I SA/Kr 57/26

|Sygn. akt I SA/Kr 57/26 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Inga Gołowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 29 maja 2026 r., sprawy ze skargi M.B., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 17 listopada 2025 r. nr SKO.EA/418/209/2025, w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, , , skargę oddala., ,

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 12 września 2025 r. nr EW- 01.3160.1.167.2019.MP: podjął zawieszone postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.B. na podstawie tytułu wykonawczego nr W-1/770/19 z 4 grudnia 2019 r., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec M.B. na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. z powodu wygaśnięcia obowiązku. Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 57 § 1 i art. 59 § 1 a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r., poz. 132), dalej: u.p.e.a. W uzasadnieniu postanowienia Prezydent wskazał m.in., że na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. wystawionego wobec zobowiązanego M.B. wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne, zmierzające do wyegzekwowania zaległości w podatku od środków transportowych za rok 2019. W dacie 11 grudnia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności w banku [...] oraz [...]. W związku z wszczęciem egzekucji zobowiązany złożył zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji, co spowodowało wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na mocy postanowienia z 30 grudnia 2019 r. nr EW-01.3160.1.167.1.2019.SM/MP, a dokonane czynności egzekucyjne zostały wstrzymane. Następnie Prezydent postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. nr EW- 01.3160.1.167.3.2019.SM/MP uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. W związku ze złożeniem na wydane postanowienie zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 21 maja 2021 r. nr SKO.EA/418/29/2020 utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta z 21 stycznia 2020 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 27 października 2020 r. sygn. I SA/Kr 723/20 oddalił jako bezzasadną skargę M.B. na ww. postanowienie Kolegium z 21 maja 2020 r. Kolejno Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 lutego 2025 r. sygn. akt I GSK 1107/21 oddalił skargę kasacyjną skarżącego. W dacie 14 sierpnia 2025 r. oryginał ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. został zwrócony do Prezydenta. W związku z powyższym Prezydent podjął zawieszone postępowanie i stwierdził, że w sprawie nastąpiło przedawnienie należności podatkowej, tj. podatku od środków transportowych za rok 2019 r., co w świetle art. 59 § 1a u.p.e.a. skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Skarżący złożył zażalenie na wyżej opisane postanowienie. Zobowiązany wskazał m.in., że działanie Prezydenta jest niezgodne z przepisami prawa, bowiem dotyczy należności podatkowej, która nie istniała, co wykazywane jest w toczących się postępowaniach cywilnych. Wniósł o nadanie dalszego biegu sprawie i wywiązywanie się z zadań i obowiązków, jakie ciążą na organie. Kolegium postanowieniem z 17 listopada 2025 r. nr SKO.EA/418/209/2025, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, na podstawie art. 18, art. 57 i art. 59 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), utrzymało w mocy opisane na wstępie postanowienie I instancji z 12 września 2025 r. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w rozpoznawanej sprawie - co wynika z akt sprawy oraz z treści zaskarżonego postanowienia - na podstawie tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. wystawionego wobec zobowiązanego Prezydent - jako organ egzekucyjny - wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne, zmierzające do wyegzekwowania zaległości w podatku od środków transportowych za rok 2019. W dacie 11 grudnia 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności w banku [...] oraz [...]. W związku z wszczęciem egzekucji zobowiązany złożył zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji, co spowodowało wydanie przez organ egzekucyjny postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na mocy postanowienia z 30 grudnia 2019 r. nr EW-01.3160.1.167.1.2019.SM/MP, a dokonane czynności egzekucyjne zostały wstrzymane, w myśl art. 35 § 1 u.p.e.a., do czasu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Następnie Prezydent postanowieniem z 21 stycznia 2020 r. nr EW- 01.3160.1.167.3.2019.SM/MP - działając jako wierzyciel - uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. W związku ze złożeniem na wydane postanowienie zażalenia Kolegium utrzymało je w mocy postanowieniem z 21 maja 2021 r. nr SKO.EA/418/29/2020. Następnie WSA w Krakowie wyrokiem z 27 października 2020 r. sygn. I SA/Kr 723/20 oddalił skargę na postanowienie Kolegium, a NSA oddalił skargę kasacyjną wyrokiem z 12 lutego 2025 r. sygn. I GSK 1107/21. Oryginał ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. został zwrócony Prezydentowi 14 sierpnia 2025 r. W świetle powyższego organ II instancji za zasadne uznał podjęcie przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. Stwierdził też, że nie budzi wątpliwości w sprawie, iż doszło do przedawnienia należności z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2019 r., która to należność przedawniła się z uwagi na 5 - letni upływ okresu przedawnienia (art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - obecnie: Dz.U. z 2026 r. poz. 622), dalej: o.p. Wskazując na art. 59 § 1a u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części na wniosek wierzyciela albo z urzędu, jeżeli organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, w