I SA/Kr 252/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi P.P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 marca 2026 r., nr 0112-KDIL1-2.4012.734.2025.2.AW w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 11 grudnia 2025 r. wpłynął wniosek z 19 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy: • nieuwzględniania do wartości sprzedaży usługi najmu prywatnego lokalu mieszkalnego w celu ustalenia limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.) zwanej dalej ustawą (pytanie nr 1); • uznania ww. czynności za transakcje pomocnicze, które nie podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży (pytanie nr 2). Opis stanu faktycznego: Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą, zarejestrowaną i prowadzoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy są usługi związane z poprawą kondycji fizycznej, sklasyfikowane pod kodem PKD 85.51.Z – Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych. W całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca korzystał i korzysta ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, ponieważ wartość sprzedaży z tytułu tej działalności nie przekroczyła ustawowych limitów zwolnienia, zarówno w ujęciu rocznym, jak i proporcjonalnym do okresu prowadzenia działalności w danym roku podatkowym. Równolegle do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca uzyskuje przychody z najmu prywatnego jednego lokalu mieszkalnego, stanowiącego jego majątek prywatny. Lokal ten nie był i nie jest faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawcy. W szczególności lokal: • nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, • nie był amortyzowany dla celów podatku dochodowego, • nie stanowi towaru handlowego ani składnika majątku przedsiębiorstwa. Lokal będący przedmiotem najmu ma charakter mieszkalny i jest wykorzystywany na cele mieszkaniowe. Najem realizowany jest na podstawie umowy najmu zawartej bezpośrednio pomiędzy Wnioskodawcą, a najemcami. Wnioskodawca wynajmuje lokal we własnym imieniu i na własny rachunek, samodzielnie ustalając warunki najmu oraz pobierając czynsz najmu. Najemcami lokalu są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej, które wykorzystują lokal do zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych. Lokal nie jest wynajmowany podmiotom w celu faktycznego prowadzenia w nim działalności gospodarczej, w szczególności osobom prawnym, podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą, podatnikom podatku VAT ani jednostkom samorządu terytorialnego lub innym podmiotom instytucjonalnym. Najemcy nie podnajmują lokalu osobom trzecim. Umowy najmu nie przewidują możliwości dalszego oddawania lokalu w używanie innym podmiotom ani wykorzystywania lokalu do celów innych niż mieszkaniowe lub do faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej. Najem lokalu nie ma charakteru krótkoterminowego ani rotacyjnego i nie stanowi usług związanych z zakwaterowaniem w rozumieniu klasyfikacji PKWiU 2015, dział 55. W ramach najmu Wnioskodawca nie świadczy usług typowych dla zakwaterowania, takich jak usługi hotelowe, recepcyjne, sprzątanie w trakcie trwania najmu, wymiana pościeli ani inne usługi towarzyszące. Najem prywatny lokalu mieszkalnego ma charakter uboczny i pomocniczy względem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej. Skala oraz sposób realizacji najmu nie noszą znamion działalności prowadzonej w sposób zorganizowany, profesjonalny ani ciągły w rozumieniu przepisów ustawy. Czynności podejmowane przez Wnioskodawcę w związku z najmem mieszczą się w zakresie zwykłego wykonywania prawa własności oraz racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym. Opisany stan faktyczny obejmuje lata poprzednie, w których Wnioskodawca uzyskiwał przychody z najmu prywatnego oraz prowadził działalność gospodarczą korzystając ze zwolnienia podmiotowego z VAT. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że w okresach przyszłych zamierza kontynuować zarówno prowadzenie działalności gospodarczej, jak i najem prywatny lokalu mieszkalnego na niezmienionych zasadach, przy zachowaniu tego samego charakteru, skali i sposobu realizacji najmu. Uzupełnienie stanu faktycznego. Wnioskodawca oczekuje wydania interpretacji indywidualnej zarówno w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego, jak i zdarzenia przyszłego. Interpretacja ma dotyczyć okresu, w którym Wnioskodawca uzyskiwał oraz uzyskuje przychody z tytułu najmu nieruchomości stanowiących jego majątek prywatny, tj. od momentu rozpoczęcia najmu prywatnego lokali mieszkalnych, czyli od 1 lipca 2023 r. do chwili obecnej, jak również okresów przyszłych, w których najem ten będzie kontynuowany na niezmienionych zasadach. W szczególności interpretacja obejmuje: a) lata podatkowe 2023-2025 – jako stan faktyczny, w których Wnioskodawca: • prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, • korzystał ze zwolnienia podmiotowego z VAT na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, • uzyskiwał przychody z najmu prywatnego lokali mieszkalnych, nie wliczając ich do limitu zwolnienia VAT, b) rok podatkowy 2026 oraz lata kolejne – jako zdarzenie przyszłe, w których: • Wnioskodawca zamierza kontynuować najem prywatny lokali mieszkalnych w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, • sposób wykorzystywania nieruchomości, krąg najemców oraz charakter najmu nie ulegną zmianie, • Wnioskodawca nadal zamierza korzystać ze zwolnienia podmiotowego od VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Wnioskodawca wskazuje, że stan faktyczny i zdarzenie przyszłe są tożsame co do istotnych okoliczności podatkowych, a jedyną różnicą jest upływ czasu, w związku z czym zasadnym jest objęcie wnioskiem zarówno okresów przeszłych, jak i przyszłych. Okres prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w sposób ciągły i nieprzerwany od 5 października 2017 r. w okresach objętych wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Działalność gospodarcza była i jest prowadzona w latach 2023-2026, a także będzie kontynuowana w latach kolejnych, przy czym w całym tym okresie: • Wnioskodawca wykonywał i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie usług związanych z poprawą kondycji fizycznej, objętą kodem PKD 85.51.Z – Pozostałe formy edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych, • Wnioskodawca korzystał oraz korzysta ze zwolnienia podmiotowego od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, • Wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie przekraczała i nie przekracza ustawowych limitów zwolnienia podmiotowego od VAT, zarówno w ujęciu rocznym, jak i proporcjonalnym do okresu prowadzenia działalności w danym roku podatkowym. W całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej nieruchomości będące przedmiotem najmu prywatnego nie były i nie są związane z tą działalnością, nie zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, nie były amortyzowane ani wykorzystywane w jakimkolwiek zakresie w ramach działalności gospodarczej. Liczba lokali będących przedmiotem najmu oraz ich opis Przedmiotem najmu prywatnego jest jeden lokal mieszkalny, stanowiący wyłączny majątek prywatny Wnioskodawcy. Lokal ten: • ma charakter lokalu mieszkalnego, przeznaczonego wyłącznie do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych najemców, • nie był i nie jest w jakikolwiek sposób związany z prowadzoną przez Wnioskodawcę jednoosobową działalnością gospodarczą, • nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, • nie był amortyzowany, • nie stanowi towaru handlowego ani składnika majątku przedsiębiorstwa, • pozostaje wyłącznie w sferze zarządzania majątkiem prywatnym Wnioskodawcy, • został zakupiony przed rozpoczęciem działalności gospodarczej, • był zamieszkiwany przez Wnioskodawcę do roku 2023, przed wynajęciem lokatorowi. Lokal został nabyty w celach mieszkaniowych i inwestycyjnych jako forma lokowania kapitału. Najem tego lokalu ma charakter uboczny i pomocniczy wobec prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawcy i jest realizowany wyłącznie w celu racjonalnego zarządzania majątkiem prywatnym, w szczególności w celu pokrycia kosztów jego utrzymania oraz obsługi zobowiązań kredytowych. Wnioskodawca nie podejmował i nie podejmuje działań wykraczających poza zwykłe wykonywanie prawa własności, a skala i sposób realizacji najmu nie noszą znamion działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. Wnioskodawca: • występuje jako strona umów najmu zawieranych z najemcami, • samodzielnie ustala warunki najmu, w tym wysokość czynszu oraz pozostałe postanowienia umowne, • pobiera czynsz najmu bezpośrednio na swój rachunek, • ponosi ryzyko ekonomiczne związane z posiadaniem i utrzymaniem lokalu, • samodzielnie realizuje obowiązki właścicielskie wynikające z umowy najmu. Najem nie jest prowadzony: • za pośrednictwem podmiotów trzecich, • w imieniu innych osób, • w ramach działalności gospodarczej, • ani jako element zorganizowanej działalności o charakterze profesjonalnym. Czynności związane z najmem mieszczą się wyłącznie w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym Wnioskodawcy i nie wykraczają poza zwykłe wykonywanie prawa własności. Komu wynajmowane są lokale będące przedmiotem najmu W konsekwencji opisany najem stanowi klasyczny najem prywatny lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe, a nie usługi zakwaterowania w rozumieniu PKWiU 2015 dział 55. W ramach prowadzonej jednoosobowej działalności gospodarczej Wnioskodawca nie wykonywał, nie wykonuje ani nie zamierza wykonywać czynności wymienionych w art. 113 ust. 13 ustawy. Wnioskodawca wskazuje, że do wartości sprzedaży z działalności gospodarczej nie wliczał przychodów z najmu prywatnego lokalu mieszkalnego, gdyż – zgodnie z przedstawionym stanowiskiem – przychody te nie podlegają opodatkowaniu VAT i nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego. Roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej wraz z wartością sprzedaży z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego przekroczyła w latach objętych wnioskiem kwotę 200 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, również po uwzględnieniu proporcji do okresu prowadzenia działalności gospodarczej w danym roku podatkowym. Niezależnie od powyższego Wnioskodawca podkreśla, że: • przychody