I SA/Gl 60/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Pyszny, Sędziowie Sędzia WSA Anna Rotter, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 21 listopada 2025 r. nr 2401-IEE.7192.541.2025.6.MT UNP: 2401-25-291270 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

1. D. W. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji) z 21 listopada 2025 r. nr 2401-IEE.7192.541.2025.6.MT w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2. Stan sprawy. 2.1. Dyrektor Oddziału ZUS w Z. (dalej: organ egzekucyjny) prowadzi wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z 6 września 2010 r. obejmujących zaległości składkowe za okres 10/2000 r. do 05/2002 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniami z 6 września 2010 r. organ ten dokonał zajęcia wierzytelności skarżącej na rachunku bankowym w Banku P S.A., gdzie bank w odpowiedzi poinformował, że nie prowadzi na rzecz skarżącej rachunku. Zarówno ww. zawiadomienia jak i tytuły wykonawcze zostały przez skarżącą odebrane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 16 września 2010 r. Następnie zawiadomieniami z 6 grudnia 2011 r. odebranymi za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 12 grudnia 2011 r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności skarżącej na rachunku bankowym w I S.A. W odpowiedzi bank poinformował o braku środków pieniężnych oraz o zbiegu egzekucji administracyjnej. Kolejnym zawiadomieniem z 28 maja 2025 r. organ pierwszej instancji dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącej. Zawiadomienie odebrane zostało za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 4 czerwca 2025 r. Pismem z 9 czerwca 2025 r. skarżąca złożyła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne w związku z ww. zawiadomieniem z 28 maja 2025 r. W uzasadnieniu wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na nieistnienie egzekwowanego zobowiązania w związku z przedawnieniem należności składkowych. Organ egzekucyjny postanowieniem z 11 lipca 2025 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonego zarzutu z uwagi na uchybienie terminu do jego wniesienia. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła 21 lipca 2025 r. zażalenie do organu drugiej instancji. Postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r. organ drugiej instancji uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji w celu ustalenia zakresu żądania dotyczącego wniosku skarżącej o umorzenie egzekucji w piśmie z 9 czerwca 2025 r., gdyż dopiero te ustalenia mogły pozwolić na właściwe rozpoznanie przedmiotowej sprawy. Pismem z 2 września 2025 r. w odpowiedzi na wezwanie z 27 sierpnia 2025 r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował wniosek z 9 czerwca 2025 r. i wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz złożył zarzut w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem z 11 września 2025 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. 2.2. W zażaleniu na ww. postanowienie, skarżąca wskazała, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych błędnie ustalił, że w dniu 16 września 2010 r. doręczono skarżącej tytuły wykonawcze. Dalej podała, że organ egzekucyjny podjął zaledwie trzy czynności egzekucyjne, zajęcie rachunków w P S.A., I S.A. oraz zajęcie świadczenia w ZUS z tym, że ostatnie zajęcie nastąpiło po przedawnieniu wierzytelności. Podniosła skarżąca, że podpisy na zwrotnych potwierdzeniach odbioru nie są jej, a w aktach sprawy brak jest dowodów na doręczenie jej tytułów wykonawczych w 2010 r., jak również brak dowodów na doręczenie jakiejkolwiek korespondencji po roku 2006, aż do korespondencji związanej z niniejszą sprawą, a więc dopiero w roku 2025 r. Według skarżącej prowadzone postępowanie było de facto pozorowane, a nie prowadzone. Wykonane w tej sprawie bezskuteczne zajęcia kont sprzed kilkunastu lat i zaniechanie umorzenia egzekucji mimo bezskuteczności nie może być uzasadnieniem stanowiska, że nie doszło do przedawnienia. 2.3. Mocą zaskarżonego w nn. sprawie postanowienia, organ drugiej instancji utrzymał w mocy ww. postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w miejscu przeznaczonym na podpis odbiorcy nie widnieje czytelny podpis, a jedynie parafka z inicjałami, jednakże pracownik operatora pocztowego zaznaczył, że przesyłkę odebrała skarżąca osobiście, wpisując jednocześnie obok czytelnie jej imię i nazwisko. Podobnie było z odbiorem przesyłki zawierającej zawiadomienia z 6 września 2010 r., odebranej 16 września 2010 r. oraz przesyłki zawierającej zawiadomienia z 6 grudnia 2011 r., odebranej przez skarżącą za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 12 grudnia 2011 r., gdzie również nie widnieje czytelny podpis skarżącej, a jedynie parafki z inicjałami z zaznaczeniem przez doręczającego, że skarżąca odebrała przesyłkę osobiście i wpisanym jednocześnie czytelnie jej imieniem i nazwiskiem. Dokument potwierdzenia odbioru jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi umieszczonymi na tym dokumencie. Taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości. Zaprzeczając temu domniemaniu skarżąca nie wykazuje, że ma na tę okoliczność stosowne dowody, a jedynie oferuje gotowość do złożenia wyjaśnień, a nawet badania pisma. Organy egzekucyjne nie posiadają kompetencji w zakresie podważania prawdziwości podpisu na potwierdzeniu odbioru, jak też prawidłowości wypełnienia dokumentu przez pracownika operatora pocztowego. Zatem dopóki kompetentne organy nie stwierdzą, że nie jest to podpis skarżącej, organ egzekucyjny nie może uwzględniać takich zarzutów. Przechodząc do sedna sprawy organ zaznaczył, że zgodnie z ww. art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 268 z późn. zm. - u.p.e.a.) w brzmieniu sprzed nowelizacji, znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, postępowanie egzekucyjne umarza się m.in. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Jedną z przyczyn, skutkującą koniecznością umorzenia postępowania przez organ egzekucyjny, jest podnoszony upływ terminu przedawnienia egzekwowanej należności. Przyczyną wygaśnięcia obowiązku jest w takiej sytuacji przedawnienie. Przedawnienie składek regulowane jest w art. 24 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 199 z późn. zm. - u.s.u.s.), który podlegał licznym nowelizacjom. Zgodnie z art. 24 ust. 4 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. należności z tytułu składek ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat. Mocą ustawy z 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2002 nr 241 poz.2074) - obowiązującej od 1 stycznia 2003 r. - termin przedawnienia tych należności uległ wydłużeniu do lat 10. Z dniem 1 stycznia 2012 r., na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy z 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. z 2011 nr 232 poz. 1378) - zmieniającego treść art. 24 ust. 4 u.s.u.s., skrócony został okres przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne z 10 do 5 lat. Jeżeli bieg terminu przedawnienia należności rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r. to w konsekwencji zastosowanie ma art. 27 powyższej ustawy regulujący zasady stosowania przepisów w okresie przejściowym. Zgodnie z jego ust. 1, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Wedle zatem zasady wynikającej z tego przepisu do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (wedle starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednakże bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia art. 27 ust. 2 ustawy o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia 5-letniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub 10- letniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej, ale tylko wówczas jeśli nie nastąpiły zdarzenia uzasadniające zawieszenie bądź przerwanie terminu przedawnienia. Według art. 24 ust 5b u.s.u.s. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2004 r. do 31 grudnia 2021 r., zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Wynika z tego, że przepis ten w sposób jasny określa moment początku i końca zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Przerwa w biegu terminu przedawnienia wyznaczana jest od dnia do dnia - daty te zaś wyznaczają konkretne zdarzenia: podjęcie pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności i dzień zakończenia postępowania egzekucyjnego. Z ww. art. 24 ust. 5b us.u.s. zatem wynika, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z chwilą wystąpienia przesłanki powodującej zawieszenie, termin dalej nie biegnie, a zaczyna biec w dalszym ciągu dopiero po ustaniu przyczyny zawieszenia, wskazanej w danym przepisie. Najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje, że czynnością zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek prowadzącą do zawieszenia biegu przedawnienia