I SA/Ke 286/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Pińczowie na uchwałę Rady Gminy w Bejscach z dnia 21 czerwca 2022 r. nr XXXV/236/2022 w sprawie ustalenia stawek opłaty za pojemniki i worki o określonej pojemności, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz określenia stawki opłaty podwyższonej stwierdza nieważność § 7 zaskarżonej uchwały.

W dniu 21 czerwca 2022 r. Rada Gminy w Bejscach podjęła [...] w sprawie ustalenia stawek opłaty za pojemniki i worki o określonej pojemności, przeznaczone do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz określenia stawki opłaty podwyższonej. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 559 ze zm.), dalej: "u.s.g.", oraz art. 6k ust. 1 pkt 2, ust 2a pkt 5, ust 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.), dalej: "u.c.p.g". Zgodnie z treścią § 7 – uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. i ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2022 r. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. 24 czerwca 2022 r. P. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której zaskarżył powyższą uchwałę w części dotyczącej § 7. Podniósł zarzut istotnego naruszenia przepisów prawa, tj. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1461, dalej "u.o.a.n.") i art. 2 Konstytucji RP - poprzez rozbieżność w treści § 7 uchwały, wskazującego datę jej wejścia w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, które miało miejsce w dniu 24 czerwca 2022 r., a jednocześnie wskazującego konkretną datę dzienną, określającą początek obowiązywania tej uchwały, tj. od dnia 1 lipca 2022 roku. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej jej § 7. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że powyższy paragraf zawiera nie tylko wewnętrzną sprzeczność powodującą niemożliwość ustalenia daty wejścia w życie uchwały, ale także narusza art. 4 ust. 1 u.o.a.n. i art. 2 Konstytucji. Nadto skarżący zwrócił uwagę na sprzeczność uchwały w zaskarżonej części z § 45 i § 143 Załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 283), który to akt wprowadza zamknięty katalog zapisów regulujących sposób wejścia w życie aktu prawnego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej odrzucenie, a alternatywnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wywiódł, że Rada Gminy nie ma zdolności procesowej, a także sądowej w sprawie. Przywołując uchwałę NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 3/12 podał, że w sprawach skarg na uchwałę Rady Gminy zdolność sądową ma Gmina, natomiast reprezentowana jest ona w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez organ wykonawczy (wójta). Tym samym braki te skutkują zaistnieniem okoliczności z art. 31 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. i powinny skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Wniosek o oddalenie skargi natomiast uzasadnił podnosząc, że w uzasadnionych przypadkach akty normatywne mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż 14 dni od ich ogłoszenia. Skarżona w części uchwała została opublikowana w dzienniku urzędowym z dnia 24 czerwca 2022 r., a zatem na tydzień przed dniem ustalonym jako dzień obowiązywania uchwały. Zatem uchwała nie miała mocy wstecznej i tym samym nie naruszała art. 4 ust 1 i 2 u.o.a.n. Zdaniem organu zarzucona niejednoznaczność uchwały (co do daty wejścia jej w życie) stanowić może jedynie problem interpretacyjny, który winien być rozwiązany przez wykładnię przepisów, skutkującą stwierdzeniem, że celem organu było wprowadzenie obowiązywania przepisów od 1 lipca 2022 r. W tym względzie przywołał art. 5 ust 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. zmieniającą u.c.p.g., zgodnie z którym poprzednie uchwały rady gminy zachowują moc nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga P. P. jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie (art. 53 § 2a p.p.s.a.). Zaskarżona przez Prokuratora w części, tj. co do § 7, uchwała Rady Gminy w Bejscach z dnia 21 czerwca 2022 r. NR [...] została podjęta na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 