z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie stanowią sprzedaży opodatkowanej VAT, • najem ten jest realizowany wyłącznie w ramach zarządzania majątkiem prywatnym, a nie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy, • przychody z tego tytułu – zdaniem Wnioskodawcy – nie powinny być wliczane do limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, jako transakcje pomocnicze w rozumieniu art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy. Roczna wartość sprzedaży z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej wraz z wartością sprzedaży z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie przekroczy w roku podatkowym 2026 kwoty 240 000 zł, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, również w proporcji do okresu prowadzenia działalności gospodarczej w tym roku podatkowym. Pytania 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym, polegającym na prowadzeniu przez Wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej korzystającej ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, przychody (obrót) uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego, stanowiącego majątek prywatny Wnioskodawcy, wynajmowanego wyłącznie na cele mieszkaniowe osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy? 2. Czy też – mając na uwadze art. 113 ust. 2 pkt 2 tej ustawy – przychody te, jako związane z zarządzaniem majątkiem prywatnym i mające charakter transakcji pomocniczych, nie podlegają wliczeniu do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy? Stanowisko w sprawie Wedle wnioskodawcy przychody (obrót) uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. W ocenie Wnioskodawcy najem prywatny lokalu mieszkalnego: • nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy, • mieści się w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym, • nie nosi cech działalności prowadzonej w sposób zawodowy, zorganizowany ani profesjonalny, • nie jest wykonywany przy wykorzystaniu środków charakterystycznych dla producentów, handlowców lub usługodawców. Lokal będący przedmiotem najmu: • stanowi majątek prywatny Wnioskodawcy, • nie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych, • nie był amortyzowany, • nie był faktycznie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej w sensie operacyjnym. Najem realizowany jest wyłącznie na cele mieszkaniowe, na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, bez świadczenia usług dodatkowych charakterystycznych dla zakwaterowania. W konsekwencji czynności te należy traktować jako zwykłe wykonywanie prawa własności, a nie jako prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy. Wnioskodawca podkreśla, że zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 tej ustawy, nie wlicza się kwot wynikających z transakcji związanych z nieruchomościami, jeżeli czynności te mają charakter transakcji pomocniczych. W przedstawionym stanie faktycznym najem prywatny lokalu mieszkalnego spełnia te przesłanki, ponieważ: • nie stanowi zasadniczego przedmiotu działalności Wnioskodawcy, • ma charakter uboczny względem działalności gospodarczej, • nie wymaga istotnego zaangażowania zasobów wykorzystywanych w działalności opodatkowanej VAT, • nie jest bezpośrednim, stałym ani koniecznym uzupełnieniem działalności gospodarczej. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, przychody z najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie stanowią sprzedaży opodatkowanej VAT i nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, w odniesieniu do stanu faktycznego. 9 marca 2026 roku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną nr 0112-KDIL1-2.4012.734.2025.2.AW, uznając że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe. Zdaniem organu czynność udostępniania od roku 2023 lokalu mieszkalnego na cele mieszkaniowe, na gruncie ustawy, wypełnia definicję działalności gospodarczej określoną w art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji przedmiotowy lokal stanowi majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Bez znaczenia, dla uznania za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu podatku VAT z tytułu najmu mieszkania, pozostaje okoliczność jego wynajmu w ramach tzw. "najmu prywatnego". We wniosku wskazano, że mieszkanie nie było, ani nie jest w żaden sposób związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednakże na gruncie przepisów ustawy, działalność gospodarcza obejmuje czynności polegające na wykorzystywaniu towarów (w tym przypadku nieruchomości prywatnej – mieszkania) w sposób regularny i ciągły dla celów zarobkowych. Tym samym, na gruncie ustawy świadcząc usługę najmu prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tej ustawy i ma status podatnika podatku VAT. Wobec tego, skoro wnioskodawca świadczy usługi najmu lokalu mieszkalnego za wynagrodzeniem, to w kontekście powołanych przepisów ustawy, najem ten stanowi, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, odpłatne świadczenie usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W konsekwencji jest podatnikiem podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, z tytułu ww. najmu. Odnosząc się natomiast do kwestii wliczania wartości sprzedaży usług najmu do limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, należy stwierdzić co następuje: Analiza powołanych wyżej przepisów prawa podatkowego wskazuje, że obliczając limit sprzedaży uprawniający podatnika do zwolnienia od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy, po przekroczeniu którego podatnik traci prawo do zwolnienia od podatku, zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy, nie bierze się pod uwagę odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem transakcji związanych z nieruchomościami, usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41 oraz usług ubezpieczeniowych – jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Poza przywołanym wyżej art. 113 ust. 2 ustawy warto zwrócić uwagę również na przepisy Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.). Zgodnie z art. 288 Dyrektywy: 1. Kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT: a) wartość dostaw towarów i świadczenia usług w zakresie, w jakim byłyby one opodatkowane, gdyby zostały dokonane przez podatnika nieobjętego zwolnieniem; b) wartość transakcji zwolnionych, z prawem do odliczenia VAT zapłaconego na poprzednim etapie, zgodnie z art. 98 ust. 2 lub art. 105a; c) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 146-149 oraz art. 151, 152 i 153; d) wartość transakcji zwolnionych zgodnie z art. 138, gdy zastosowanie ma zwolnienie przewidziane w tym artykule; e) wartość transakcji związanych z nieruchomościami, transakcji finansowych, o których mowa w art. 135 ust. 1 lit. b)-g), oraz usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych. Zbycia materialnych lub niematerialnych dóbr inwestycyjnych podatnika nie uwzględnia się do celów obliczania obrotu, o którym mowa w ust. 1. Zatem Dyrektywa 2006/112/WE w art. 288 pkt 1 lit. e stanowi, że kwota obrotu obejmuje wartość transakcji związanych z nieruchomościami. Natomiast sformułowanie "transakcje związane z nieruchomościami" oznacza (stosownie do wyroku Trybunału w sprawie C-716/18) transakcje dotyczące nieruchomości objęte zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. j i k (dot. obrotu nieruchomościami) oraz lit. l (dot. wynajmu nieruchomości) Dyrektywy 2006/112/WE. Według internetowego wielkiego słownika języka polskiego, transakcja to czynność lub zespół czynności prowadzący lub mający doprowadzić do kupna albo sprzedaży jakichś towarów. Ustawodawca zarówno w akcie zasadniczym, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy nie zdefiniował pojęcia charakter "pomocniczy". W takim przypadku w pierwszej kolejności stosuje się wykładnię językową, w taki bowiem sposób ustawodawca komunikuje się z podatnikiem jako adresatem normy. Dopiero gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów dopuszczalne jest skorzystanie z pozajęzykowych dyrektyw interpretacyjnych. Według internetowego słownika synonimów (strona internetowa – http://synonim.net/synonim/pomocniczy), synonimami do słowa "pomocniczy" są pojęcia: "pomocny, wspierający, poboczny, akcesoryjny, dodatkowy, dopływowy, posiłkowy, subsydialny, subsydiarny, uzupełniający, wspomagający". Ponadto w art. 288 Dyrektywy 2006/112/WE, w wersji angielskiej posłużono się pojęciem "ancillary transactions". Zbliżonym znaczeniowo do powyższego jest termin "incidental transactions", który występuje w art. 19 VI Dyrektywy i art. 174 Dyrektywy 2006/112/WE, co na język polski może być tłumaczone jako "transakcje incydentalne/uboczne". Termin "incydentalny" wg Słownika języka polskiego (Słownika Wydawnictwa Naukowego PWN) oznacza przy tym "mający małe znaczenie lub zdarzający się bardzo rzadko", natomiast termin "uboczny" oznacza "dotyczący czegoś pośrednio, mniej istotny lub dodatkowy". Transakcje o charakterze "incydentalnym" oznaczają zdarzenia występujące nie tyle rzadko, ile ubocznie, przy określonej okazji, nawet gdyby występowały w sposób powtarzalny. Pojęcie "incydentalności" odnosi się więc nie tyle do samej częstotliwości występowania danego zdarzenia, co raczej do jego poboczności względem zasadniczej działalności podatnika. Także w wersji francuskiej VI Dyrektywy użyto określenia "accessoire", a w wersji niemieckiej "Hilfsumsätze", co wskazuje, że w analizowanym kontekście istotne jest, aby były to czynności poboczne, czy też pomocnicze do zasadniczej działalności podatnika (wspomniane powyżej trzy wersje językowe VI Dyrektywy są kompatybilne i wskazują na pomocniczy, poboczny charakter omawianych czynności). Podobnie, polska wersja językowa Dyrektywy 2006/112/WE, która zastąpiła VI Dyrektywę, odstępuje od sformułowania "transakcje sporadyczne" i określa omawiane czynności jako "transakcje pomocnicze". Transakcje pomocnicze zatem to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Tak więc, aby ocenić, czy dana czynność może być uznana za pomocniczą, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Jeżeli dana działalność stanowi stały i niezbędny element wbudowany w funkcjonowanie działalności podatnika, to transakcje takie nie mogą być uznane za pomocnicze. Zatem, aby ocenić, czy świadczona usługa ma charakter "pomocniczy", należy wziąć pod uwagę to, czy stanowi ona uzupełnienie zasadniczej działalności gospodarczej podatnika. Za