I SA/Ke 367/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek po rozpoznaniu 5 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. i T. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości postanawia odrzucić skargę.

M.S. i T. K. złożyli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.z [...]w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 229 w zw. z art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z rozpatrywaniem odwołania M. S. i T. K. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P.z [...]. ustalającej dla skarżących wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2013 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny jest złożenie jej na akt lub czynność objętą zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2016.718), dalej "ustawa p.p.s.a.". W niniejszej sprawie skarga podlega odrzuceniu. Zaskarżone postanowienie nie należy bowiem do żadnej z grup postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy p.p.s.a., podlegających kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do powołanej regulacji kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Przepisy Ordynacji podatkowej, w tym art. 216 Ordynacji podatkowej na podstawie, którego zostało wydane zaskarżone postanowienie, nie przewidują wniesienia zażalenia na postanowienie dowodowe. Zaskarżone postanowienie nie jest więc zaskarżalne w drodze zażalenia. Nie kończy ponadto postępowania w sprawie. Zostało wydane w toku postępowania głównego i nie rozstrzygało sprawy co do jej istoty. Nie ma również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień. Sąd dostrzega, że skarżący wnieśli skargę kierując się pouczeniem organu zawartym w zaskarżonym postanowieniu, które to pouczenie było nieprawidłowe. Jednakże błędne pouczenie organu nie zmienia obowiązujących przepisów, a więc nie przesądza o możliwości złożenia skargi na postanowienie, które, zgodnie z obowiązującymi regulacjami, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jednocześnie należy wskazać, że omawiane postanowienie może być przez stronę kwestionowane w ramach zaskarżenia rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu głównym, w tym przypadku decyzji w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., skargę odrzucił.