6k ust. 1 pkt 2, ust 2a pkt 5, ust 3 u.c.p.g. W art. 6k ust. 1 u.c.p.g. ustawodawca zobowiązał radę gminy aby w drodze uchwały dokonała wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust 1 i 2 oraz ustaliła stawkę takiej opłaty. Zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania. Mając na uwadze, że zaskarżona uchwała – bez wątpienia mająca charakter generalno-abstrakcyjny – jest aktem prawa miejscowego, treść art. 94 ust. 1 u.s.g. nie sprzeciwia się stwierdzeniu nieważności tej uchwały w całości lub części przez sąd administracyjny w razie stwierdzenia, że jest sprzeczna z prawem – niezależnie od czasu, jaki upłynął od daty jej uchwalenia. W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, że zdaniem sądu nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o odrzucenie skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. wskazanym przez Wójta jako podstawa wniosku o odrzucenie skargi, sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Na tle kontrolowanej sprawy nie zaistniały objęte powyższym przepisem okoliczności. W realiach sprawy podmiotem władzy publicznej jest gmina, mająca osobowość prawną. Ma zatem zdolność sądową, dokonuje czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby upoważnione do dokonywania czynności w jej imieniu. W strukturze gminy organami są rada jako organ stanowiący i wójt jako organ wykonawczy. Zadania oraz kompetencje tych organów są ustawowo określone i rozdzielone i nie powinny być, bez szczególnego uzasadnienia, przenoszone między nimi. Z ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organem który reprezentuje gminę na zewnątrz, w sferze publiczno i cywilnoprawnej, jest wójt, a jego kompetencje w tym zakresie nie są zawężone ani ograniczone. Przywołana przez Wójta w odpowiedzi na skargę uchwała NSA z dnia 13 listopada 2012 r. była wynikiem długotrwałych rozbieżności w orzecznictwie i doktrynie w kwestii tego, czy w sprawie ze skargi na uchwałę rady gminy czynności w postępowaniu sądowym powinna podejmować rada gminy (jej przewodniczący), czy wójt gminy (burmistrz, prezydent miasta). Zgodnie z tezą podjętej uchwały, w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy, zdolność procesową (art. 26 § 1 w związku z art. 28 § 1 i art. 32 p.p.s.a.) ma wójt (burmistrz, prezydent miasta), chyba że w sprawie zachodzą okoliczności szczególne, których nieuwzględnienie mogłoby prowadzić do pozbawienia rady gminy prawa do ochrony sądowej. W kontrolowanej sprawie – ze skargi Prokuratora na uchwałę Rady Gminy w Bejscach – odpowiedź na skargę prawidłowo sporządził i skierował do sądu Wójt, postępując w ten sposób zgodnie ze stanowiskiem zawartym w uchwale NSA. Mając na względzie powyższe, w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające odrzucenie skargi. Spór merytoryczny pomiędzy stronami sprowadzał się natomiast do kwestii oceny prawidłowości § 7 zaskarżonej uchwały, czyli jej przepisu końcowego, stanowiącego o wejściu w życie uchwały. Na wstępie rozważań godzi się zauważyć, że w myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały. Zdaniem sądu zasadny jest zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, poprzez zawarcie w § 7 uchwały sformułowania, że wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. i ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2022 r. W ocenie sądu zawarte w tym paragrafie sformułowanie, w połączeniu z faktem, że zaskarżona uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. z 24 czerwca 2022 r. oznacza, że można mieć wątpliwości, co do daty wejścia w życie tego aktu, tj. czy akt prawa miejscowego, jakim jest zaskarżona uchwała, wszedł w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia, czy też 1 lipca 2022 r. Należy wskazać, że zdaniem sądu, początek stosowania (obowiązywania) uchwały jest możliwy od dnia jej wejścia w życie. Regulacja, która wprowadza dwie różne daty dotyczące wejścia w życie uchwały oraz początku jej stosowania nie jest więc do pogodzenia z zasadami demokratycznego państwa prawa, gdy chodzi o przepisy prawa miejscowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, akty te zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Nie ulega wątpliwości, że § 7 zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z powyższym przepisem. W myśl art. 88 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych. Data ogłoszenia przepisu prawnego, w tym m.in. uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, jest datą początkową, od której może on wejść w życie. Powtórzeniem zapisu konstytucyjnego jest art. 42 u.s.g., zgodnie z którym zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych. Data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może przy tym budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zdaniem sądu, treść § 7 zaskarżonej uchwały jest wewnętrznie sprzeczna oraz narusza istotnie art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych. Z paragrafu tego nie wynika bowiem jednoznacznie kiedy uchwała wejdzie w życie. Wskazuje on jednocześnie dwie odmienne daty wejścia w życie uchwały – czyli 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym oraz datę 1 lipca 2022 r. Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku aktów prawa miejscowego techniczne sposoby formułowania przepisów o wejściu ich w życie zawiera § 45 w związku z § 143 Załącznika "Zasady techniki prawodawczej" do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 283), wskazując na, możliwe do zastosowania, brzmienia takich przepisów. Wyliczenie to ma charakter wyczerpujący, a przepisowi o wejściu w życie aktu prawnego można nadać tylko takie brzmienie, które odpowiada jednemu z wymienionych. Akt prawny nie może wejść w życie bez uzyskania mocy obowiązującej i odwrotnie. Potwierdza to również wynik wykładni językowej, bo "obowiązujący" to inaczej "mający moc prawną; ważny, aktualny, będący czyimś obowiązkiem; będący w danym okresie normą (vide: https://sjp.pl oraz https://sjp.pwn.pl/). Wśród wyrazów bliskoznacznych dla zwrotu "wchodzić w życie" znajduje się natomiast słowo "obowiązywać" (vide: https://synonim.net/). Normodawca powinien więc ujednolicić stosowane słownictwo według jego powszechnego, dominującego rozumienia w języku polskim tak, aby zgodnie z § 10 Zasad techniki prawodawczej do oznaczenia jednakowych pojęć używać jednakowych określeń, respektując tym samym wyrażoną w § 6 tego aktu zasadę komunikatywności tekstu prawnego oraz ujętą § 8 tych zasad dyrektywę, że należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. Przywołania w tym miejscu wymaga również stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z 7 stycznia 2004 r., K 14/03), zgodnie z którym "naruszeniem Konstytucji jest stanowienie przepisów niejasnych, wieloznacznych, które nie pozwalają obywatelowi na przewidzenie konsekwencji prawnych jego zachowań". Zdaniem sądu, organ powinien posługiwać się w przepisach końcowych jedynie wyrażeniem "wchodzi w życie", bowiem dodanie do tego sformułowania "ma zastosowanie od...", wyznaczając przy tym dwie różne daty, powoduje, że przepis ten staje się wewnętrznie sprzeczny i niezrozumiały dla przeciętnego odbiorcy. Adresat, który odczytuje taką normę, nie wie, czy przepisy będą go obowiązywać i będą mogły być wobec niego stosowane od daty wejścia w życie, czy od daty nabrania mocy obowiązującej przez akt. Nie pozostaje to też bez wpływu na realizację zasady powszechnej znajomości prawa. Zatem – wbrew treści odpowiedzi na skargę – niejednoznaczność uchwały w kwestii daty jej wejścia w życie nie może być traktowana jako "problem interpretacyjny". Biorąc powyższe pod uwagę sąd podziela argumentację skargi, że treść § 7 kwestionowanej uchwały zawiera wewnętrzną sprzeczność i narusza art. 4 ust. 1 u.o.a.n. Data wejścia w życia aktu prawa miejscowego nie może budzić wątpliwości, czy też wprowadzać w błąd, godząc jednocześnie w wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Już samo zaistnienie powyższego uchybienia sprawia, że zasadnym było stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały. Z uwagi jednak na argumentację odpowiedzi na skargę należy dodatkowo podnieść, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust 2 u.o.a.n. w uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym. Nakaz zachowania odpowiedniej vacatio legis, zgodnie z ustalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego stanowi jedną z norm składających się na treść zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynika wprost z zasady zaufania do państwa (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP). Nowe regulacje prawne powinny być wprowadzane w życie z zachowaniem odpowiedniej vacatio legis. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że adresat normy musi mieć zapewniony czas na przystosowanie się do zmienionych regulacji i na bezpieczne podjęcie odpowiednich decyzji co do dalszego postępowania (por. orzeczenia TK z dnia: 15 grudnia 1997 r., sygn. K. 13/97, OTK ZU nr 5/1997, poz. 69, 4 stycznia 2000r., sygn. K. 18/99, OTK ZU nr 1/2000, poz. 1). Regulacja ustawy przewiduje dwa wyjątki, kiedy można wyznaczyć krótszy niż 14 dniowy okres vacatio legis. Pierwszy, sformułowany jest w art. 4 ust. 2, drugi w art. 5 ustawy. Przewidziane w art. 4 ust. 2 ustawy odstępstwa od zasady 14-dniowego terminu vacatio legis ograniczone zostały - po pierwsze - do uzasadnionych przypadków wejścia w życie w terminie krótszym niż 14 dni, a - po wtóre - do ważnego interesu państwa wymagającego natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego oraz braku sprzeczności takiego rozwiązania z zasadami demokratycznego państwa prawnego. Posłużenie się odpowiednią vacatio legis ma znaczenie ochronne dla adresatów norm prawnych. Gwarantować ma przewidywalność działalności prawodawczej, a tym samym zapewniać bezpieczeństwo prawne jednostki, stanowiące jeden z podstawowych elementów demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Podstawową funkcją vacatio legis jest umożliwienie adresatom norm prawnych zapoznanie się z nowymi regulacjami oraz dostosowanie się do zmieniającego stanu prawnego. Pozwala to na odpowiednie rozeznanie własnej sytuacji oraz zaplanowanie działań z uwzględnieniem wszystkich związanych z tym skutków prawnych (zob. szerzej wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 grudnia 2014 r. sygn. akt P 29/13). W konsekwencji realizacji tej funkcji ochronnej oraz uwzględniając regułę interpretacyjną, że wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco, ujęte w art. 4 ust. 2 ustawy odstępstwa należy wykładać ściśle. Prawodawca (tu: rada gminy) może wprowadzić akt normatywny powszechnie obowiązujący z vacatio legis krótszym niż 14 dni tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla ochrony innych konstytucyjnie chronionych wartości oraz ma obowiązek uzasadnić takie odstępstwo w uzasadnieniu danego aktu, wykazując jakie wartości przemawiają za zastosowaniem takiego rozwiązania. W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że art. 4 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania do aktów prawa miejscowego, gdyż ze swej istoty mają one charakter lokalny i wydawane są w interesie lokalnym, tj. interesie danej jednostki samorządu terytorialnego. Ważny interes państwa nie jest więc przesłanką, która mogłaby uzasadniać ich wprowadzenie w terminie określonym w art. 4 ust. 2 ustawy (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2010 r., I OSK 1170/09). Drugi wyjątek od zasady 14-dniowego vacatio legis, przewidujący możliwość jego skrócenia, odnosi się do możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie (art. 5 u.o.a.n.) i nie ma on w sprawie zastosowania. W przypadku zaskarżonej uchwały nie zachodziła więc żadna z przesłanek pozwalających na określenie vacatio legis innego niż 14-dniowe. Mając na względzie, że zaskarżona regulacja – czyli § 7 uchwały – istotnie narusza prawo, tj. art 4 ust. 1 u.o.a.n., należało wyeliminować ją z obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały oznacza, że kwestia wejścia w życie tej uchwały będzie regulowana wprost cytowanym powyżej art. 4 ust. 1 u.o.a.n. (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2016 r., II FSK 490/14). Z tych względów sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.