czynności związane z nieruchomościami należy uznać nie tylko usługi stricte dotyczące nieruchomości, ale wszelkie czynności, których wykonanie oparte jest na wykorzystaniu, używaniu i użytkowaniu nieruchomości. Transakcje pomocnicze natomiast to takie, które nie są związane z zasadniczą działalnością podatnika, a przychody z ich tytułu nie są bezpośrednim, stałym i koniecznym uzupełnieniem tej działalności. Na gruncie niniejszej sprawy świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych. Prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usługi najmu nieruchomości prywatnej na cele mieszkaniowe, nie można uznać za działalność świadczoną pomocniczo. Jest to – jak jednoznacznie wynika z przedstawionego opisu sprawy – obok prowadzonej działalności gospodarczej w obszarze działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej (kod PKD: 85.51.Z), drugi rodzaj wykonywanej działalności. Zatem najem nieruchomości prywatnej (mieszkania) za wynagrodzeniem nie ma charakteru transakcji pomocniczych do świadczonej działalności związanej z poprawą kondycji fizycznej, lecz są to dwie różne transakcje podstawowe – w zakresie odrębnego rodzaju (przedmiotu) wykonywanej działalności gospodarczej. Tym samym bez znaczenia jest w opisanej sytuacji fakt, że nie zajmuje się najmem jako profesjonalny przedsiębiorca. Analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wartość sprzedaży z tytułu świadczenia usług najmu prywatnego lokalu mieszkalnego z przeznaczeniem na cele mieszkaniowe, jako transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych, powinny być wliczane do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Podsumowując, ustalając limit wartości sprzedaży, w celu zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinien wliczać wartość sprzedaży usług najmu prywatnego lokalu mieszkalnego. Świadczone ww. usługi najmu są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i stanowią transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych. Nie zgadzając się z powyższą interpretacją indywidualną, wnioskodawca złożył na nią skargę. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy, w związku z art. 288 akapit pierwszy pkt 4 Dyrektywy 2006/112/WE - przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że ciągły i zarobkowy charakter najmu wyklucza jego pomocniczość, bez przeprowadzenia wymaganego testu opartego na kryterium zaangażowania zasobów i braku związku funkcjonalnego z działalnością zasadniczą, - art. 113 ust. 1 oraz art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy - przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania tych przepisów, polegającą na wliczeniu wartości sprzedaży z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego do limitu zwolnienia podmiotowego, mimo że w okolicznościach sprawy najem ten ma charakter transakcji pomocniczej, - art, 14c § 1 i § 2 O.p. - przez sporządzenie uzasadnienia bez odniesienia się do kryterium zaangażowania zasobów przedsiębiorstwa i kryterium związku funkcjonalnego z działalnością zasadniczą: naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 121 § 1 O.p. - przez schematyczne potraktowanie stanu faktycznego i pominięcie indywidualnych okoliczności wskazujących na uboczny, pasywny i prywatny charakter najmu, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu podkreślono, iż organ w uzasadnieniu interpretacji nie zbadał, czy najem stanowi bezpośrednie, stałe i konieczne uzupełnienie działalności sportowej skarżącego. Nie ocenił stopnia zaangażowania zasobów przedsiębiorstwa w obsługę najmu. Pominął oba kryteria wynikające z orzecznictwa TSUE, zastępując je schematem niemającym podstawy prawnej. Najem jednego prywatnego lokalu mieszkalnego nie stanowi bezpośredniego, stałego ani koniecznego uzupełnienia działalności polegającej na świadczeniu usług związanych z poprawą kondycji fizycznej. Obie sfery aktywności są od siebie całkowicie niezależne gospodarczo, organizacyjnie i funkcjonalnie. Odmienna wykładnia prowadziłaby w praktyce do automatycznego wykluczenia możliwości uznania najmu nieruchomości za transakcję pomocniczą, a tym samym czyniłaby wyjątek ustawowy iluzorycznym. Z opisu stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że: — najem nie wspiera działalności sportowej B., nie służy jej wykonywaniu i nie jest oferowany klientom tej działalności; — lokal nie jest elementem żadnego zintegrowanego modelu biznesowego: — skarżący nie angażuje pracowników, infrastruktury biurowej, systemów rezerwacyjnych ani innych zasobów przedsiębiorstwa w obsługę najmu; — jest to pasywne wykonywanie prawa własności dotyczące jednego lokalu, ograniczające się do czynności właścicielskich. Działalność sportowa mogłaby być prowadzona w niezmienionym kształcie niezależnie od istnienia najmu. Najem nie jest jej ani formalnym, ani faktycznym uzupełnieniem. W takich okolicznościach uznanie go za "drugi rodzaj działalności podstawowej" stanowi wniosek dowolny i sprzeczny z orzecznictwem TSUE. W konsekwencji wniesiono uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nie stwierdzenia podstaw do uchylenia interpretacji, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do