I SA/Gl 1486/15

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] ([...]) w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a ustanowić skarżącemu adwokata.

Skarżący, który jest zwolniony od kosztów sądowych z mocy ustawy, wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Podkreślił, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym i utrzymuje się z emerytury w kwocie 1847,81 zł. Zwrócił zarazem uwagę na swoje problemy zdrowotne oraz wysokie dla niego koszty utrzymania mieszkania. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał dokumenty, które potwierdzają te oświadczenia, w szczególności kopie: potwierdzeń wypłaty emerytury, rocznych obliczeń podatku przez organ rentowy, faktur dokumentujących zakup leków oraz dokumentów, z których wynika, że zalega on z opłatami za mieszkanie (według pisma z dnia 19 września 2016 r. zaległości te na dzień 31 sierpnia 2016 r. wynosiły 5396,93 zł). Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Musi ona zatem tę okoliczność udowodnić za pomocą stosownej dokumentacji źródłowej. W przypadku skarżącego powyższa przesłanka została spełniona. Jest on bowiem osobą samotną, utrzymującą się z emerytury, która nie wystarcza ma na pokrycie wszystkich wydatków zaliczających się do utrzymania koniecznego, czego dowodzą zaległości w opłatach za mieszkanie. Nie można również tracić z pola widzenia jego stanu zdrowia oraz związanych z nim kosztów, stanowiących znaczną część tych wydatków. W takim stanie rzeczy nie można wymagać od skarżącego, by ze środków pozostających do jego dyspozycji wygospodarował kwotę potrzebną na opłacenie pełnomocnika mogącego reprezentować go w postępowaniu, w szczególności wnieść skargę kasacyjną w jego imieniu. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.