przypadku wystąpienia przyczyny określonej w art. 33 § 2: pkt 1-5; i pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, organ II instancji stwierdził w rozpoznawanej sprawie przedawnienie należności podatkowej. Zaistniała zatem, zdaniem Kolegium, przesłanka, o której stanowi art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a., tj. wygaśniecie obowiązku w całości, co w świetle przywołanego wyżej przepisu skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. W świetle powyższego, według Kolegium, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że postępowanie Prezydenta było prawidłowe, a zarzuty zażalenia nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie Kolegium z 17 listopada 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powtarzając i obszernie rozwijając argumentację zażalenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy i oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a ), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone wart. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że jest ono prawidłowe i nie zawiera wad uzasadniających wyeliminowanie z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium z 17 listopada 2025 r. nr SKO.EA/418/209/2025, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta z 12 września 2025 r. nr EW-01.3160.1.167.2019.MP o: podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r., umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie ww. tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. z powodu wygaśnięcia obowiązku. W przedmiotowej sprawie Prezydent na podstawie tytułu wykonawczego nr W- 1/770/19 z 4 grudnia 2019 r. wystawionego wobec skarżącego prowadził postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania zaległości w podatku od środków transportowych za rok 2019. Skarżący zaskarżał kolejne postanowienia i wyrok WSA w Krakowie, w konsekwencji czego wreszcie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną skarżącego wyrokiem z 12 lutego 2025 r. sygn. I GSK 1107/21. W dacie 14 sierpnia 2025 r. oryginał tytułu wykonawczego nr W-1/770/19 z 4 grudnia 2019 r. został zwrócony do Prezydenta Miasta Krakowa. Prezydent podjął zawieszone postępowanie i stwierdził, że w sprawie nastąpiło przedawnienie należności podatkowej, tj. podatku od środków transportowych za rok 2019 r., dlatego na podstawie art. 59 § 1a u.p.e.a. umorzył postępowanie egzekucyjne. Zacząć należy od tego, że postępowanie egzekucyjne, w ramach którego wydano zaskarżone postanowienie dotyczące zobowiązań podatkowych powstałych w 2019 r., wszczęto przed 30 lipca 2020 r. W konsekwencji, wobec stosowanych w nowelizacjach ustawy egzekucyjnej przepisów międzyczasowych, zastosowanie w sprawie winny mieć przepisy ustawy egzekucyjnej dotyczące umorzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego w brzmieniu ogłoszonym w Dz.U. z 2019 r. poz. 1438. I tak, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w tymże brzmieniu, postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Należy tu wyjaśnić, że dla okoliczności niniejszej sprawy, hipoteza i dyspozycja ww. normy są zbieżne z wprowadzonym 25 marca 2024 r. przepisem art. 59 § 1a u.p.e.a., na którym swoje rozstrzygnięcie oparł organ I instancji, a co zaakceptowało Kolegium. Wskazać trzeba, że zagadnienie umorzenia postępowania egzekucyjnego reguluje art. 59 i art. 60 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach wskazanych w art. 59 § 1 pkt 1 do pkt 10 u.p.e.a. Zgodnie zaś z ww. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Według art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym w 2019 r., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Zgodnie zaś z art. 59 § 1 pkt 9 o.p., zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek przedawnienia. Natomiast jak słusznie wskazał organ II instancji, zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie budzi zatem wątpliwości, że słusznie organy uznały, że zobowiązanie skarżącego w podatku od środków transportowych za rok 2019 przedawniało się co do zasady z końcem 2024 r. Odnosząc powyższe wywody do realiów niniejszej sprawy należy dostrzec, że z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż stanowiące przedmiot egzekucji administracyjnej zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu. W niniejszej sprawie przedmiot egzekucji przestał istnieć, co stworzyło trwałą przeszkodę w jej prowadzeniu. Warto przypomnieć, że w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasiada niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.) zgodnie z którą uruchomienie postępowania i stosowanie środków egzekucyjnych powinno nastąpić tylko wówczas, gdy obowiązek istnienie i tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny dla jego doprowadzenia. Nie budzi najmniejszych wątpliwości Sądu, że w sprawie organy stwierdziły i wykazały zaistnienie przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z 4 grudnia 2019 r. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez organ II instancji. Kolegium we właściwy sposób zastosowało art. 140 w zw. z art. 15 k.p.a., ponownie rozpatrując i rozstrzygając sprawę w pełnym zakresie. Podsumowując Sąd stwierdza, że w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w u.p.e.a. pozwalające, a nawet nakazujące umorzenie postępowania egzekucyjnego. Błędne zastosowanie przez organy bardziej współczesnej wersji ustawy nie miało najmniejszego wpływu na wynik sprawy, ze względu na analogicznie występującą w obu wersjach przesłankę umorzenia postępowania wskutek przedawnienia zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. ----------------------- Sygn. akt I SA/Kr 57/26 # Sygn. akt I SA/Kr 57/26 # Sygn. akt i SA/Kr 57/26 #