kwestii, czy w przedstawionym stanie faktycznym oraz w zdarzeniu przyszłym, polegającym na prowadzeniu przez wnioskodawcę jednoosobowej działalności gospodarczej korzystającej ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, przychody (obrót) uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego, stanowiącego majątek prywatny wnioskodawcy, wynajmowanego wyłącznie na cele mieszkaniowe osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego z VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Zdaniem wnioskodawcy przychody (obrót) uzyskiwane z tytułu najmu prywatnego lokalu mieszkalnego nie powinny być uwzględniane przy ustalaniu limitu zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy. Najem jednego prywatnego lokalu mieszkalnego nie stanowi bezpośredniego, stałego ani koniecznego uzupełnienia działalności polegającej na świadczeniu usług związanych z poprawą kondycji fizycznej. Obie sfery aktywności są od siebie całkowicie niezależne gospodarczo, organizacyjnie i funkcjonalnie. Odmienna wykładnia prowadziłaby w praktyce do automatycznego wykluczenia możliwości uznania najmu nieruchomości za transakcję pomocniczą, a tym samym czyniłaby wyjątek ustawowy iluzorycznym. Najem nie wspiera działalności sportowej, nie służy jej wykonywaniu i nie jest oferowany klientom tej działalności, lokal nie jest elementem żadnego zintegrowanego modelu biznesowego, skarżący nie angażuje pracowników, infrastruktury biurowej, systemów rezerwacyjnych ani innych zasobów przedsiębiorstwa w obsługę najmu, jest to pasywne wykonywanie prawa własności dotyczące jednego lokalu, ograniczające się do czynności właścicielskich. Działalność sportowa mogłaby być prowadzona w niezmienionym kształcie niezależnie od istnienia najmu. Najem nie jest jej ani formalnym, ani faktycznym uzupełnieniem. W takich okolicznościach uznanie go za "drugi rodzaj działalności podstawowej" stanowi wniosek dowolny i sprzeczny z orzecznictwem TSUE. W ocenie organu ustalając limit wartości sprzedaży, w celu zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, powinien wnioskodawca wliczać wartość sprzedaży usług najmu prywatnego lokalu mieszkalnego. Świadczone ww. usługi najmu są wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i stanowią transakcje związane z nieruchomościami, które nie mają charakteru czynności pomocniczych. Zdefiniowane na wstępie zagadnienie prawne było już przedmiotem oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, czego emanacją jest najnowsze orzecznictwo przywołane w skardze. Skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela rozważania zawarte w tych orzeczeniach i posłuży się nimi w zakresie niezbędnym do rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku sprzedaż dokonywaną przez podatnika posiadającego siedzibę działalności gospodarczej na terytorium kraju, u którego wartość sprzedaży, z wyłączeniem podatku, nie przekroczyła w poprzednim ani bieżącym roku podatkowym kwoty 200 000 zł. Z kolei wedle art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT do wartości sprzedaży, o której mowa w ust. 1, nie wlicza się – między innymi – odpłatnej dostawy towarów i odpłatnego świadczenia usług, zwolnionych od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, z wyjątkiem: a) transakcji związanych z nieruchomościami, b) usług, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 7, 12 i 38-41, c) usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych - jeżeli czynności te nie mają charakteru transakcji pomocniczych. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT ustanawia zwolnienie (przedmiotowe) od VAT usług w zakresie wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym lub części nieruchomości, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu, o których mowa w art. 22a ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1995 r. o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 790, 1114, 1463 i 1693). Oznacza to, że najem prywatny (usługa zwolniona od VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT), jako transakcja związana z nieruchomością, wlicza się do wartości sprzedaży, o której mowa w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT (limit zwolnienia podmiotowego), jeżeli czynność ta nie ma charakteru transakcji pomocniczej. Innymi słowy, jeśli najem prywatny ma charakter transakcji pomocniczej, to wartość sprzedaży wynikająca z tego najmu nie będzie wliczana do limitu 200 000 zł zwolnienia podmiotowego. Powołane przepisy ustawy VAT stanowią implementację przepisów dyrektywy VAT. Zgodnie z art. 284 ust. 1 dyrektywy VAT państwa członkowskie mogą zwolnić dostawy towarów i świadczenie usług dokonane na ich terytorium przez podatników mających siedzibę na ich terytorium, których roczny obrót w państwie członkowskim uzyskany z tytułu takich dostaw towarów i świadczenia usług nie przekracza progu ustalonego przez te państwa członkowskie na potrzeby stosowania tego zwolnienia. Próg ten nie może przekroczyć kwoty 85 000 EUR lub jej równowartości w walucie krajowej. Z kolei na mocy art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT kwota rocznego obrotu stanowiąca punkt odniesienia dla zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 284, obejmuje następujące kwoty, z wyłączeniem VAT: wartość transakcji związanych z nieruchomościami, (...) chyba że transakcje te mają charakter transakcji pomocniczych. W niniejszej sprawie chodzi o pojęcie "charakteru transakcji pomocniczej", o którym mowa w art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT oraz w art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Na marginesie należy zaznaczyć, że odpowiednikiem dzisiejszego przepisu art. 288 dyrektywy VAT jest art. 24 ust. 4 szóstej dyrektywy, który to przepis posługiwał się pojęciem "charakteru transakcji ubocznej". Chociaż przepisom tym przyświecały te same względy, jednak przy odkodowywaniu pojęcia "charakter transakcji pomocniczej" zasadnym jest odwołanie się do orzecznictwa TSUE dotyczącego systemu zwolnienia małych przedsiębiorstw. W kwestii przesłanek istnienia transakcji pomocniczej TSUE orzekł w wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., AJFP Caraş-Severin i DGRFP Timişoara, C-716/18, EU:C:2020:540. Trybunał udzielił użytecznych wskazówek co do rozumienia pojęcia "charakteru transakcji pomocniczej". Norma zawarta w aktualnym art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT znajdowała się wówczas w art. 288 akapit pierwszy punkt 4 dyrektywy VAT (tj. przed nowelizacją). Natomiast norma zawarta w aktualnym art. 284 dyrektywy VAT wówczas znajdowała się w art. 287 dyrektywy VAT. Przed wydaniem ww. wyroku TSUE, swoją opinię w tej sprawie złożyła Juliane Kokott – Rzeczniczka Generalna TSUE (opinia z dnia 6 lutego 2020 r., EU:C:2020:82). Wskazała w niej, że Trybunał po raz pierwszy będzie miał możliwość wyjaśnienia, czy wynajem nieruchomości należy zakwalifikować jako "transakcję związaną z nieruchomościami" i kiedy należy przyjąć, że miała miejsce nieistotna "transakcja pomocnicza" (pkt 2 opinii). Na wstępie zaznaczyła, że ratio legis zwolnienia z podatku przewidzianego w art. 287 dyrektywy VAT (aktualnie art. 284 dyrektywy VAT) polegało na uproszczeniu o charakterze administracyjnym na rzecz państw członkowskich. Przy tym próg de minimis przewidziany w ww. przepisie nie dotyczył wielkości przedsiębiorstwa lub wcześniejszego okresu obecności na rynku, lecz jedynie rozmiaru spodziewanego dochodu podatkowego. Do obliczania wartości sprzedaży (progu uprawniającego do zwolnienia podmiotowego) powinny być uwzględniane transakcje zwolnione z podatku, o których mowa w art. 288 akapit pierwszy punkt 4 dyrektywy VAT (aktualnie art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT), jedynie wówczas, gdy nie stanowią transakcji pomocniczych. Decydujące znaczenie dla uznania transakcji za pomocniczą ma wysokość sprzedaży. Gdyby takie transakcje samodzielnie przekraczały próg zwolnienia, to nie mogłyby być uznane za pomocnicze (pkt 44 opinii). Jednocześnie zwolnienie przedsiębiorcy z podatku, przysługujące z uwagi na uproszczenia administracyjne, nie powinno być wyłączane przez bardziej lub mniej przypadkowe transakcje zwolnione z podatku związane z nieruchomościami, które dokonywane są poza właściwym przedmiotem przedsiębiorstwa (pkt 45 opinii). Innymi słowy transakcje, które nie dają prawdziwego i rzetelnego obrazu wielkości przedsiębiorstwa, nie powinny podlegać uwzględnieniu przy wyliczaniu progu zwolnienia podmiotowego. Takie działanie ma zapobiegać powstawaniu nierównego traktowania w stosunkach między podatnikami zwolnionymi z podatku (to znaczy małymi przedsiębiorstwami) pod względem VAT (jeden pozostaje zwolnionym z podatku małym przedsiębiorcą, a drugi traci ten status z uwagi na dokonywanie transakcji o charakterze pomocniczym). Jako przykład Rzeczniczka Generalna podała w zasadzie stan faktyczny tamtej (opiniowanej) sprawy, którego okoliczności pozostają zbliżone do opisu zawartego we wniosku o interpretację w niniejszej sprawie. Mianowice podała przykład trwałego wynajmu majątku prywatnego, zaznaczając, że gdyby art. 288 akapit pierwszy pkt 4 dyrektywy VAT (aktualnie art. 288 ust. 1 lit. e dyrektywy VAT) nie wyłączał tego obrotu z obliczenia, wówczas jedno przedsiębiorstwo musiałoby poddać opodatkowaniu cały swój roczny obrót z tytułu wykonywania innej aktywnej działalności, natomiast podobne przedsiębiorstwo, które nie wynajmuje takiego majątku prywatnego, mogłoby nadal czerpać korzyści ze zwolnienia z podatku. Tymczasem bardziej lub mniej przypadkowa okoliczność wykorzystania innych aktywów nie ma wpływu na zasadniczy status "małego przedsiębiorstwa" we wzajemnej konkurencji. Brak jest wystarczającego związku z właściwą działalnością gospodarczą tak zwanego małego przedsiębiorstwa (pkt 48 opinii). Z tych powodów Rzeczniczka Generalna wywiodła wniosek, że pojęcie transakcji pomocniczej obejmuje jedynie takie transakcje, które nie mają bliższego związku z (zasadniczo) podlegającą opodatkowaniu działalnością podatnika. Brak jest takiego związku, w wypadku gdy albo (1) stanowią one jednorazowe, wyjątkowe akty poza właściwym przedmiotem przedsiębiorstwa, albo (2) nie wymagają znacznego wykorzystania towarów i usług w ramach przedsiębiorstwa, lecz należy je rozpatrywać w oderwaniu od tego przedmiotu i mają w tym względzie jedynie bagatelny charakter (taki