I SA/Gl 30/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. i B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. p o s t a n a w i a sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia z dnia 8 lutego 2017 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 30/17 w ten sposób, że w wierszu dziesiątym od góry po słowie "na" zamiast: "postanowienie" wpisać: "decyzję". WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oznaczonej w sentencji postanowienia. Na skutek omyłki w sentencji ww. postanowienia błędnie wskazano, że skarżący złożyli skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.., zwanej dalej "ppsa") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 ppsa, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż na skutek omyłki, w sentencji postanowienia błędnie wskazano postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. zamiast decyzji. Sentencję postanowienia należy więc sprostować, tym bardziej że w świetle akt sądowych sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, że skarga została złożona na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...]. W związku z tym na podstawie przywołanego art. 156 § 1 ppsa orzeczono jak w sentencji. 2