I SA/Gl 762/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] ([...]) w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia umorzyć postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.

Przedmiotem skargi F. G., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, była decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy wraz z odsetkami. Decyzja ta, na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 października 2016 r., została uchylona. W dniu wydania ww. wyroku, skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych (pkt 4.1. druku PPF). Po rozpoznaniu wniosku zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Przyszło w tym miejscu podkreślić, iż skarga w niniejszej sprawie, złożona została na decyzję z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zgodnie zaś z treścią art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przedmiotem skargi jest działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Należało zatem stwierdzić, że takim zwolnieniem z mocy samej ustawy objęty jest w tej sprawie F. G.. Oznacza to – mając na uwadze treść art. 241 P.p.s.a. – że skarżący zwolniony jest od obowiązku ponoszenia zarówno opłat sądowych, w tym wpisów sądowych, jak i ponoszenia wydatków. Z tych względów wniosek skarżącego jest bezprzedmiotowy, a postępowanie nim wszczęte stało się zbędne, co uzasadnia jego umorzenie. Co więcej, rozstrzyganie w jakimkolwiek zakresie prawa pomocy, wydaje się w tym przypadku bezprzedmiotowe, wszak decyzja objęta skargą do Sądu została uchylona. O wniosku skarżącego orzeczono zatem na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.