I SA/Kr 1054/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na czynność Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 15 września 2023 r. nr JP-03.607.5.239.2021.DG w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dotacji celowej I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącego 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rozstrzygnięciem z dnia 16 września 2023r. znak: JP-03.607.5.239.2021.DG Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, że wniosek D. P. (dalej: Skarżący) z dnia 15 kwietnia 2021r. o udzielenie dotacji celowej ze środków budżetu Miasta Krakowa w celu wykonania zadania z zakresu ochrony środowiska obejmującego instalację odnawialnego źródła energii (paneli fotowoltaicznych), po jego ponownym rozpatrzeniu - został rozpatrzony negatywnie. Organ wyjaśnił, że w związku z wydanym w przedmiotowej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 stycznia 2023r. sygn. akt l SA/Kr 871/22 stwierdzającym bezskuteczność zaskarżonej czynności polegającej na negatywnym rozpatrzeniu wniosku Skarżącego z dnia 15 kwietnia 2021r. o udzielenie dotacji celowej ze środków budżetu Miasta Krakowa w celu wykonania zadania inwestycyjnego z zakresu ochrony środowiska obejmującego instalację odnawialnego źródła energii (tj. paneli fotowoltaicznych) w ramach Programu Rozwoju Odnawialnych Źródeł Energii na obszarze Gminy Miejskiej Kraków w nieruchomości przy ul. [...] w K. oraz nakazującym ponowne rozpatrzenie tego wniosku – wniosek ponownie został rozpatrzony negatywnie. Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że w wyniku pierwszej weryfikacji formalnej i merytorycznej wniosek Skarżącego został rozpatrzony negatywnie z uwagi na ujawnienie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej adresu nieruchomości objętej wnioskiem jako adresu do doręczeń korespondencji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą: D., o czym Skarżący został poinformowany pismem z dnia 23 września 2021r. W wyroku sygn. akt l SA/Kr 871/22 Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta Krakowa do ponownego rozpatrzenia wniosku, nakazując poddanie tego wniosku ponownej ocenie w kontekście możliwości przyznania dotacji w ramach przysługujących organowi kompetencji. Organ przy ponownym rozpatrzeniu wniosku został zobowiązany uwzględnić ocenę prawną przedstawioną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. Rozpoznając sprawę ponowienie organ wskazał, że zasady udzielania dotacji celowych na realizację zadań z zakresu ochrony środowiska, obejmujących zakup i montaż instalacji odnawialnych źródeł energii określa uchwała Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/915/20 z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie przyjęcia Programu Rozwoju Odnawialnych Źródeł Energii na obszarze Gminy Miejskiej Kraków (ze zm.). W wyniku ponownej oceny organ stwierdził, że wskazanie adresu nieruchomości, na który został złożony wniosek jako adresu do doręczeń w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej nie jest tożsame z zarejestrowaniem i prowadzeniem działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, o którym mowa w §1 ust. 1 ww. uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r., a tym samym nie może być podstawą do negatywnego rozpatrzenia wniosku o udzielenie dotacji w ramach Programu. Udzielający dotacji organ przyjął zatem argumentację prawną Sądu w sprawie, przedstawioną w uzasadnieniu wyroku sygn. akt l SA/Kr 871/22. Organ stwierdził ponadto, że wniosek Skarżącego spełnia także pozostałe warunki formalne, o których mowa w §14 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. Następnie organ wskazał, że zgodnie z §13 pkt 3 ww. uchwały jednym z etapów postępowania w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie dotacji jest wykonanie kontroli przedwykonawczej przez upoważnionych pracowników Urzędu Miasta Krakowa przed zawarciem umowy w sprawie realizacji zadania, w celu weryfikacji informacji wskazanych we wniosku o udzielenie dotacji. W związku z ponowną oceną wniosku konieczne było przeprowadzenie ponownej wizji lokalnej w nieruchomości w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego