I SA/Go 164/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2017 r. sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 4 sierpnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. S. na Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 4 sierpnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Skarżący R.S. wystąpił o przyznanie prawa pomocy, w związku z czym został zobowiązany przez referendarza sądowego zarządzeniem z 3 lipca 2017 r. do nadesłania do tut. Sądu wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia jego wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na nie odebranie wezwania, Przewodniczący Wydziału I, zarządzeniem z 3 sierpnia 2017 r., na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: P.p.s.a.), uznał je za doręczone w dniu 24 lipca 2017r. Skarżący nie złożył wniosku na urzędowym formularzu. W związku z powyższym, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarządzeniem z 4 sierpnia 2017 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek R.S. o przyznanie prawa pomocy, przypominając, że wniosek ten składa się na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 P.p.s.a. ), a niewywiązanie się z tego obowiązku skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Dodał zarazem, że złożenie wniosku o prawo pomocy nie jest ograniczone żadnym terminem, a ewentualna prawomocność zarządzenia będzie miała jedynie charakter formalny - nierozstrzygający o samym żądaniu przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł w ustawowym terminie sprzeciw na ww. zarządzenie podnosząc, że zainicjował z 200 spraw w sądzie administracyjnym, wysyła po naście kartek, sprzeciwów i odwołań naraz. Wskazał, że powodem nie odebrania pisma na czas są liczne problemy zdrowotne. Ponowił prośbę o przyznanie prawa pomocy oraz ponowne przesłanie formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Brak wniesienia wniosku na ww. formularzu, stanowi jego brak formalny w rozumieniu art. 49 § 1 P.p.s.a., a skoro tak, to należy wezwać wnioskodawcę do jego usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem wynikającym z art. 257 P.p.s.a. tj. pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniosek o prawo pomocy nie złożył na urzędowym formularzu. W związku z czym, zarządzeniem z 3 lipca 2017 r. został wezwany do przesłania wypełnionego i podpisanego urzędowego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wystosowanego wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na nie odebranie wezwania, Przewodniczący Wydziału I, zarządzeniem z 3 sierpnia 2017 r., w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a., uznał je za doręczone w dniu 24 lipca 2017 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie nadesłał formularza. W związku z czym, referendarz sądowy zobligowany był – zgodnie ze wskazanym w zarządzeniu rygorem - pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nieodpuszczalne jest bowiem merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą (p.p.s.a.) szczególna forma jego złożenia (formularz PPF), co jasno wynika z brzmienia art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a. (post. NSA z 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 28/15). Zatem referendarz sądowy nie miał możliwości ocenić sytuacji skarżącego, również tej zdrowotnej - tak mocno akcentowanej przez stronę - pod kątem przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Sąd na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.