I SA/Kr 354/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 15 grudnia 2015r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłaty skarbowej postanawia: odrzucić zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 czerwca 2018r., sygn. akt: I SA/Kr 354/16.

W. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z 10 lipca 2018r. zatytułowane "Sprzeciw", na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11 czerwca 2018r. o utrzymaniu w mocy postanowienia Starszego Referendarza Sądowego z 9 lutego 2018r. o odmowie przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 197§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej-p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, szczegółowo wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zaś chodzi o kwestię prawa pomocy, to w myśl art. 258§1 i §4 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje, co do zasady, referendarz sądowy, zaś środkiem odwoławczym przysługującym od jego postanowień i zarządzeń jest sprzeciw (art. 259 p.p.s.a.). Sprzeciw ten rozpoznaje sąd, który zgodnie z art. 260§1 p.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak stanowi zaś §2 tego przepisu w sprawach, o których mowa w §1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Skoro więc właściwy miejscowo sąd, w którym orzeka referendarz, od którego postanowienia wniesiono sprzeciw, rozpoznając ten środek odwoławczy orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, to wydane przez niego postanowienie, na podstawie art. 260 p.p.s.a. jest prawomocne i nie służy już od niego żaden środek zaskarżenia. Nie budzi przy tym wątpliwości, że prawo do wniesienia zażalenia na takie rozstrzygnięcia nie wynika w tym przypadku także z żadnego przepisu szczególnego. W przedmiotowej sprawie postanowienie Sądu z 11 czerwca 2018r., utrzymujące w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z 9 lutego 2018r., jest prawomocne, w związku z tym skarżącemu nie przysługuje prawo do wniesienia od niego zażalenia. Jak wynika z art. 197§2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185§2 p.p.s.a. W myśl zaś art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając zatem na uwadze to, że wniesione w niniejszej sprawie przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne, gdyż taki środek odwoławczy nie przysługuje od prawomocnych postanowień, Sąd, na podstawie art. 197§2 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.