I SA/Go 62/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2020 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

A sp. z o.o. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2019 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok. W skardze wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków – związanych z zagrożeniem utraty miejsc pracy niepełnosprawnych pracowników (spółka zatrudnia obecnie 90% niepełnosprawnych pracowników). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do regulacji art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Zauważyć należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest szczegółowe wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wniosek skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że Spółka nie przedłożyła dokumentów źródłowych, które obrazowałyby jej aktualną sytuację finansową. Bo choć w postępowaniu dotyczącym prawa pomocy (sygn. akt I SPP/Go 13/20) przedstawiono szereg dokumentów, to jednak do dziś dnia nie przedłożyła m.in. zeznania za 2019 r., bądź innych dokumentów obrazujących przychód za 2019 rok. Oczywiście Sąd nie kwestionuje tego – a co ustalono w ramach postępowania w zakresie prawa pomocy - że spółka nie posiada środków na rachunkach bankowych oraz że w roku 2018 poniosła stratę. Trzeba jednak pamiętać, że inne są przesłanki przyznania prawa pomocy, inne zaś zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Samo wykazanie trudnej sytuacji finansowej nie wystarcza, by przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji (vide. postanowienie NSA z 21.02.2020 r., sygn. akt I GZ 21/20). Trzeba też zauważyć, że wraz ze sprzeciwem od postanowienia referendarza sądowego z 20 marca 2020 r. (sygn. akt I SPP/Go 13/20), spółka przedłożyła postanowienie Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy z [...] marca 2020 r. (sygn. akt [...]) w przedmiocie zwolnienia od opłaty od wniosku o ogłoszenie upadłości i zaliczki na koszty postępowania zabezpieczającego. Wniosek taki oznacza, że spółka - przynajmniej na obecnym etapie - zdecydowała się na likwidację działalności. Trzeba bowiem podkreślić, że wraz z wejściem w życie ustawy prawo restrukturyzacyjne tj. z dniem 1 stycznia 2016 r., z prawa upadłościowego zniknęła formuła upadłości z możliwością zawarciu układu, i co do zasady upadłość, jeżeli jest ogłaszana – to jest to upadłość ogłaszana w trybie likwidacyjnym. I choć wprowadzono tzw. układ w upadłości (art. 266a – 266f ustawy z 28 luty 2003 r. Prawo upadłościowe), to skarżąca spółka nie wskazywała, by tego rodzaju propozycje układowe w jej sprawie zostały wniesione. W związku z powyższym, niezależnie od wyniku toczącego się postępowania w sprawie o ogłoszenie upadłości, należy przyjąć, że to nie brak udzielenia ochrony tymczasowej grozi utratą miejsc pracy przez pracowników, lecz podjęte przez władze spółki działania, wskazujące na to, że zamierza zlikwidować prowadzoną działalność. Końcowo należy podkreślić, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Co więcej, zobowiązanie podatkowe jako, że ma charakter pieniężny, z natury rzeczy skutki jego wykonania są odwracalne. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.