charakter mógłby mieć na przykład (...) niewielki wynajem majątku prywatnego). W wyroku z dnia 9 lipca 2020 r., AJFP Caraş-Severin i DGRFP Timişoara, C-716/18, EU:C:2020:540, TSUE zasadniczo podzielił zapatrywania Rzeczniczki Generalnej, wyrażone w przedstawionej opinii. TSUE zauważył, że ponieważ art. 288 akapit pierwszy pkt 4 dyrektywy VAT nie zawiera żadnego odesłania do prawa krajowego państw członkowskich, pojęcie "transakcji pomocniczej" w rozumieniu tego przepisu stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii, które należy interpretować jednolicie na całym jej obszarze, niezależnie od kwalifikacji stosowanych w państwach członkowskich, z uwzględnieniem nie tylko brzmienia rozpatrywanego przepisu, ale również jego kontekstu i celu, do którego realizacji on zmierza [zob. podobnie wyroki: z dnia 5 lutego 2020 r., Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Zaokrętowanie marynarzy w porcie w Rotterdamie), C 341/18, EU:C:2020:76, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo] (pkt 30 wyroku). Zdaniem TSUE, pojęcie "transakcji pomocniczej" oznacza transakcje, które nie stanowią zwykłej działalności gospodarczej podatnika (pkt 38 wyroku). TSUE potwierdził, że procedura ustalona w art. 288 akapit pierwszy pkt 4 dyrektywy VAT przewiduje uproszczenia administracyjne, które mają na celu wspieranie tworzenia, działalności i konkurencyjności małych przedsiębiorstw, a także utrzymanie rozsądnego stosunku pomiędzy obciążeniami administracyjnymi związanymi z kontrolami podatkowymi i niewielkimi dochodami spodziewanymi z podatków. Procedura ta ma zatem na celu oszczędzenie zarówno małym przedsiębiorstwom, jak i organom podatkowym takich formalności administracyjnych (wyroki: z dnia 26 października 2010 r., Schmelz, C 97/09, EU:C:2010:632, pkt 63, 68; z dnia 2 maja 2019 r., Jarmuškienė, C 265/18, EU:C:2019:348, pkt 37) (pkt 40 wyroku). W związku z powyższym, nie należy zatem nakładać takich formalności administracyjnych w związku z transakcjami, które nie stanowią zwykłej działalności gospodarczej podatnika. W efekcie organy podatkowe i sądy krajowe powinny wziąć pod uwagę przedstawione im okoliczności, a w szczególności charakter danej nieruchomości, źródło finansowania nabycia tej nieruchomości oraz jej wykorzystanie (pkt 44 wyroku). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że organ nie był uprawniony do dokonywania samodzielnej interpretacji pojęcia "charakteru transakcji pomocniczej", a tym bardziej dokonywać wykładni językowej tego pojęcia. Pojęcie to bowiem wynika z dyrektywy VAT i zostało implementowane do polskiego porządku prawego zgodnie z art. 288 TFUE w zw. z art. 9, art. 90 ust. 1 i art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP). Natomiast – jak zostało wskazane wyżej – tylko TSUE jest uprawniony do dokonywania wiążącej wykładni prawa unijnego. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, organ winien uwzględnić ocenę przedstawioną w niniejszym wyroku, a zwłaszcza powinien odwołać się do dorobku orzeczniczego TSUE i skorzystać ze wskazówek udzielonych przez Rzeczniczkę Generalną TSUE, której wnioski Trybunał w ww. wyroku uwzględnił. W szczególności organ interpretujący powinien zaś wziąć pod uwagę wszystkie elementy stanu faktycznego, świadczące o wielkości sprzedaży w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej w postaci działalności sportowej B. oraz wielkości przychodów z najmu, charakter tego najmu, źródło finansowania nabycia tej nieruchomości oraz sposób jej wykorzystania, który nie pozostaje w żadnym funkcjonalnym związku z usługami, jakie wnioskodawca świadczy w ramach ewidencjonowanej działalności gospodarczej. Wiążące organ okoliczności stanu faktycznego jednoznacznie wskazują na to, że przedmiotowy najem nie był podporządkowany przede wszystkim celowi zarobkowemu, lecz stanowił przejaw gospodarnego zarządu majątkiem prywatnym. W tych okolicznościach, zdaniem sądu, stanowisko organu nacechowane jest zasadniczo podejściem profiskalnym. W świetle powyższych wskazówek interpretacyjnych TSUE, podważa sens i cel wprowadzenia na poziomie unijnym spornego zwolnienia podmiotowego dla małych przedsiębiorców, zaburzając tym samym konkurencję między nimi w ramach systemu VAT, nakładanie przez organ podatkowy rygorów związanych ze statusem czynnego podatnika VAT, na tych spośród nich, którzy na skutek zsumowania ich ubocznych, dodatkowych dochodów z wynajmu składników majątku prywatnego z dochodami, uzyskiwanymi w ramach prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, przekraczają limit zwolnienia podmiotowego z art. 113 ust. 1 ustawy o VAT. W takich bowiem okolicznościach, brak jest podstaw, aby skutecznie negować charakter wynajmu przedmiotowego lokalu mieszkalnego jako "transakcji pomocniczej" w rozumieniu art. 284 ust. 1 i art. 288 ust. 1 lit. e) dyrektywy VAT. Wskazane naruszenie przepisu materialnego – art. 113 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT – wprost przełożyło się na wadliwe rozstrzygnięcie organu, wyrażone w zaskarżonej interpretacji, stanowiąc podstawę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II sentencji, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.