postępowań podatkowych w szerokim tego słowa znaczeniu. Uchylając ten przepis, ustawodawca jednoznacznie przesądził, że organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, może orzekać w jej sprawach. Skoro Wójt może rozpoznać sprawę dotyczącą bezpośrednio kierowanej przez siebie gminy, to tym bardziej nie powinien podlegać wyłączeniu w sprawach, w których interesy majątkowe gminy mają pośrednie znaczenie. Uchylenie powyższego przepisu jednoznacznie wskazuje, że możliwe jest prowadzenie przez wójta (burmistrza, prezydenta) postępowań w sprawach gminy w których sprawuje funkcję organu wykonawczego. Skoro postępowanie takie może być prowadzone w stosunku do gminy, jako strony postępowania, brak byłoby racjonalnych podstaw do stwierdzenia, że postępowania takiego nie można by prowadzić w stosunku do spółki komunalnej. Tworząc taką spółkę, gmina powierza jej realizowanie zadań publicznych, czyli takich do jakich sama jest zobowiązana. Okoliczność, że Wójt pełni w Spółce rolę zgromadzenia wspólników oznacza, że wykonuje w stosunku do mienia gminnego tożsame funkcje, jakie ma w stosunku do gminy, jako osoby prawnej. Nieracjonalne byłoby w takim przypadku wyłączenie wójta od prowadzenia sprawy komunalnej osoby prawnej, przy jednoczesnym przyjęciu, że może prowadzić sprawy gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego. Wskazać również należy, że wyłączenie o którym mowa w art. 132 § 2 pkt 3 O.p., możliwe jest jedynie wówczas, gdy Wójt pozostaje ze stroną w określonym stosunku prawnym. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie trudno mówić o stosunku prawnym wiążącym Wójta, jako organ podatkowy ze Spółką. Samo wykonywanie uprawnień właścicielskich w Spółce nie oznacza, że pomiędzy Spółką a Wójtem powstał jakikolwiek stosunek prawny. Wójt jedynie, jako organ wykonawczy Gminy, reprezentuje jej interesy w Spółce. Jest to zadanie całkowicie oderwane od roli jaką pełni jako organ podatkowy. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było natomiast naruszenie przez Kolegium zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego określonej w art. 127 O.p. Omawiana zasada oznacza w pierwszej kolejności, że wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. W tym zakresie, zasada ta stanowi wykonanie dyspozycji art. 78 zdanie pierwsze Konstytucji RP, zgodnie z którym każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Dwuinstancyjność postępowania podatkowego nie zamyka się jednak wyłącznie w przyznaniu jednostce prawa do weryfikacji orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przez organ wyższego stopnia, ale wyznacza również rolę procesową organu odwoławczego. Jak zauważają przedstawiciele nauki prawa, istotnym elementem zasady dwuinstancyjności postępowania jest zakres rozpoznania i w konsekwencji rozstrzygnięcia sprawy. Wyznaczają go granice sprawy rozstrzygniętej decyzją (postanowieniem) organu pierwszej instancji. Sprawa rozpatrywana w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) powinna być tożsama ze sprawą rozpatrzoną przez organ pierwszej instancji. Tożsamość ta dotyczy tak elementów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Zatem realizując zasadę dwuinstancyjności organ odwoławczy na nowo ponownie rozpoznaje sprawę w jej całokształcie (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1241/13 – powoływane wyroki dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Toteż do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Tym samym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie, czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2720/11). Konieczne jest zatem, aby rozstrzygnięcia organów obu instancji zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty (por. wyrok NSA z 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10). Nie ma więc wątpliwości, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się do kontroli zasadności podniesionych w odwołaniu zarzutów i tylko do nich odnieść się w swojej decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 września 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 