II FZ 487/17

Dnia 22 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. akt III SA/Gl 2023/15 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 10 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z 5 czerwca 2017 r., III SA/Gl 2023/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 10 lipca 2015 r., [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki w kwestii sprzeciwu od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia z 5 czerwca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że sprzeciw podlegał odrzuceniu jako spóźniony. Skoro skarżący 19 kwietnia 2017 r. otrzymał odpis zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, to sprzeciw od tego orzeczenia mógł wnieść najpóźniej w środę 26 kwietnia 2017 r. Z tego względu sprzeciw wniesiony 27 kwietnia 2017 r. odrzucono z uwagi na wniesienie po terminie. 2. W dniu 10 lipca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Stosownie do treści § 2 art. 259 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z 24 marca 2017 r. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego złożony 27 kwietnia 2017 r. został złożony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego na jego wniesienie, który upłynął w środę 26 kwietnia 2017 r. Skarżący zasadnie podnosi, że 7- dniowy termin do złożenia sprzeciwu powinien być liczony od dnia następnego od 19 kwietnia 2017 r., lecz błędnie wywodzi, że ww. termin upłynął 27 kwietnia 2017 r., gdyż 7-dniowy termin do złożenia sprzeciwu upłynął de facto 26 kwietnia 2017 r. Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji