I SA/Gl 513/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a skargę odrzucić

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy C., działającego jako wierzyciel, z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania wniesionych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. Na powyższe postanowienie z dnia [...] A S.A. w K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., stanowił, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, które obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten został jednak zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658) z mocą obowiązującą począwszy od dnia 15 sierpnia 2015 r. (art. 2 ustawy zmieniającej). W konsekwencji, zgodnie z jego aktualnym brzmieniem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z powyższego wynika zatem, że w momencie wydania postanowienia przez organ I instancji (tj. w dniu [...].), jak i zaskarżonego postanowienia nie służyła na nie skarga do sądu administracyjnego. Wniesiona przez skarżącego skarga jest bowiem w świetle przytoczonej powyżej regulacji prawnej niedopuszczalna. Reasumując, skarga w rozpatrywanej sprawie, wniesiona na postanowienie wierzyciela, którego przedmiotem jest stanowisko w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, jest niedopuszczalna, gdyż od dnia 15 sierpnia 2015 r. ustawa procesowa regulująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na tego rodzaju postanowienie. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym wskazanym w skardze, tj. "Czy art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w zakresie w jakim wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 w zw. z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) jest zgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że uprawnienie do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego jest uprawnieniem własnym sądu, co wynika z treści art. 193 konstytucji i jako takie nie następuje w wyniku zgłoszonego przez stronę wniosku. Po drugie wskazane przez skarżącego pytanie prawne pozostaje bez związku ze sprawą. Z treści postanowienia organu I instancji wynika bowiem, że wierzyciel uznał zgłoszone przez skarżącą zarzuty za nieuzasadnione, nie zaś za niedopuszczalne. Niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów wynika z treści art. 34 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i dotyczy jedynie określonych w tym przepisie sytuacji i nie może być utożsamiana ze stanowiskiem wierzyciela uznającego zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.