I SA/Go 111/21

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J.Ś. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E E.M.N. spółka jawna na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a : przyznać radcy prawnemu J.Ś. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Go 111/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę E E.M.N. spółka jawna na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącej Spółce w dniu 19 maja 2022 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SPP/Go 30/22 referendarz sądowy zwolnił stronę skarżącą od wpisu od skargi kasacyjnej oraz opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem (pkt 1), ustanowił dla niej radcę prawnego (pkt 2), zaś w pozostałym zakresie - wniosek oddalił (pkt 3). Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła dla Spółki pełnomocnika w osobie radcy prawnego J.Ś.. W dniu 17 listopada 2022 r. wyznaczony pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od wyroku z 10 marca 2022 r. Następnie pismem z [...] stycznia 2023 r. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając jednocześnie, że opłata ta nie została zapłacona w całości lub w części. Wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2023 r. sygn. akt III FSK 1538/22 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym, oddalił ww. skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023r. poz. 1634 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. 2019r. poz. 68 ze zm. - powoływane dalej również jako "rozporządzenie z 3 października 2016 r." W § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że opłatę tą ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Opłaty w sprawach przed sądami administracyjnymi zostały określone w rozdziale 4 w § 21 rozporządzenia z 3 października 2016 r. Jednakże ustalając radcy prawnemu wysokość wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną stronie z urzędu należy mieć na uwadze, że wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2023r. sygn. akt SK 53/22 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019r. poz. 68 ze zm.) w zakresie, w jakim przewiduje wysokość opłaty stanowiącej koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa udzielonej przez radcę prawnego z urzędu w wysokości niższej niż stawka minimalna opłat za czynności radców prawnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265 ze zm.), wydanym na podstawie art. 225 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2022r. poz. 1166), dotyczącym stawek minimalnych w sprawach prowadzonych z wyboru, jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu Trybunał wskazał, że skutkiem niniejszego wyroku jest utrata mocy obowiązującej normy poddanej kontroli. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 3 października 2016 r. opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 240 zł. W drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł (§ 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z 3 października 2016r.). Za takie same czynności w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265 ze zm. - powoływanego dalej jako "rozporządzenie z 22 października 2015 r." stawki te są wyższe. I tak, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) tego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 480 zł, zaś w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł (§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia z 22 października 2015 r.). Wskazane różnice, zważywszy na treść ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, powodują, że w niniejszej sprawie wysokość wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną stronie z urzędu obejmującą sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało ustalić na podstawie stawek za te czynności określonych w rozporządzeniu z 22 października 2015 r. Mając zatem na uwadze treść ww. przepisów, przedmiot niniejszej sprawy oraz fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym a ustanowiony z urzędu pełnomocnik reprezentował stronę skarżącą jedynie w postępowaniu drugiej instancji, pełnomocnikowi strony skarżącej należało przyznać wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 75% stawki określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 22 października 2015 r. tj. w kwocie 360 zł. Ponadto, tak obliczoną kwotę wynagrodzenia, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 3 października 2016 r., należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Z uwagi na powyższe oraz na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.