I SA/Gl 219/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu oraz odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wpisu danych do Rejestru Należności Publicznoprawnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

A. S. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2019 r. wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez własnoręczne podpisanie skargi w siedzibie Sądu albo nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi. Wskazano przy tym skarżącej, iż skarga nie została opatrzona własnoręcznym podpisem lecz zawiera podpis mechanicznie odtworzony za pomocą urządzenia powielającego. Jednocześnie, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2019 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania, adresowana do skarżącej, doręczona została w dniu 7 maja 2019 r. Skarżąca nie uzupełniła przy tym braku formalnego skargi ani nie uiściła należnego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (por. Hanna Knysiak -Molczyk [w:] T. Woś, H. Krysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Brak własnoręcznego podpisu wnoszącego pismo stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem takim jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., do jej odrzucenia. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie skarga nie zawierała oryginału podpisu skarżącej a jedynie jej podpis mechanicznie odtworzony za pomocą urządzenia powielającego. Dlatego też wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwano nadto do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin przewidziany do usunięcia powyższego braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upłynął bezskutecznie skarżącej z dniem 14 maja 2019 r. z uwagi na doręczenie wezwań w dniu 7 maja 2019 r. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd obowiązany był skargę odrzucić, co też orzeczono w sentencji postanowienia.