I SA/Ke 587/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Stępniak po rozpoznaniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 23 października 2023 r. nr 2601-IOV-1.4103.8.2022 w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. postanawia odrzucić skargę.

Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia przez skarżącego warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa oraz opłacenia prawem przewidzianych opłat sądowych. Z art. 28 i art. 29 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2023.1634 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", wynika obowiązek wykazania umocowania osób działających w imieniu jednostek organizacyjnych mających zdolność sądową przy pierwszej czynności w sprawie. Braki formalne skargi skutkują, co do zasady, wezwaniem strony skarżącej o ich uzupełnienie. W przypadku jeżeli strona wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo, doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej - art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. A. sp. z o.o. w K. (spółka) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z 23 października 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. Skargę została wniesiona w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu odwoławczego i podpisana przez A. B. – Prezesa Zarządu. W związku z tym spółka została wezwana do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego lub innego dokumentu ujawniającego zasady reprezentacji podmiotu. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wniósł o "skuteczne dostarczenie" korespondencji. Wskazał, że nie jest w stanie ustalić szczegółów sprawy. Otrzymał jedynie numer błędu. Z załączonego do pisma zarzutu z ekranu wynika, że był to błąd wewnętrzny systemu i polecenie skontaktowania się z pomocą. W związku z tym wezwanie zostało ponownie skierowane do skarżącego. Pierwsze zawiadomienie nastąpiło 9 stycznia 2024 r., natomiast drugie – 17 stycznia 2024 r. (v. Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, k. 158 akt sądowych). Pełnomocnik skarżącego nie odebrał jednak elektronicznego wezwania sądu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 74a § 8 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. Zatem zgodnie z treścią tego przepisu, doręczenie skarżącej wezwań należy uznać za dokonane 24 stycznia 2024 r. W tych okolicznościach siedmiodniowy termin do wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął 31 stycznia 2024 r. A. B. w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi. W odpowiedzi poinformował, że nie udało się pobrać i odczytać pisma oraz że niezwłocznie poinformuje obsługę serwisu o tym fakcie. Zrezygnował z doręczania pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej i poprosił o doręczenie korespondencji w formie papierowej. Stosownie do zarządzenia przewodniczącego wydziału skarżący został poinformowany, że wezwanie o usunięcie braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone 24 stycznia 2024 r. w warunkach art. 74a § 8 p.p.s.a. Ustalono, że okoliczności wskazywane przez prezesa zarządu skarżącej w jego pismach (błędy systemu) nie mają wpływu na prawidłowość doręczanej korespondencji przez sąd. Pomimo zapoznania się z aktami sprawy 21 lutego 2024 r. skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Powyższe braki uniemożliwiły nadanie skardze dalszego biegu. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.