223/14). Oceniając postępowanie odwoławcze przeprowadzone w niniejszej sprawie przez Kolegium oraz treść zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził naruszenie zasady dwuinstancyjności, której rozumienie zaprezentowano powyżej. Lektura zaskarżonej decyzji dowodzi, że kontrola instancyjna decyzji Wójta została przeprowadzona w sposób powierzchowny i stanowi wyłącznie kadłubową realizację prawa Spółki do rozpatrzenia jej sprawy przez organ odwoławczy. W istocie, rozważania Kolegium odnośnie meritum sprawy sprowadzają się do ogólnej formułki o prawidłowości decyzji Wójta, która "pasowałby" do każdej sprawy. Kolegium na kilkunastu stronach decyzji przytoczyło wyłącznie ustalenia faktyczne i ich ocenę dokonaną przez Wójta, dodając jedynie stwierdzenia, że wywody Wójta są zasadne. Taki sposób rozstrzygnięcia sprawy nie czyni zadość obowiązkowi ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej granicach. Zabrakło samodzielnej oceny stanu faktycznego, zebranego materiału dowodowego i wyjaśnienia odpowiednich przepisów prawa, co nie pozwala na weryfikację prawidłowości decyzji Kolegium przez Sąd. Przyjmując inne stanowisko, doszłoby do zbadania przez Sąd wyłącznie decyzji Wójta, gdyż Kolegium żadnej własnej oceny nie zaprezentowało, a przecież zaskarżeniu do sądu wojewódzkiego podlega w pierwszym rzędzie decyzja wydana na skutek odwołania. Sąd uprawniony jest do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji jako aktu pozostającego w granicach sprawy, ale zaskarżoną decyzją jest zawsze decyzja ostateczna, czyli wydana przez organ odwoławczy. Nie sposób w związku z tym stwierdzić, czy pomimo podkreślania w zaskarżonej decyzji, że decyzja Wójta jest prawidłowa, tak jest w rzeczywistości. Kolegium powinno bowiem sprawę ponownie rozpoznać w jej całokształcie i powinno to znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji wydanej na skutek odwołania. Nie wystarczy "przepisanie" decyzji organu pierwszej instancji ze wskazaniem, że organ ten miał rację. Sąd nie może zatem skontrolować procesu rozumowania Kolegium, gdyż nie został on w zaskarżonej decyzji wyrażony. Skoro Sąd kontroluje zgodność z prawem decyzji administracyjnej wydanej przez organ odwoławczy, musi poznać argumentację prawną tego organu i dopiero na jej podstawie stwierdzić, czy jest ona prawidłowa. Brak argumentacji prawnej przy jednoczesnym autorytarnym stwierdzeniu, że jest tak, gdyż tak jest, nie stanowi uzasadnienia prawnego decyzji. Kolegium nie przedstawiło zatem własnej oceny przestawionej mu do rozpatrzenia sprawy ponownie w całości, ani też nie wyjaśniło materialnoprawnej podstawy swojego rozstrzygnięcia. Nie sposób także poznać motywacji Kolegium, które wprawdzie stwierdziło, że Wójt powołał się na nieobowiązujące przepisy prawa, lecz nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dlaczego jednak Kolegium tak uważa już nie wiadomo. Kolegium powinno w pierwszej kolejności wypowiedzieć się, czy normy prawne zawarte w uchylonych przepisach, stanowiły podstawę rozstrzygnięcia i jakie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Kolegium powinno jednoznacznie stwierdzić, czy wprowadzona została nowa regulacja prawna w miejsce uchylonej na którą powołał się Wójt i czy jej zastosowanie może wpłynąć na rozpoznanie wniosku Spółki. Z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r. poz. 329 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Ponownie rozpatrując sprawę, Kolegium zastosuje wskazania wynikające z niniejszego wyroku. W szczególności zatem rozpozna sprawę ponownie w jej całokształcie zgodnie ze standardami wyznaczonymi przepisami prawa procesowego i materialnego i na tej podstawie wyda odpowiednie rozstrzygnięcie przewidziane przez prawo. Kolegium przyjmie jednocześnie, że Wójt nie podlegał wyłączeniu od załatwienia sprawy Spółki, co zostało także słusznie rozstrzygnięte w uchylanej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 w zw. z art. 209 p.p.s.a. Na kwotę ustaloną w myśl ww. przepisów złożyła się równowartość wpisu od skargi w wysokości 500 zł.