I SA/Gl 643/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lipca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia 2013 r. do września 2015 r. w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Skarżąca B.K. w dniu 25 maja 2018 r. wniosła skargę do tut. Sądu. W skardze zawarła wniosek o zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych. Pismem z dnia 18 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF) – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie doręczona została skarżącej w dniu 27 kwietnia 2018 r. Zarządzeniem z dnia 19 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na druku PPF w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 4 lipca 2018 r. Od powyższego zarządzenia skarżąca złożyła sprzeciw. Argumentowała, że nie odebrała wezwania w dniu 27 czerwca 2018 r. Podkreśliła, że zawsze odbiera pocztę osobiście bądź przez małżonka. Podała, że była w placówce pocztowej celem wyjaśnienia tejże kwestii, jednakże nie potrafiła podać numeru przesyłki, bowiem go nie znała. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd wypowiada się zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu. Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Zgodnie zaś z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je starszy referendarz sądowy słusznie wskazał, że termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie z dniem 4 lipca 2018 r. podczas gdy strona nie dokonała dotychczas tejże czynności. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania. Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.