I SA/Kr 266/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej M. K. [...] o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 grudnia 2017 r., nr [...], uchylającej rozstrzygniecie organu I instancji i określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. W uzasadnieniu wniosku podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącej wyrządzeniem znacznej szkody a decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą skutkującą jej nieważnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie wykazała zaistnienia w rozpoznawanej sprawie żadnej z ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Zgodnie z 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej określanej jako p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższy przepis wymienia przyczyny z jakich sąd administracyjny może udzielić tzw. tymczasowej ochrony skarżącemu, tzn. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi. Jednakże, to wnioskodawca ma obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie przesłanek, o których mowa w ww. art. 61 § 3 p.p.s.a (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), przy czym uprawdopodobnienie to nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach (oświadczeniach) strony skarżącej. Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest zatem istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego z uwagi na utratę przedmiotu świadczenia, który w skutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub poniesie on straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienia NSA: z dnia 25 października 2005 r., l OZ 1074/05; z 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, wszystkie orzeczenia opublikowane na stronie: www.nsa.gov.pl). W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się przy tym, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca nie wykazała żadnej z wyżej ww przesłanek, chociażby poprzez przedłożenie stosownych dokumentów. Natomiast podniesiony przez skarżącą zarzut nieważności decyzji nie należy do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a zatem jest chybiony. Kwestia nieważności może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny na skutek wniesienia skargi na decyzję, a nie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Sąd zaznacza, że w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., co do zasady, w ogóle nie bada się prawidłowości merytorycznej tejże decyzji. Wstrzymanie wykonania decyzji czy też oddalenie wniosku o wstrzymanie, nie oznacza więc, że sąd administracyjny wstępnie ocenia zaskarżoną decyzję za zgodną lub niezgodną z prawem. Dodatkowo Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Ponadto wskazać należy, że subiektywne przeświadczenie skarżącej jakoby zaskarżone rozstrzygnięcie organu było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/04). Wobec ograniczenia się przez skarżącą jedynie do samego twierdzenia, że wstrzymanie wykonania w niniejszej sprawie "grozi wyrządzeniem znacznej szkody", niepopartych żadnymi dokumentami dotyczącymi m.in. sytuacji majątkowej skarżącego, trudno jest ustalić realny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację skarżącego. Zatem mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.