I SA/Ke 129/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 21 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. i A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. postanawia: odrzucić skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...]nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z [..] r., nr [...] w sprawie umorzenia J.W. zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 156 zł. Decyzja SKO została doręczona J.W. dnia 14 lutego 2018 r. oraz A.W. w dniu 26 lutego 2018 r. W dniu 24 marca 2018 r. (data nadania) skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2017, poz. 1369 ze zm.) dalej "ustawa p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego dla J. W. zaczął biec od 14 lutego 2018 r. i upływał 16 marca 2018 r. Skarga wniesiona 24 marca 2018 r. została zatem wniesiona po terminie. Jednocześnie termin do wniesienia skargi nie został przywrócony. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, należało odrzucić skargę. Odnośnie skargi A.W. podnieść należy, że w świetle regulacji art. 50 ustawy p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Tak więc skarżący, o którym mowa w tym przepisie, musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej," rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu podmiotowi. W związku z powyższym legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego (np. w odniesieniu do postanowień), kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005 r., s. 212 i nast.). Decyzją z [...] r. [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. z [..]nr [...] w sprawie umorzenia J.W. zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 156 zł. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję SKO wniosła J. W. oraz A.W.. Stroną postępowania w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. była J. W., która wystąpiła do organu z tego rodzaju żądaniem. W tych okolicznościach uprawnieniem do wniesienia skargi dysponuje jedynie J. W., której wyłącznie dotyczy zaskarżona decyzja. A.W. nie był stroną postępowania administracyjnego i po jego stronie nie występuje interes prawny w złożeniu skargi od decyzji, która dotyczy innej osoby. Ewentualny interes faktyczny po stronie A. W. nie może go legitymować procesowo. Brak jest więc podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło A. W.. Mimo, że A. W. doręczono decyzje organów obu instancji, a w toku postępowania wnosił on pisma, nie przysługiwał mu przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Z tych przyczyn skarga A. W., jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.