istniejącego systemu ogrzewania i instalacji OZE i jego zgodności z danymi zawartymi we wniosku o udzielenie dotacji. Dnia 18 sierpnia 2023r. pracownicy Urzędu Miasta Krakowa przeprowadzili ponowną wizję lokalną w nieruchomości przy ul. [...] w K., która wykazała, że na dachu budynku mieszkalnego zamontowane są panele fotowoltaiczne oraz kolektory słoneczne. Jak oświadczył Skarżący, nieruchomość objęta wnioskiem ogrzewana jest gazowo, w budynku znajduje się ponadto nieużytkowany kominek, odcięty od przewodów kominowych, a łączna moc zamontowanej instalacji fotowoltaicznej wynosi 6,375 kWp. Skarżący przedłożył także do organu dokumenty zawierające parametry techniczne zamontowanych paneli fotowoltaicznych. Powyższe zostało odnotowane w protokole z kontroli, podpisanym przez kontrolujących i przez Skarżącego. Zgodnie z §15 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ww. uchwały "wniosek podlega negatywnemu rozpatrzeniu w przypadku rozpoczęcia prac związanych z realizacją zadania objętego wnioskiem w tym np.: zakupu i montażu instalacji odnawialnego źródła energii przed zawarciem umowy, o której mowa w §13 pkt 8" oraz "zaistnienia przyczyn, o których mowa w §8". Zgodnie z §8 pkt 1 ww. uchwały "dofinansowaniem w ramach Programu nie będą objęte koszty/wydatki poniesione poza terminem realizacji zadania wskazanym w §2 ust. 1 umowy dotacyjnej, której wzór stanowi załącznik nr 3 do uchwały." Dalej wyjaśniono, że Rada Miasta Krakowa w oparciu o art. 403 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska podjęła stosowną uchwałę nr XXXVI/915/20 z dnia 26 lutego 2020r., w której określono kryteria wyboru inwestycji do dofinansowania oraz tryb postępowania w sprawie udzielania dotacji i sposób jej rozliczania. Dyspozycja powołanego przepisu art. 403 ust. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska - nie pozwala Radzie Miasta podejmującej uchwałę, ani na wyjście poza zakres upoważnienia, ani też na dokonywanie uregulowania tych kwestii, które zostały wyczerpująco uregulowane w ustawach, w tym także w ustawie o finansach publicznych, ani też jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016r. do sygn. II GSK 954/15 na dotowanie środkami pieniężnymi przekazanymi jako dotacja celowa inwestycji z zakresu ochrony środowiska w postaci refundacji kosztów poniesionych przed zawarciem umowy dotacyjnej. Także w rozstrzygnięciach Regionalnych Izb Obrachunkowych wskazuje się, iż ustawodawca nie dopuszcza możliwości dotowania środkami pieniężnymi przekazanymi jako dotacja celowa inwestycji z zakresu ochrony środowiska w postaci refundacji kosztów poniesionych przed zawarciem umowy dotacyjnej. Wydatek o charakterze refundacji poniesionych kosztów nie stanowi bowiem dotacji na realizację zadania publicznego. Obowiązujące przepisy nie stwarzają żadnych podstaw prawnych dla możliwości finansowania lub dofinansowania kosztów zadań, które zostały poniesione przed zawarciem umowy, gdyż wydatek ten w chwili jego poniesienia, nie ma jeszcze charakteru wydatku na realizację zadania publicznego. Unormowanie zawarte w art. 126 oraz 127 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 1270 ze zm. dalej-u.f.p.) w związku z art. 250 u.f.p. oraz w związku z art. 221 u.f.p. wskazuje, że dotacja celowa przeznaczona na finansowanie lub dofinansowanie inwestycji służyć ma realizacji zadania publicznego, co wyklucza refinansowanie poniesionych już wydatków przez podmioty, które miałyby taką dotację otrzymać. Mając na względzie powyższe unormowania, poglądy orzecznictwa oraz wynikającą z ustawy o finansach publicznych zasadę uprzedniości budżetu organ stwierdził, że rozpatrując ponownie wniosek o udzielenie dotacji zobowiązany jest brać pod uwagę istniejący stan faktyczny oraz unormowania uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/915/20 z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie przyjęcia Programu Rozwoju Odnawialnych Źródeł Energii na obszarze Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2020r. poz. 1986 ze zm.). Stosownie do treści powołanych wyżej regulacji ustawowych oraz uregulowań §13 pkt 8 i §17 uchwały z dnia 26 lutego 2020r. - dopiero po zawarciu umowy, o której mowa w art. 403 ust 6 ustawy Prawo ochrony środowiska, można w ogóle mówić o realizacji zadania publicznego przez beneficjenta dotacji. Stąd dofinansowaniu z budżetu Gminy Miejskiej Kraków podlegają wyłącznie koszty inwestycyjne związane z wykonaniem zadania z zakresu ochrony środowiska poniesione po zawarciu stosownej umowy cywilnoprawnej. Podsumowując, organ stwierdził na podstawie zgromadzonych informacji, że przedsięwzięcie, którego dotyczy wniosek Skarżącego nie stanowi zadania publicznego, na które może zostać przyznana dotacja ze środków publicznych oraz, że brak jest podstaw prawnych do udzielenia wnioskowanej dotacji. A skoro brak jest podstaw prawnych do udzielenia dotacji celowej, nie powstaje także roszczenie wnioskodawcy o zawarcie umowy o udzielenie tej dotacji, bowiem brak jest cause powstania stosunku cywilnoprawnego. W takiej sytuacji nie może być także mowy o spornej należności cywilnoprawnej, o której mowa w art. 54a ust. 1 u.f.p., a w konsekwencji nie ma podstawy prawnej, na gruncie obowiązujących przepisów, do zawarcia ugody pomiędzy jednostką sektora finansów publicznych, a wnioskodawcą. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność w przedmiocie negatywnego rozpatrzenia jego wniosku z dnia 15 kwietnia 2021r. w sprawie dotacji celowej ze środków budżetu Miasta Krakowa. Zarzucił naruszenie §1 pkt 1 lit. d oraz pkt 4 uchwały nr XXXVI 91520 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. poprzez przyjęcie, że zlecenie zadania i udzielenie dotacji następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej jednostki samorządu terytorialnego z wnioskodawcą. Na podstawie powyższych zarzutów Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, 2) uznanie w wyroku uprawnienia do uzyskania przez Skarżącego dotacji celowej ze środków budżetu Prezydenta Miasta Krakowa w celu wykonania zadania inwestycyjnego z zakresu ochrony środowiska obejmującego instalację odnawialnego źródła energii - paneli fotowoltaicznych nieruchomości przy ulicy [...] w K., oraz 3) zasądzenie od organu zwrotu niezbędnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że w wyniku ponownej oceny wniosku organ przyjął argumentację prawną Sądu zaprezentowaną w zapadłym w przedmiotowej sprawie wyroku z dnia 18 stycznia 2023r. sygn. akt I SA/Kr 871/22. Organ stwierdził także, że wniosek Skarżącego spełnia także pozostałe warunki formalne, o których mowa w §14 ust. 1 ww. uchwały. Stanowisko organu w tym zakresie zostało potwierdzone dowodami zebranym w czasie prowadzonego postępowania administracyjnego przez ten organ. Organ samorządowy ponowie negatywnie rozpatrując wniosek skarżącego uzasadnił to tym, że przedmiotowy zwrot wydatku może zostać przekazany, ale po zawarciu umowy o dotację z organem samorządowym. Zdaniem Skarżącego rozstrzygnięcie organu zawarte w piśmie z dnia 15 września 2023r. zawiera wewnętrzną sprzeczność. Z treści tego pisma wynika jednoznacznie, że Skarżący spełnia wszystkie warunki o których mowa w §14 ust. 1 uchwały, a jednocześnie organ samorządowy ponowie negatywnie rozpatrzył wniosek. Skarżący podniósł, że w tej konkretnej sprawie należy przyjąć stan faktyczny i prawny w dacie złożenia wniosku, tj. 15 kwietnia 2021r. Wtedy przepis §15 ust. 1 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI 915/20 z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie przyjęcia Programu Rozwoju Odnawialnych Źródeł Energii na obszarze Gminy Miejskiej Kraków (Województwa Małopolskiego z dnia 26 lutego 2020r. poz. 1986) brzmiał następująco: ,,wniosek podlega negatywnemu rozpatrzeniu w przypadku niespełnienia warunków Programu". Skarżący wskazał w tym miejscu na zasadę, że prawo nie działa wstecz. Dalej Skarżący podniósł, że nałożenie na beneficjentów dodatkowych warunków od których spełnienia uzależnione jest uzyskanie dotacji, czyli zawężanie kręgu podmiotów uprawnionych do otrzymania dotacji, wykracza poza uprawnienia ustawowe w kwestiach dotyczących zasad dotacji lub dofinansowania inwestycji z zakresu ochrony środowiska, wynikające z art. 403 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Wobec powyższego Skarżący uważa, że jego skarga jest w pełni uzasadniona. