I SA/Ke 430/16

Dnia 9 maja 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. Śl. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A.Z. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) zł, w tym kwotę 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) zł tytułem podatku VAT, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wyrokiem z 20 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skargi H. Ś. reprezentowanej przez adwokata z urzędu A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. skargę oddalił. Pismem z 20 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego adwokat A.Z.wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, która została przez Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym oddalona. W złożonej skardze kasacyjnej pełnomocnik zawarła wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one opłacone w całości ani w żadnej części. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718) dalej ustawa p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 poz. 1714) powoływane dalej jako rozporządzenie. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz adwokata sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Niniejsza sprawa dotyczy ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r, a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 350 zł, zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 8 pkt 1. W pierwszej instancji strona była reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, następnie pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną. Zatem kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych przepisów § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia wyniosła 120 zł. Wynagrodzenie to po podwyższeniu o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 27,60 zł, należało ustalić na kwotę 147,60 zł. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 rozporządzenia, pełnomocnik zawarła w złożonym wniosku o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczenie, iż nie zostały one opłacone w całości ani w żadnej części. Zatem, w świetle powołanych przepisów rozporządzenia, należne adwokatowi wynagrodzenie w niniejszej sprawie wynosi 147,60 zł. Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy p.p.s.a.