jest doręczenie upomnienia. W nn. sprawie, pierwszą czynnością poprzedzającą doręczenie tytułów wykonawczych z 6 września 2010 r. zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o których dłużnik został zawiadomiony, było właśnie doręczenie upomnień obejmujących należności składkowe. Doręczenie upomnień miało miejsce 6 lipca 2010 r., zatem z tym dniem doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, a jak z powyższego wynika zawieszenie biegu terminu przedawnienia nie może zakończyć się inaczej, niż na skutek zakończenia postępowania egzekucyjnego. W świetle powyższego, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, nie nastąpiło przedawnienie należności składkowych objętych wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi, gdyż z dniem 6 lipca 2010 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, które to zawieszenie trwa nadal z uwagi na fakt, że prowadzone postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone. 3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu naruszenie przepisów u,p,e.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy egzekwowane jest od skarżącej zobowiązanie nieistniejące, a to wygasłe wskutek przedawnienia wiele lat temu. Skoro zobowiązanie nie istnieje, to egzekucja podlega umorzeniu. Nadto zarzucono naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez odebranie od skarżącej wyjaśnień na okoliczność sfałszowania jej podpisu na tzw. zwrotce, mającej potwierdzać odebranie upomnienia i tytułów wykonawczych w roku 2010, oraz dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania pisma. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że wątek upomnienia pojawił się dopiero na obecnym etapie sprawy. Wcześniej organy obu instancji powoływały się wyłącznie na przerwanie przedawnienia wskutek rzekomego doręczenia skarżącej tytułów wykonawczych. Powyższe nie jest możliwe z uwagi na przebywanie w tamtym czasie przez skarżącą za granicą. Skarżąca podnosiła, że nie otrzymała od ZUS żadnej korespondencji po roku 2006, aż do korespondencji z roku 2025. A więc nie tylko tytułów wykonawczych, ale i upomnienia, czy zajęć. Wobec jednak powoływania się przez organy na doręczenie tytułów wykonawczych, pełnomocnik skarżącej zapoznał się z aktami sprawy. W trakcie zapoznawania pracownik organu zwrócił mu uwagę na widniejący na tzw. "zwrotce" podpis skarżącej (czytelne imię i nazwisko). Zapoznawszy się ze zdjęciem owego podpisu skarżąca zaprzeczyła jednak, by to ona naniosła ten podpis. Teraz, w zaskarżonym postanowieniu organ twierdzi, że od skarżącej pochodzi parafa, zaś jej imię i nazwisko miałoby być wpisane przez pracownika poczty. Trzeba jednak wskazać, że pracownik poczty nie ma uprawnień do legitymowania osoby odbierającej przesyłkę, w każdym razie brak w tej sprawie dowodów, że do wylegitymowania doszło. Skarżąca kwestionuje odebranie jakiejkolwiek korespondencji z ZUS po roku 2006. Także zatem i parafa nie pochodzi od niej. Domniemaniu prawdziwości podlega dokument urzędowy, ale w tym przypadku z takowym nie mamy do czynienia, skoro to nie skarżąca ów dokument podpisała. Skarżąca nie ma innych możliwości dowodowych. Skoro kwestionuje autentyczność jej podpisu na tzw. "zwrotce", to organ winien wnioski skarżącej uwzględnić i kwestię podpisu zbadać, by stwierdzić że w ogóle ma do czynienia z autentycznym dokumentem urzędowym. Skarżąca w istocie zarzuca, że doszło sfałszowania jej podpisu (parafki) na potwierdzeniu odbioru korespondencji. Przestępstwo takie przedawnia się po 10 latach. Ewentualne złożenie przez skarżącą zawiadomienia o przestępstwie w celu potwierdzenia sfałszowania dowodami przeprowadzonymi w postępowaniu karnym, jest zatem bezcelowe. Organy ścigania się wszczynają postępowań o czyny, co do którym wiadomo, że są już przedawnione. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 4. Skarga nie jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii przedawnienia należności z tytułu niezapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres 10/2000 -5/2002. Zdaniem skarżącej doszło do ich przedawnienia, zaś w ocenie organu termin przedawnienia nie upłynął. W sporze tym rację należy przyznać organowi. 5. Zgodnie z art. 24 ust. 2 u.s.u.s., składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata, zwane dalej "należnościami z tytułu składek", nieopłacone w terminie podlegają potrąceniu ze świadczeń z ubezpieczeń społecznych wypłacanych przez Zakład lub ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub egzekucji sądowej. Przechodząc na grunt przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne w sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 – dalej jako ustawa nowelizująca). Zgodnie zatem z art. 13 ustawy nowelizującej, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie u.p.e.a. i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepisy dotychczasowe. W konsekwencji, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 30 lipca 2020 r., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego odnosi się także do przedawnienia zobowiązania podatkowego, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2018 r., sygn. akt II FSK 141/18). Odnosząc się do długości okresu przedawnienia, Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2020 r., sygn. akt I GSK 1409/20, zgodnie z którym dziesięcioletni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 u.s.u.s. w brzmieniu nadanym ustawą z 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074), znajduje zastosowanie do należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r., jeżeli do tej daty nie uległy przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. W niniejszej sprawie zatem do zobowiązań skarżącej znajduje zastosowanie dziesięcioletni termin przedawnienia liczony od dnia, w którym stały się wymagalne. Rację ma organ twierdząc, że zgodnie z art. 24 ust. 5b u.s.u.s., bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Tutejszy Sąd podziela jednak stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z 9 lutego 2022 r., sygn. akt I GSK 1210/21. NSA rozważał, czy upomnienie, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., stanowi czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek w rozumieniu art. 24 ust. 5b u.s.u.s. NSA zajął w tamtej sprawie stanowisko negatywne stwierdzając, że upomnienie jest czynnością jedynie zmierzającą do wykonania obowiązku, a nie jego wyegzekwowania. Zdaniem NSA, przez pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności z tytułu składek, należy rozumieć czynność zmierzającą bezpośrednio do wyegzekwowania zobowiązania, realizowaną w toku egzekucji, a zatem może to być wystawienie tytułu wykonawczego, dokonanie zajęcia, np. rachunku bankowego, czyli dokonanie stricte czynności egzekucyjnych (tak również Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 15 października 2021 r., sygn. akt III AUa 677/18). W niniejszej sprawie, dotyczącej należności z tytułu składek za okres od października 2000 r. do maja 2002 r., organ wystawił tytuł wykonawczy 6 września 2010 r., doręczył go skarżącej 16 września 2010 r. wraz z zajęciem wierzytelności na rachunku bankowym. Zatem ta czynności zmierzała do wyegzekwowania obowiązku i zawiesiła bieg terminu przedawnienia. 6. Odnosząc się z kolei do kwestii zarzutu skarżącej dotyczącej sfałszowania jej podpisu na zwrotnym potwierdzeniu obioru tytułu wykonawczego wraz z zajęciem, wskazać należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, zwrotne potwierdzenie odbioru, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten prawidłowo uzupełniony korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło samo twierdzenie strony. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2025 r., sygn. akt I OZ 283/25 oraz w wyroku NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2283/16, iż sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz organ w postępowaniu administracyjnym nie mają kompetencji, aby wyjaśniać okoliczności związane z możliwym sfałszowaniem podpisu na zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Stwierdzenie popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy, fałszerstwa dokumentów, należy to do kompetencji organów ścigania oraz sądów powszechnych. W nn. sprawie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. dokumentów, w miejscu przeznaczonym na podpis odbiorcy nie widnieje czytelny podpis, a jedynie parafka z inicjałami, jednakże pracownik operatora pocztowego zaznaczył, że przesyłkę odebrała skarżąca osobiście wpisując jednocześnie obok czytelnie jej imię i nazwisko. Zatem zasadnie organ uznał, iż doszło do skutecznego doręczenia ww. tytułu wykonawczego wraz z zajęciem wierzytelności na rachunku bankowym. 7. Z tych wszystkich powodów, zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) została oddalona.