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022r., poz. 2492) w zw. z art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023r., poz. 1634, dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3§2 pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 146§1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3§2 pkt 4, sąd uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności, natomiast art. 146§2 p.p.s.a. stanowi, że w sprawie skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3§2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134§1 p.p.s.a. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela wnioski przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 28 marca 2017r., sygn. akt II GSK 821/17), tudzież w wyroku WSA z dnia 27 października 2017r., sygn. akt I SA/Kr 787/17 oraz z dnia 21 listopada 2018r. sygn. I SA/Kr 554/18, a to iż czynność Prezydenta Miasta dotycząca zajęcia stanowiska w przedmiocie negatywnego zweryfikowania wniosku o udzielenie dotacji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Powyższe stanowisko potwierdza wykładnia celowościowa art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. Odmienna wykładnia prowadziłaby do pozostawienia poza jakąkolwiek kontrolą czynności dotyczących odmowy przyznania (a tym samym ze skorzystania) środków publicznych przez organy administracji na rzecz podmiotów niepublicznych, które w świetle ustawy spełniają wymogi do skorzystania z takich środków. Postanowienia przywołanego art. 3§2 pkt 4 p.p.s.a. rozszerzają kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji i postanowień, będących tradycyjnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Przepis ten umożliwia sądową kontrolę również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym) zapewniając ich uczestnikom określone gwarancje procesowe. Ustawodawca niniejszym przepisem dążył do jak najszerszego zapewnienia indywidualnym jednostkom prawnej ochrony przed działaniami organów, które wymykają się wszelkiej innej kontroli. Konstytucja RP gwarantuje każdemu prawo do sądu (art. 45 Konstytucji). Z uwagi na przysługujące prawo do sądu, skarżący powinien dysponować środkiem prawnym pozwalającym mu na wszczęcie skutecznego postępowania sądowego w przypadku, gdy jego wniosek nie został uwzględniony zgodnie z żądaniem. W świetle - uregulowań zastosowanej przez organ uchwały, w przypadku negatywnego formalnego rozstrzygnięcia wniosku strony nie uzyskuje ona roszczenia o zawarcie umowy, nie może więc skutecznie wnieść powództwa przed sąd powszechny. Brak stosunku cywilnoprawnego wyklucza bowiem powstanie sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Skarga jest uzasadniona. Istota problemu jurydycznego jaki zarysował się w sprawie dotyczy tego czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udzielenie dotacji celowej ze środków budżetu Miasta Krakowa w celu wykonania zadania z zakresu ochrony środowiska obejmującego instalację odnawialnego źródła energii. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga w pierwszej kolejności przypomnienia chronologii czynności podejmowanych w sprawie bowiem zagadnienie to miało zasadniczo przesądzający wpływ na ocenę działania organu dotującego, która wedle Sądu była wadliwa w okolicznościach tej sprawy. Skarżący w dniu 15 kwietnia 2021r. złożył do Prezydenta Miasta Krakowa wniosek o dofinansowanie zadania z zakresu ochrony środowiska obejmującego instalację odnawialnego źródła energii (paneli fotowoltaicznych). Pismem z dnia 23 września 2021r. organ poinformował skarżącego o negatywnej ocenie wniosku. W dniu 15 listopada 2021r. nastąpiło przyłączenie paneli fotowoltaicznych do sieci energetycznej T. a w dniu 25 listopada 2021r. uruchomiono tę instlacje. Skarżący pismem z dnia 20 grudnia 2021r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa by następnie w dniu 30 czerwca 2022r. złożyć skargę na czynność Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 23 września 2021r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W zarządzeniu z dnia 14 listopada 2022r. Sąd wskazał, iż należy przyjąć, że skarga złożona została w terminie bowiem strona nie została prawidłowo pouczona o prawie jej wniesienia – tj. w ogóle nie została pouczona. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2023r. sygn.. akt: I SA/Kr 871/22, Sąd uwzględnił skargę. Ponownie rozpoznając sprawę organ, po raz wtóry negatywnie rozpatrzył wniosek (rozstrzygnięcie z dnia 15 września 2023r.) Analizując dokonane czynności w sprawie a w szczególności działanie organu dotującego, należy dostrzec, że pierwsze rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie było wadliwe (co potwierdził prawomocny wyrok z dnia 18 stycznia 2023r. - art. 170 p.p.s.a.) zatem zamontowanie przez stronę instalacji fotowoltaicznej nie mogło być w realiach tej sprawy uznane za czynność skutkującą odmową przyznania dofinansowania z przyczyn wskazanych przez organ. Skarżący nie zamontował instalacji w okolicznościach wynikających z §15 ust. 1 pkt 3 Uchwały Nr XXXVI/915/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie przyjęcia Programu rozwoju odnawialnych źródeł energii na obszarze Gminy Miejskiej Kraków, zmienionej Uchwałą Nr LIV/1514/21 z dnia 24 marca 2021r. zmieniającą Uchwałę Nr XXXVI/915/20 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 lutego 2020r. w sprawie przyjęcia Programu rozwoju odnawialnych źródeł energii na obszarze Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. Woj. Małop. Z 2021r. poz. 1904), czyli nie rozpoczął prac związanych z realizacją zadania objętego wnioskiem w tym zakupu i montażu instalacji odnawialnych źródeł energii przed zawarciem umowy. Obywatel na skutek nieuzasadnionej odmowy przyznania mu dofinansowania oraz dalszych błędów proceduralnych organu dotującego, nie może ponosić negatywnych konsekwencji tych działań wobec czego należy przyjąć, że skarżący spełnił warunki do przyznania mu wnioskowanej pomocy. Wynikająca z zasady demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej zasada zaufania obywatela do państwa wyraża się m.in. w możności oczekiwania przez obywatela, aby organy państwa prawidłowo stosowały obowiązujące przepisy prawa. Co więcej, zauważyć należy, że wskazana zasada stanowi dla obywateli gwarancję pewności ich sytuacji. Jak zaś podkreśla się w doktrynie gwarancja ta powinna być rozpatrywana z perspektywy zapewnienia obywatelowi bezpieczeństwa prawnego. Jednocześnie to obowiązkiem państwa i jego organów jest stworzenie odpowiednich warunków do tego, aby obywatel ufał państwu. Zgodnie zaś z przyjmowanym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego rozumieniem zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochronie konstytucyjnej podlegać musi zaufanie obywateli nie tylko do litery prawa, ale przede wszystkim do sposobu jego interpretacji przyjmowanej w praktyce stosowania prawa przez organy państwa. Nie ulega wątpliwości, że naruszenia prawa przez organ w procesie wykładni, a w konsekwencji stosowania prawa prowadzi na naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa. Zasada ochrony zaufania do państwa, w tym ochrony zaufania do organów administracji publicznej, wywodzona z art. 2 Konstytucji RP wskazuje, że państwo nie powinno odnosić korzyści z tytułu błędnego, sprzecznego z prawem działania organu. Reasumując, dostrzeżone uchybienia a w tym niezasadna kolejna odmowa przyznania dotacji Skarżącemu, z wadliwych przyczyn, skutkowała stwierdzeniem przez Sąd bezskutecznością zaskarżonej czynności w oparciu o art. 146§1 p.p.s.a. Rzeczą organu, w świetle wywodów zawartych w uzasadnieniu tegoż wyroku będzie ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia 15 kwietnia 2021r. przyjmując założenie, że Skarżący spełnił nie tylko warunki formalne ale także i merytoryczne do przyznania mu pomocy. Z uwagi na to, że ustalenie kwoty dotacji odbywa się na podstawie przedłożonych dokumentów i wymaga określonych operacji rachunkowych, Sąd doszedł do przekonania, że na obecnym etapie przedwczesne byłoby uznanie obowiązku organu co do wypłaty konkretnej wysokości dotacji. Organ winien bowiem przeprowadzić w tej mierze postepowanie wyjaśniające. Z powyższych przyczyn Sąd stwierdził bezskuteczności zaskarżonej czynności na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na kwotę kosztów składa się 200,00 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.